Ο αυστηρός Προϊστάμενος (διδακτική ιστορία)

Κάποτε σε μια επιχείρηση, ήταν ένας αυστηρός προϊστάμενος. Όλα τα ήθελε να γίνονται στην εντέλεια, και ήταν ο ιδιοκτήτης της μεγάλης αυτής επιχείρησης, με το πολύ προσωπικό.

 

Περνούσε την ημέρα του στο γραφείο του, απ’ όπου κατηύθυνε τις δουλειές του, και σπανίως εμφανιζόταν στο προσωπικό του. Έτσι, ελάχιστοι τον γνώριζαν, μόνο όσοι εκτελούσαν άμεσα τις εντολές του. Για τους άλλους, και μόνο η ύπαρξή του, αποτελούσε ένα μυστήριο.

Αυτή η μυστικότητα, ενοχλούσε πολλούς. Και πολλά λέγονταν γι’ αυτόν μεταξύ των εργατών. Έλεγαν ότι είναι άνθρωπος σκληρός, κακός και απλησίαστος, ότι τους βλέπει σαν σκουλήκια, και γι’ αυτό δεν ασχολείται μαζί τους. Έλεγαν ακόμα ότι παρατηρεί κρυφά απ’ το γραφείο του με κάμερες τα πάντα εκεί μέσα, και δεν του ξεφεύγει τίποτα. Και ειδικά αυτό, ήταν αβάσταχτο για όσους επιθυμούσαν να λουφάρουν. Μάλιστα όσοι τον ήξεραν, έλεγαν ότι πράγματι βλέπει τα πάντα, και έχει μάλιστα κι ένα χοντρό βιβλίο, που καταγράφει τα πάντα, όλα όσα βλέπει να κάνουν οι εργάτες του.

Αυτό το τελευταίο μάλιστα, ήταν από μόνο του αρκετό, για να κάνει τους εργάτες του να τον μισήσουν, τουλάχιστον όλους όσους είχαν κάτι να κρύψουν. Κι έτσι τα κουτσομπολιά έδιναν κι έπαιρναν, και πολλοί είχαν κάτι να πουν γι’ αυτόν τον μυστηριώδη κακό προϊστάμενο.

Όταν κάτι κακό συνέβαινε στην επιχείρηση, πάντα έφταιγε αυτός, και οι κακές αποφάσεις που έπαιρνε. Και πάντα κάποιος ήξερε κάποιον καλύτερο τρόπο απ’ αυτόν να χειρισθεί τα πράγματα. Απλούστατα, αυτός ο προϊστάμενος, ήταν εντελώς ανίκανος, ή εντελώς αδιάφορος να σώσει την επιχείρηση από τα προβλήματα. Όμως οι κατήγοροί του, πάντα ήξεραν το σωστό τρόπο.

Βέβαια, δεν τον κατηγορούσαν όλοι. Οι περισσότεροι, είχαν ήδη αρκετά προβλήματα και δραστηριότητες να ασχοληθούν, από το να ασχολούνται με τον προϊστάμενο. Απλώς τον αγνοούσαν, όπως έδειχνε να τους αγνοεί και αυτός.

Όμως υπήρχαν και κάποιοι, που τον γνώριζαν προσωπικά. Αυτοί ήταν οι στενοί του συνεργάτες, αυτοί που μετέφεραν στους άλλους τις εντολές του και τις επιθυμίες του. Αυτοί τον αγαπούσαν πολύ, και έπιναν νερό στο όνομά του, και έλεγαν στους άλλους ότι κάνουν λάθος να τον κουτσομπολεύουν. Όμως ελάχιστοι τους έπαιρναν στα σοβαρά. Και οι πιο κακοήθεις, έλεγαν ότι στην πραγματικότητα, όλα αυτά τα λένε όχι από αγάπη, αλλά για «γλύψιμο», για να κερδίσουν κάποτε μια καλύτερη θέση στο μέλλον, ή για να μην «απολυθούν».

Και στην πραγματικότητα, αυτό ήταν αλήθεια για μερικούς. Πραγματικά πολλοί τον αγαπούσαν, ή έλεγαν ότι τον αγαπούν για το μισθό, ή για το φόβο της απόλυσης. Όμως δεν ήταν έτσι όλοι οι λιγοστοί του φίλοι.

Όταν λοιπόν κάποιος από τους φίλους του έκανε κάποια σφάλματα, ή όταν έδειχνε μια λάθος διαγωγή, όλοι κατηγορούσαν τον Προϊστάμενο, και έλεγαν: «Να, βλέπεις τι τους έβαλε να κάνουν; Βλέπεις τι κάθαρμα είναι;» ή έλεγαν: «Αν έχει τέτοιους φίλους, τι διεστραμμένος είναι άραγε κι αυτός!» Και έψαχναν στους φίλους του να βρουν ελάττωμα, για να κατηγορήσουν τον κακό τους εργοδότη.

Και ο καιρός περνούσε, με τη ρουτίνα και το μόχθο της δουλειάς…

Κάποτε, κάτι άρχισε να συζητιέται στην επιχείρηση. Οι στενοί του συνεργάτες, διέδιδαν ότι κάποια αλλαγή θα γίνει. Ότι θα γυρίσει ο γιος του αφεντικού από το εξωτερικό, και θα αναλάβει τη διοίκηση. Μα ο καιρός περνούσε, και το θέμα ξεχάστηκε. Το μόνο πια που συζητούσαν οι εχθροί του αφεντικού, ήτανε πως ο γιος του δεν ήταν δικός του γιος, αλλά νόθος, και πως είχαν μάλιστα ακούσει αποδείξεις γι’ αυτό.

Μα κάποια μέρα, ξαφνικά, η επιχείρηση αναστατώθηκε. Ο γιος του αφεντικού στεκόταν ξαφνικά ανάμεσά τους. Με τον αέρα του κληρονόμου ήρθε από το εξωτερικό να ελέγξει το έργο τους. Η πόρτα του Προϊσταμένου άνοιξε και για πρώτη φορά τον είδαν ανάμεσά τους.

Οι εχθροί του, κρύφτηκαν όπως μπορούσαν, και οι φίλοι του έτρεξαν κοντά του. Ο γιος του, έτρεξε στην αγκαλιά του, και ο πατέρας του άνοιξε με δάκρυα τη δική του αγκαλιά να υποδεχθεί το γιο του.

Οι εργαζόμενοι που δεν τον γνώριζαν, είδαν τότε για πρώτη φορά, κάτι από την προσωπικότητα του Προϊσταμένου τους, που ποτέ δεν φαντάστηκαν. Ότι ο άνθρωπος αυτός, ήταν ΠΑΤΕΡΑΣ! Ένας τρυφερός πατέρας, με ένα γλυκύτατο και άδολο χαμόγελο, όχι μόνο για τον γιο του, αλλά για όλους εκεί μέσα. Σίγουρα, αυτό ήταν κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που είχαν συνηθίσει να φαντάζονται γι’ αυτόν.

«Τέλος η δουλειά! Έχουμε γιορτή και ανάπαυση!» τους φώναξε ο Προϊστάμενος, και όλοι σηκώθηκαν. Τους κάλεσε στη διπλανή αίθουσα, όπου υπήρχε στρωμένο ένα πλουσιοπάροχο τραπέζι, και τους κάλεσε όλους. Και μπήκαν όλοι μέσα εκεί, φίλοι του και εχθροί του.

Όμως πίσω από τον Προϊστάμενο, ερχόταν κάποιος με εκείνο το χοντρό βιβλίο, που όλοι ήξεραν ότι κατέγραφε τα έργα τους.

Ο Προϊστάμενος ανέβηκε στο βάθρο, και άνοιξε το βιβλίο. Τότε όσοι λουφάριζαν και είχαν κάτι για να κρύψουν, κατατρόμαξαν. Εξαγριώθηκαν, γι’ αυτόν τον παλιάνθρωπο, που βρήκε την ώρα της χαράς του ερχομού του γιου του για να τους αποκαλύψει, για να τους εκθέσει μπροστά στους συναδέλφους τους, για να τους παραδώσει στην κρίση του καινούργιου αφεντικού, που θα τους αναλάμβανε από εδώ και πέρα. Και σίγουρα θα τους έπαιρνε με κακό μάτι.

Ο Προϊστάμενος άρχισε να διαβάζει. Μα τίποτα κακό δεν ξεστόμισε. Κανέναν δεν έλεγξε, αν και οι φταίχτες έγιναν φανεροί σε όλους από το φόβο και την ταραχή τους. Μα εκείνος τους αγνόησε. Και άρχισε να απονέμει δώρα και αυξήσεις, και μισθούς, σε όσους είχαν κάνει κάτι που άξιζε. Πράγματι, τίποτα δεν του είχε ξεφύγει. Καμία πράξη που άξιζε δεν άφησε χωρίς ανταμοιβή. Και κάλεσε μπροστά σε όλους, και τίμησε αυτούς που εργάσθηκαν σκληρά.

Μα εκείνοι που είχαν μάθει να τον μισούν τόσα χρόνια, δεν χάρηκαν καθόλου για την ανταμοιβή αυτή. «Αυτοί οι γλυψιματίες που τόσα χρόνια τον τριγύριζαν και τον κολάκευαν, τώρα έπαιρναν τα πάντα, κι εμείς δεν πήραμε τίποτα! Δεν ξέραμε κι εμείς να γλύφουμε; Δεν ξέραμε να κάνουμε όλα αυτά και ακόμα περισσότερα; Δεν είμαστε εμείς πιο άξιοι, από αυτούς τους ανίκανους που σήμερα τιμούνται;» έλεγαν ο ένας στον άλλον. Και ήταν τόση η ζήλια και το μίσος και η μανία τους, που ταραχή δημιουργήθηκε στο γλέντι. Άρχισαν να φωνάζουν, και να τρίζουνε τα δόντια, γιατί τη θέση που εκείνοι επιθυμούσαν, τώρα την πήραν άλλοι, εκείνοι οι άνθρωποι της σφαλιάρας, οι ανίκανοι, τα σκουλήκια της γης!

Ο Προϊστάμενος πικράθηκε. Με λύπη διέταξε να βγάλουν έξω τους ταραχοποιούς, θλιμμένος που δεν μπορούσαν να χαρούν με τη χαρά του, γιατί εκεί μόνο προβλήματα θα προκαλούσαν.

Κι εκείνοι έμειναν έξω από το φωτισμένο γλέντι, ντροπιασμένοι και θυμωμένοι, στην κόλαση του μίσους των ψυχών τους.

Θυμίσου, όταν...

Αναζητώντας "σπίθες" μετανοίας

Η ζωή μας δεν είναι σπαρμένη με "ρόδα". Είναι όμως σπαρμένη με "νάρκες". Με συχνά επώδυνες ευκαιρίες, που σε μια καλοπροαίρετη καρδιά, μπορούν να ανάψουν "σπίθες" μετανοίας, και να φουντώσουν τη φωτιά της "Όντως Ζωής", όσο αυτή η καρδιά χτυπάει ακόμα!

Όταν... νιώθεις τα πάντα να καταρρέουν γύρω σου, όταν νιώθεις να πνίγεσαι και δεν έχεις κάπου να κρατηθείς, όταν η απελπισία σε κυριεύει, και πουθενά δεν βλέπεις τη λύση...

... Θυμίσου τότε που κορόϊδευες κάποιους ανθρώπους ως "γραφικούς", επειδή νιώθουν ότι υπάρχει Κάποιος στον οποίο μπορούν να στραφούν στις δυσκολίες της ζωής, Κάποιος που απαντάει σε προσευχές. Αυτούς που ξεπερνούν προβλήματα σαν τα δικά σου, με χαμόγελο και ελπίδα!

Όταν... βλέπεις το παιδί σου να κατρακυλάει στα χαμηλά σκαλοπάτια της κοινωνίας, και οι συμβουλές σου πάνε στο βρόντο, όταν δεν βρίσκεις τον τρόπο να το συγκρατήσεις, και βλέπεις όλους σου τους κόπους να χάνονται μαζί του...

... Θυμίσου αν ποτέ το δίδαξες τις υψηλές αρχές της πίστης, την αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον. Θυμίσου πόσο χρόνο αφιέρωσες να του μιλήσεις για τη σοφία του Θεού που μας αποκαλύφθηκε απ' Αυτόν. Θυμίσου αν το δίδαξες να προσεύχεται, και τι παράδειγμα του έδωσες εσύ ο ίδιος γι' αυτό. Θυμίσου τότε που μπροστά του κορόιδευες όσους πιστεύουν "ακόμα" σε Θεό.

Όταν... αυτά για τα οποία κοπίασες γίνονται συντρίμια, και βλέπεις ότι όλη σου η ζωή χάθηκε γύρω από τα υλικά για τα οποία εργάσθηκες, αυτά που τώρα πλέον γκρεμίστηκαν, και άφησαν το κενό μιας εξ ίσου κενής και άδικης ζωής...

... Θυμίσου αν ποτέ οικοδόμησες στην αφθαρσία, για πράγματα που η φωτιά, το σκουλήκι και ο κλέφτης δεν τα φθείρουν, για πράγματα που μένουν απείραχτα από κάθε φθορά και καταστροφή, που ακολουθούν την ψυχή στην αιωνιότητα. Θυμίσου πόσο χρόνο αφιέρωσες γι' αυτά, και κλάψε για το χρόνο που έχασες!

Όταν... ανησυχείς για τη βία γύρω σου και φοβάσαι να κοιμηθείς αν δεν ελέγξεις την κλειδαριά...

... Θυμίσου ότι ΕΣΥ ήσουν αυτός που υποτιμούσες (ή πολεμούσες) όσους έχουν ακόμα ιδανικά και ζουν με συνείδηση ακέραια, και βαδίζουν "με το σταυρό στο χέρι". Εσύ ήσουν αυτός που ζητούσες την "απελευθέρωση" του ανθρώπου από την πίστη στον Θεό. Και τώρα που τόσοι σε ακολούθησαν σε μια ζωή χωρίς συνείδηση, τι παραπονιέσαι;

Όταν... παρατηρείς την οργή της φύσης γύρω σου, και ανησυχείς για τον κόσμο που θα παραδώσεις στα παιδιά σου, ακόμα και για τον κόσμο που θα ζήσεις εσύ ο ίδιος τα επόμενα χρόνια...

... Θυμίσου αν σεβάστηκες ποτέ αυτή την κτίση. Αν την έβλεπες ως δώρο του  Θεού, ή ως αντικείμενο εκμετάλλευσης. Θυμίσου ότι εσύ ήσουν αυτός που πίστευες στην παντοδυναμία του ανθρώπου πάνω στη φύση και στην αυτοδιαχείρησή του, μακριά από τον Θεό.

Όταν... αγανακτείς για την ανθρώπινη ανοησία και μυωπισμό, και μοιάζουν όλοι γύρω σου παράλογοι...

... Θυμίσου ότι έζησες μια ζωή στη ματαιότητα, χωρίς σκοπό που να διαμένει. Θυμίσου ότι όλοι οι στόχοι που έθεσες τριγύρω σου, δεν καρποφόρησαν για πάντα, και ούτε μοιάζει να καρποφορήσουν στο μέλλον... Για όσο μέλλον σου μένει ακόμα...

Όταν... οι άνθρωποι που αγαπάς σε προδίδουν και σε απογοητεύουν με την υποκρισία και την αχαριστία τους...

... Θυμίσου, με ποιο κριτήριο επέλεξες τη συντροφιά τους; Θυμίσου αν ποτέ κι εσύ ευχαρίστησες Εκείνον που σου χάρισε όλα όσα έχεις.

Όταν... βυθίζεσαι στα προβλήματα και στις ασθένειες που σου δημιούργησε μια "ανέμελη" και ηδονοθηρική ζωή...

... Θυμίσου τότε που θεωρούσες τον εαυτό σου "απελευθερωμένο", και γελούσες με όσους ζούσαν τη ζωή τους στην εγκράτεια και στον αγώνα της πίστης. Τώρα ποιος είναι πιο ελεύθερος;

Όταν... νιώθεις τον θάνατο να έρχεται, και πανικόβλητος ακούς την ανάσα του να σε πλησιάζει, όταν η ζωή σου, (όσο καλή ή κακή, μεγάλη ή σύντομη κι αν ήταν), φθάνει στο τέλος της, όταν απ' όσα έζησες και χάρηκες (ή δεν χάρηκες), τίποτα πια δεν απομένει ως μέλλον ή ελπίδα για σένα,  όταν νιώθεις να σε κυριεύει ΤΟ ΤΕΛΟΣ, (αυτό που για όλους μας φθάνει κάποτε μοιραία), και αντιλαμβάνεσαι ότι ΟΥΤΕ ΕΣΥ θα ξεφύγεις από τη μοίρα κάθε ανθρώπου, τότε...

... Θυμίσου τη ζωή που έζησες μακριά απ' Αυτόν ΤΟΝ ΜΟΝΟ που μπορεί να σε λυτρώσει. Αυτόν που σ' έπλασε, και που σε άφησε να ζήσεις τόσο καιρό στη μεγάλη και υπέροχη περιπέτεια της ζωής. Ίσως να την έζησες μακριά Του, μα τώρα ο χρόνος σου τελειώνει. Φοβάσαι, και ίσως ντρέπεσαι να Του ζητήσεις βοήθεια. Ίσως νιώθεις την αχαριστία σου και το κενό μιας ζωής χωρίς νόημα, χωρίς Θεό, μα πλέον είναι για σένα αργά!

...Θυμίσου τη στιγμή εκείνη τα λόγια μου. Γιατί όσο ακόμα η καρδιά σου χτυπάει, κι όσο μπορείς ακόμα να σκεφθείς, όπως κι αν έζησες, και όσο κι αν ντρέπεσαι, (θυμίσου τον ληστή), Εκείνος που σε κάλεσε σε ύπαρξη, σε ξέρει, και σ' ακούει, και σε περιμένει! Ξέχνα τις προκαταλήψεις μιας ζωής, ξέχνα τη ντροπή και τον εγωισμό σου, και ζήτα του βοήθεια! Επικαλέσου τον! Πού ξέρεις; Ίσως δεν χάθηκαν ακόμα όλα! Ίσως μια σπίθα αληθινής μετάνοιας να είναι αρκετή, για να ξαναφουντώσει η ελπίδα και η Ζωή. Όσο ακόμα χτυπάει η καρδιά σου!

Μην το αμελήσεις!

Τα μυστικά της εξομολόγησης

«Προσεύχομαι, και την πρώτη σκέψη που έρχεται στην καρδιά μου τη δέχομαι ως λόγο Θεού, και αυτή λέω. Είναι ο Θεός που ξέρει τη ζωή σου και το μυστήριο της καρδιάς σου. Εγώ είμαι μόνο ένας πνευματικός»

ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ
…Στον στρατό τα μηνύματα του αρχηγείου πρέπει να φτάσουν στους πολεμιστές προφυλαγμένα από τον εχθρό, ώστε αυτός να μην μάθει τις κινήσεις που θα γίνουν για την εξουδετέρωσή του. Έτσι υπάρχει το στρατιωτικό απόρρητο, που τηρείται με πολλή φροντίδα με την βοήθεια ειδικών υπηρεσιών, την εφαρμογή κρυπτογράφησης και άλλων συστημάτων ασφαλείας. Και εμείς για να ωφελούμαστε τα μέγιστα από το μυστήριο της Εξομολόγησης, πρέπει να κρατάμε τα μυστικά του, όπως μας εξηγεί ο π. Ραφαήλ Νόϊκα:

«Προσέξτε μία ακόμη σημαντική λεπτομέρεια: το απόρρητο της εξομολόγησης. Ξέρουμε ότι οι ιερείς πρέπει να κρατάνε μυστική την εξομολόγηση, αλλά μη νομίζετε ότι αυτό γίνεται μόνο για να προστατέψουμε την ψυχή που έρχεται σ’ εμάς από τον πόνο και την ντροπή και για να την ενθαρρύνουμε να μας ανοίγεται χωρίς φόβο.

Δεν είναι μόνο αυτό: είναι κάτι πολύ πιο μεγάλο. Στο μυστήριο της πνευματικής πατρότητας, όπως όλοι νομίζω γνωρίζετε, και ιδιαίτερα στην εξομολόγηση, δεν μπορεί να εισχωρήσει ο διάβολος. Ο διάβολος, όμως, που είναι όχι μόνο κακός, αλλά και πονηρός, ξέρει πώς να μπερδεύει τα πράγματα για να μαντεύει. Όσες, όμως, λιγότερες πληροφορίες έχει, τόσο περισσότερο χρόνο κερδίζουμε εμείς για να δουλεύουμε πάνω στην ψυχή που έρχεται σ’ εμάς, ώστε να στερεωθεί.

Θα ήθελα να προσθέσω ότι στην τσαρική Ρωσία υπήρχε νόμος, η μαρτυρία του ιερέα στα δικαστήρια να μην έχει καμία αξία. Αν και υπήρχε και τότε διωγμός κατά της Εκκλησίας, ιδιαίτερα από τον Μεγάλο Πέτρο και μετά, σε αυτό όμως το γεγονός υπήρχε πραγματικά κάτι το θαυμαστό, διότι μέσω αυτού του νόμου προστατευόταν το μυστήριο της εξομολόγησης: ο ιερέας να μην έχει το δικαίωμα να καταθέσει ως μάρτυρας ούτε υπέρ ούτε κατά, επειδή δεν αποτελούν αυτά τον σκοπό της ιεροσύνης, αλλά σκοπός μας είναι να κρατήσουμε το απόρρητο της εξομολόγησης.

Και δεν αρκεί μόνο ο ιερέας να κρατάει απόρρητη την εξομολόγηση, γιατί δεν πρόκειται απλώς για μια επαγγελματική ηθική, όπως στην ιατρική, είναι έργο του Αγίου Πνεύματος, αλλά πρέπει και ο εξομολογούμενος να κρατάει μυστική την εξομολόγηση, γιατί αλλιώς το μυστήριο και πάλι σχεδόν ακυρώνεται. Διότι αν αυτός αρχίσει να λέει:

«Α, ο πνευματικός μού είπε αυτό και αυτό», τότε φαίνεται ότι, ως πνευματικός, τον έναν τον γλυκαίνεις και τον άλλον τον μαστιγώνεις για την ίδια αμαρτία. Σύμφωνα όμως με τη σοφία σου, ως πνευματικός, ξέρεις τι ακριβώς θα σώσει τον έναν και τι τον άλλον. Έχει δικαίωμα ο πνευματικός -μιλάμε πάλι για τη δύναμη να μπορείς να δώσεις ζωή- να έχει την ελευθερία να δώσει στον έναν γλυκό και στον άλλον πικρό δηλ. μαστίγωμα, γνωρίζοντας ότι ο ένας θα σωθεί με το γλυκό και ο άλλος με το μαστίγωμα. Αν όμως οι εξομολογούμενοι αρχίσουν να μιλούν μεταξύ τους, τότε σίγουρα θα σκανδαλιστούν.

Στον αββά Ποιμένα συνέβη ένας παρόμοιος πειρασμός, όμως εκείνος διέθετε πολύ περισσότερη σοφία και ήταν ικανός να τον ξεπεράσει. Ο γέροντας του είπε: «άφησε τα πάθη να εισέλθουν και πολέμησε μαζί τους», ενώ σε κάποιον άλλον είπε: «Μην αφήσεις καθόλου να εισέλθουν τα πάθη, αλλά ευθύς ξέκοψέ τα». Ακούγοντας αυτό ο νεαρός Ποιμήν, γύρισε πίσω στον αββά και τον ρώτησε: «Αββά, εγώ σου εμπιστεύθηκα τους λογισμούς μου. Και να, αλλιώς μίλησες σ’ εμένα και αλλιώς στον άλλο». Ο γέροντας του αποκρίθηκε: «Ποιμήν, παιδί μου, δεν μου είπες να σου μιλήσω όπως θα μιλούσα στον εαυτό μου; Σου μίλησα λοιπόν όπως θα μιλούσα στον εαυτό μου. Σου είπα τι κάνω εγώ»!
Ο π. Σωφρόνιος σχολίαζε το παραπάνω περιστατικό ως εξής: Ο άλλος μοναχός ήταν, σαν να λέμε, χονδρο–καλόγερος «της σειράς» (άνθρωπος της σειράς δεν υπάρχει, ο καθένας είναι διαφορετικός, όμως υπάρχει σε αυτό και μία αλήθεια), δεν είχε υψηλό επίπεδο πνευματικότητας. Αν θα άφηνε τους λογισμούς να μπαίνουν στην καρδιά του, τότε η καρδιά του θα μολυνόταν, και είναι άγνωστο ποιος τελικά θα νικούσε ή, οπωσδήποτε, θα αδυνάτιζε πάρα πολύ από αυτούς τους λογισμούς.

Ο Ποιμήν όμως ήταν τόσο πολύ γεμάτος από χάρη στη νεότητά του, ώστε, έλεγε ο π. Σωφρόνιος, ο γέροντάς του είδε ότι πάντοτε η χάρη θα νικούσε στην καρδιά του. Αυτός, όμως, όντας γεμάτος από χάρη, αν δεν άφηνε τους λογισμούς να μπαίνουν στην καρδιά του, δεν θα γνώριζε τόσα πολλά στοιχεία, και εδώ μιλάμε για ανθρώπινα στοιχεία, για ανθρώπινη πείρα, τα οποία στη συνέχεια θα του ήταν πολύ χρήσιμα για την καθοδήγηση των ψυχών.

Ο Ποιμήν θα ήξερε πλέον όχι μόνο την οδό της χάριτος, αλλά και την πονηρία των κακών λογισμών, επειδή θα είχε παλέψει με αυτούς στην καρδιά του. Και έγινε, όντως, ποιμένας, όπως του προφήτεψε κάποιος: «Ποιμήν, το όνομά σου θα γίνει ξακουστό σε όλη την Αίγυπτο». Βλέπετε, δεν ήταν μόνο μέγας πνευματικά, αλλά ο γέροντας τον εξόπλιζε και με ανθρώπινα όπλα, που τα έχουμε και αυτά ανάγκη.

Τώρα θέλω να εστιάσω στο γεγονός, ότι στον έναν είπε μαύρο και στον άλλον άσπρο, και ότι πρέπει ο πνευματικός να έχει αυτή την ελευθερία. Αν ξέρετε ότι ο εξομολογούμενος κρατάει μυστική την εξομολόγηση, μπορείτε να κάνετε με αυτόν ό,τι θέλετε, και θέλουμε σωτηρία, όχι με την έννοια του «κάνω ό,τι θέλω».

Αν ξέρετε ότι δημοσιεύει την εξομολόγηση, θα έχετε δεμένα τα χέρια σας στο πνευματικό σας έργο, διότι ο εξομολογούμενος δεν κρατάει ψηλά το μυστήριο. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό, υπάρχει ακόμη ένα πιο μεγάλο μυστήριο, ένα μυστήριο άκρως πνευματικό: όταν ο εξομολογούμενος διατυμπανίζει ό,τι είπε και ό,τι τον συμβούλεψε ο πνευματικός στην εξομολόγηση, τότε ο εχθρός καταλαβαίνει πιο γρήγορα τι μας συμβαίνει, ποιο είναι το αδύνατο σημείο μας, και ξέρει πού και πώς να χτυπήσει.

Προσέξτε, για παράδειγμα, τη διήγηση περί των πρωτοπλάστων. Επιτρέψτε μου να την αποδώσω ελεύθερα, για να είναι πιο ζωντανός ο διάλογος. Ο Θεός είπε στον Αδάμ: «Από όλα τα δέντρα θα τρώτε, από αυτό όμως το δέντρο δεν θα φάτε, επειδή, τη μέρα που θα φάτε, θα πεθάνετε» (Γεν. 2, 16-17), και θα έλεγα ότι δεν θέλει απλώς να τον σταματήσει, αλλά κυρίως να του αποκαλύψει τα μυστήρια του Παραδείσου.

Έρχεται λοιπόν το φίδι στην Εύα, επειδή τη βρήκε πιο αδύναμη (δεν ξέρω το γιατί, αλλά, βλέπετε, έτσι έγινε το πράγμα), και αρχίζει να της λέει:«Μήπως ο Θεός σού είπε κάτι για το δέντρο, να φας ή να μη φας»; Της έλυσε, όπως λέμε, τη γλώσσα. Συγνώμη για την έκφραση, αλλά το φίδι ήταν πολύ πιο σοφό και δεν μιλούσε όπως μιλάω εγώ τώρα· μιλούσε με πολύ σιγουριά, σαν να ήξερε τα πάντα. Και έτσι συνεχίζει μέχρι σήμερα να κάνει ο πλάνος χρησιμοποιώντας τους ανθρώπους και τους λογισμούς μας (δηλαδή τους ορατούς και αόρατους εχθρούς) και μας λύνει τη γλώσσα!

Και η καημένη η Εύα, σαν ένα αθώο παιδί, του τα είπε όλα. Διότι εμείς βέβαια λέμε στην προσευχή:«ου μη γαρ τοις εχθροίς σου το μυστήριον είπω» (δεν θα πω στους εχθρούς Σου το μυστήριο), η Εύα όμως του είπε: «ο Θεός μάς είπε πως απ’ όλα μπορούμε να φάμε, μόνο από εκείνο το δέντρο να μη φάμε, γιατί θα πεθάνουμε». «Α, ωραία! Τώρα ξέρω πού να χτυπήσω»σκέφτηκε ο διάβολος, και ξέρουμε πώς χτύπησε, και ξέρουμε πού χτύπησε…

Αυτό ακριβώς πρέπει να αποφεύγουμε στο μυστήριο της εξομολόγησης. Εκπαιδεύστε τα πνευματικά σας τέκνα σε αυτόν τον τύπο: το μυστήριο να μείνει μυστήριο δηλαδή μυστικό. Βέβαια, όπως ανέφερε και ο Σεβασμιότατος και όπως γινόταν αρχικά στην Εκκλησία, η εξομολόγηση δεν ήταν προσωπική-μυστική υπόθεση, διότι εξομολογούνταν δημόσια, όπως βλέπουμε και στο περιστατικό της Κλίμακας (του Ιωάννη του Σιναΐτη).

Αρχικά η εξομολόγηση γινόταν δημοσίως ενώπιον όλων. Όμως σκέφτομαι: Τι ακροατήριο ήταν εκείνο! Διότι εκείνοι που άκουγαν βρίσκονταν σε τέτοιο πνευματικό ύψος που μπορούσαν να κλαίνε για τη θλίψη του αμαρτωλού αδελφού, που είναι αμαρτωλός σαν και εμένα, που σαν και εμένα δεν φτάνει στη δόξα του Θεού, και που μπορούσαν με δάκρυα να προσεύχονται να ακούνε το μυστήριο της εξομολόγησης με προσευχή. Όταν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε ο διάβολος δεν μπορεί να εισχωρήσει σε αυτούς, όπως δεν μπορεί να εισχωρήσει στον πνευματικό!

Τέτοια ήταν η κοινότητα της Ιερουσαλήμ. Όμως πέσαμε όλοι.Τώρα όχι μόνο δεν μπορούμε να ακούμε εξομολογήσεις που γίνονται δημοσίως, αλλά και σκανδαλιζόμαστε. Μία ιστορία λέει και εύχομαι να είναι μόνο ένα αστείο, ότι ένας πνευματικός ρωτούσε στην εξομολόγηση ένα μικρό παιδί: «Μήπως έκανες αυτό, μήπως έκανες το άλλο»; Και σε μία στιγμή το παιδί τού λέει: «Όχι, αυτό δεν το έκανα, αλλά …καλή ιδέα»!

Δηλαδή του έβαλε στον νου μία (κακή) ιδέα. Μας συμβαίνει, ας πούμε, να μολυνόμαστε όταν ακούμε άσχημα περιστατικά, αμαρτωλές υποθέσεις άλλων προσώπων και κινδυνεύουμε να τα ακολουθήσουμε. Και αντί να οικοδομούμε τον εαυτό μας με προσευχή για τον πλησίον, σαν να επρόκειτο για την ψυχή μας την ίδια, όπως συνέβαινε με τους πρώτους χριστιανούς, εμείς ή επηρεαζόμαστε αρνητικά και μολυνόμαστε, ή κάνουμε λογισμούς για τον πλησίον, ή τον θεατρίζουμε, ή μιμούμαστε την κακή του συμπεριφορά». (1,74-79)

Τα παραπάνω ειπώθηκαν για να βοηθήσουν στην κατανόηση κάποιων κύριων χαρακτηριστικών του Μυστηρίου της Εξομολόγησης, που επειδή είναι Μυστήριο στηρίζεται στην πίστη μας στον Χριστό. Γι’ αυτό να προσερχόμαστε χωρίς αμφιταλαντεύσεις, διότι «πάντα δυνατά τω πιστεύοντι»!

Και να μην ψάχνομε την τελειότητα στους άλλους, διότι όχι μόνο δεν πρέπει να νομίζομε ότι είμαστε οι ίδιοι άξιοι για κάτι τέτοιο, αλλά ούτε ξέρομε τι σημαίνει τελειότητα: «Είναι εξ ίσου λανθασμένο και απατηλό να αναμένομε την τελειότητα μιας ομάδας, όσο και την τελειότητα ενός προσώπου. Πρωτίστως γιατί και εμείς δεν έχομε αληθινή και ορθή ιδέα για το τι ακριβώς είναι η τελειότητα», λέει ο γέροντας Σωφρόνιος.

Είναι τα «ανοικτά σύνορα» θέλημα του Θεού;

Στο θέμα της μαζικής ανεξέλεγκτης λαθρο-μετανάστευσης ο χριστιανικός κόσμος, σε γενικές γραμμές, έχει υιοθετήσει την εκκοσμικευμένη λίμπεραλ/ αριστερή (βλέπε νεοταξική) άποψη και φρασεολογία, που επιζητεί την μετάλλαξη των λευκών (και κατά κύριο λόγο χριστιανικών) ευρωπαϊκών κοινωνιών σε πολυφυλετικά, πολυθρησκευτικά μορφώματα, σαν να πρόκειται εδώ για την ύψιστη «ηθική αρετή». Στην πραγματικότητα, πρόκειται για την απόλυτη ταύτιση με τις κοσμικές «τάσεις», μόδες και νόρμες. Η Αγία Γραφή, εν τούτοις, προειδοποιεί : «μην συμμορφώνεστε με αυτόν τον κόσμο» (Ρωμαίους 12: 2).

Η ίδια η Βίβλος, την οποία πολλοί επικαλούνται (ακόμα και άπιστοι και άθεοι!), θέτει σε αμφισβήτηση την άνευ όρων αποδοχή οποιουδήποτε αριθμού παράνομων (στην πλειοψηφία) μεταναστών. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να υποστηριχθεί αδιάκριτα μια εχθρότητα σε κάθε μεμονωμένο μετανάστη. Ξέρουμε ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι στα μάτια του Θεού, (όσον αφορά τη δυνατότητα σωτηρίας) και η βασιλεία του Θεού αποτελείται από ανθρώπους κάθε φυλής και γλώσσας.

Όλα αυτά, όμως, δεν αναιρούν το βασικό σημείο – Άραγε η πολιτική των «ανοιχτών πόρτων» (“open doors”) των τελευταίων ετών είναι σύμφωνη με τους σκοπούς του Θεού; Είναι θέλημα του Θεού κάθε χώρα να εγκαταλείψει κάθε έλεγχο στα σύνορά της, έτσι ώστε να εκπληρωθεί ο (νεοταξικός) στόχος μιας ολοένα και πιο «ποικιλόμορφης» κοινωνίας; Έχουμε γίνει πιο «χριστιανοί» ως άτομα και ως χώρα, επειδή θέλουμε να αυξηθεί ο πληθυσμός των μεταναστών περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη εποχή στην ιστορία μας;

Κι όμως, αν λάβουμε υπόψιν αυτά που ακούγονται επισήμως σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, σχετικά με την εισροή των μεταναστών τα τελευταία 50 χρόνια, θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι η μαζική μετανάστευση δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια υπέροχη εκπλήρωση των σκοπών του Θεού για την ανθρωπότητα! Τα «ανοιχτά σύνορα» και η ανάμειξη των λαών του κόσμου, πρέπει να είναι το θέλημα του Θεού. Αυτό είναι το ρητό ή σιωπηρό μήνυμα της πλειοψηφίας των (κατά κύριο λόγο δυτικών) εκκλησιών.

Εάν, ωστόσο, οι πολυ-πολιτισμικές και πολυ-φυλετικές κοινωνίες είναι μια ηθική επιταγή, τότε κάθε άλλη χώρα στη γη θα πρέπει επίσης να ενθαρρύνει την μεγάλης κλίμακας μετανάστευση. Κάθε χώρα στην Αφρική, την Ασία, τη Νότια Αμερική και τη Μέση Ανατολή θα πρέπει να χαλαρώσει τους συνοριακούς ελέγχους της, προκειμένου να εξαλειφθεί κάθε μονο-πολιτισμική ή μονο-εθνοτική ταυτότητα. Κάθε έθνος πάνω στη γη θα πρέπει όλο και λιγότερο να ανησυχεί για τα υψηλά επίπεδα μετανάστευσης, διότι πολύ πιο σημαντικό είναι το υψηλό ιδανικό της δημιουργίας μιας όσο το δυνατόν περισσότερο κοινωνίας «διαφορετικότητας».

Η Αγία Γραφή διδάσκει το σεβασμό στα εθνικά σύνορα

Η λίμπεραλ/αριστερή άποψη που έχει εν πολλοίς ταυτιστεί με την χριστιανική, λέει  ότι τα σύνορα είναι «κακά» και ότι στην ουσία, δεν υπάρχουν έθνη, φυλές και λαοί, αλλά όλοι είμαστε «ένα», «μια φυλή, η ανθρώπινη», άρα μπορεί ο καθένας να πάει να ζήσει «όπου θέλει» χωρίς κανέναν φραγμό («τα σύνορα είναι πληγές στο σώμα του πλανήτη» και άλλα νεοταξικά τσιτάτα).

Η Αγία Γραφή λέει ότι είναι ο Θεός που διαμέρισε τα έθνη και όρισε τα όρια των λαών. Το Δευτερονόμιο 32: 8 λέει ότι ο Ύψιστος «διαμέρισε τα έθνη και διέσπειρε τους υιούς του Αδάμ, έστησε τα όρια των λαών…». Είναι του Θεού η σφραγίδα στη νομιμότητα των εθνικών συνόρων. Δηλαδή, στο να ορίζει κάθε κράτος τα σύνορά του.

Στους Αριθμούς 20 και 21 διαβάζουμε για τους Ισραηλίτες που ταξίδευαν από την έρημο στη Γη της Επαγγελίας. Έπρεπε κάποια στιγμή να περάσουν μέσα από το έδαφος που ανήκε στους Εδωμίτες και τους Αμορραίους. Οι Ισραηλίτες ζήτησαν «επισήμως» από τους βασιλιάδες των δύο αυτών εθνών την άδεια να περάσουν μέσα από τα εδάφη τους. Ο Μωυσής είπε στους βασιλιάδες ότι ο λαός του δεν θα απομακρύνονταν από την κεντρική «βασιλική» οδό, ούτε θα άγγιζαν τις καλλιέργειες, επειδή δεν ανήκαν στον Ισραήλ. Ο Μωυσής προσφέρθηκε ακόμα και να πληρώσει για κάθε νερό που τα ζώα των ισραηλιτών θα έπιναν κατά τη διάβασή τους. Ο Μωυσής, συνεπώς, ήταν πολύ προσεκτικός ως προς τα όρια των Εδωμιτών και Αμορραίων τα οποία είχε στήσει ο Θεό, και ως εκ τούτου ήταν άξια κάθε σεβασμού.

«Ας περάσωμεν, παρακαλώ, διά της γης σου· δεν θέλομεν περάσει διά των αγρών ή διά των αμπελώνων, ουδέ θέλομεν πίει ύδωρ εκ των φρεάτων· θέλομεν περάσει διά της βασιλικής οδού· δεν θέλομεν εκκλίνει δεξιά ή αριστερά, εωσού περάσωμεν τα όριά σου» (Αριθμοί 20:17, 18). Παρατηρήστε εδώ πως ο Μωυσής χρησιμοποιεί την έκφραση «γη σου», όταν απευθύνεται στο βασιλιά του Εδώμ. Ο ίδιος διαβεβαιώνει το βασιλιά ότι οι Ισραηλίτες θα συμπεριφερθούν με σεβασμό, μέχρι τη στιγμή που θα «έχουν περάσει τα σύνορα του».

Παράνομη Μετανάστευση και Αιτούντες Άσυλο

Εφαρμόζοντας αυτή την αρχή στις μέρες μας, μαθαίνουμε ότι ο έλεγχος των συνόρων ενός έθνους, και ο σεβασμός στα σύνορα των άλλων εθνών, είναι δίκαιη συμπεριφορά στα μάτια του Θεού. Προκύπτει επίσης από τα ανωτέρω, ότι δεν υπάρχει απολύτως τίποτα ανήθικο ή «αντιχριστιανικό» σε ένα έθνος που θέλει να απελάσει εκείνους που δεν δικαιούνται να είναι εδώ. Ως εκ τούτου, οι Χριστιανοί δεν πρέπει να ανέχονται την παράνομη είσοδο αλλοδαπών στις χώρες τους, ούτε θα πρέπει να ζητούν αμνηστία για τους παράνομους μετανάστες. Η Αγία Γραφή μας προτρέπει να τιμούμε τους νόμους που έχει ένα κράτος. Πόσο «χριστιανικό» είναι να βοηθάς έναν άνθρωπο να καταπατήσει τους νόμους ενός κράτους (του δικού σου κράτους!) καθιστώντας τον παράνομο (ως προς την είσοδο στη χώρα) και να επιβραβεύεις από πάνω την παρανομία!

Στην Βρετανία υπήρξαν τέσσερις μεγάλες αμνηστίες από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 στους παράνομους μετανάστες και απορριφθέντες αιτούντες άσυλο. Με λίγα λόγια η εν γνώσει καταπάτηση του νόμου (είσοδος στην χώρα χωρίς άδεια που αποτελεί έγκλημα), ανταμείφθηκε από την βρετανική κυβέρνηση! Δείτε το πώς η κοσμική πολιτική ορθότητα έχει κατακλύσει την χριστιανική σκέψη τα τελευταία χρόνια.

Πολλοί θα ισχυριστούν ότι οι αιτούντες άσυλο είναι «πρόσφυγες», που έφυγαν από τις πατρίδες τους «για να γλυτώσουν τον θάνατο» και ότι αυτό το γεγονός από μόνο του δημιουργεί μια «ηθική υποχρέωση» σε κάθε «πολιτισμένο» κράτος. Ναι, υπάρχει αυτή η αρχή, αλλά πρέπει να εξεταστεί ποιοι είναι οι άνθρωποι των οποίων οι ζωές βρίσκονται σε πραγματικό και άμεσο κίνδυνο και οι οποίοι δεν έχουν πού αλλού να πάνε. Αλλά και πάλι, υπάρχουν περιορισμοί στην αρχή αυτή.

Πρώτα απ’ όλα, πρέπει να σημειωθεί ότι αν ένας άνθρωπος φεύγει από την χώρα του για να γλυτώσει τον θάνατο, τότε θα τρέξει στο πλησιέστερο ασφαλές μέρος, και δεν θα περάσει πέντε ή έξι χώρες για να πάει εκεί που θέλει (π.χ. Γερμανία, Βρετανία κλπ). Αλλιώς, αυτό υποδηλώνει ότι μπορεί να υπάρχουν άλλα κίνητρα για την επιλογή μιας συγκεκριμένης ευρωπαϊκής (και πλούσιας) χώρας.

Κάθε «πολιτισμένο» δυτικό κράτος πρέπει κατ’ αρχάς να ασκήσει πίεση για να αποτρέψει καταπιεστικά καθεστώτα να κακομεταχειρίζονται το λαό τους (κάτι που δεν συμβαίνει. Π.χ. οι «πολιτισμένες» ΗΠΑ όχι μόνο δεν ασκούν πιέσεις προς το απολυταρχικό καθεστώς της Σ. Αραβίας, αλλά το έχουν σύμμαχο. Και μετά παρουσιάζονται ως προστάτιδα δύναμη των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων»). Όμως, πρέπει να ειπωθεί, ότι αν ένα «πολιτισμένο» κράτος έχει «ηθικό καθήκον» να δεχτεί ένα άτομο που κακοποιείται από ένα καταπιεστικό καθεστώς, τότε γιατί να μην έχει και «ηθική υποχρέωση» να αποδεχθεί 1.000 ή 100.000 ή μισό εκατομμύριο ανθρώπους; Αφού όλοι θα ζουν κάτω από ένα καταπιεστικό καθεστώς. Και πότε τελειώνει αυτό το «καθήκον»; Αν, ας πούμε, 20 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν κάτω από μία τυραννική κυβέρνηση, σε πόσους από αυτά τα 20 εκατομμύρια θα πρέπει να επιτραπεί να έρθουν και να εγκατασταθούν σε μία ευρωπαϊκή χώρα;

Επί του παρόντος, σε όλο τον κόσμο υπάρχουν περίπου 200 εκατομμύρια Χριστιανοί που υφίστανται κάποιου είδους καταπίεση ή δίωξη. Προσθέστε σε αυτούς και πολλούς που διώκονται για πολιτικούς, εθνικούς και άλλους λόγους, και ο αριθμός των ανθρώπων που θα ήθελε να εγκαταλείψει τις χώρες που ζει γίνεται ακόμα μεγαλύτερος. Στη συνέχεια και πάλι προσθέσετε και εκείνους που απλά επιθυμούν ένα καλύτερο βιοτικό επίπεδο, επειδή ζουν σε σχετικά φτωχές κοινωνίες, και φτάνουμε σε έναν αφάνταστα μεγάλο αριθμό, εξόχως δυσανάλογο εκείνου που βρίσκεται σε ένα ευρωπαϊκό κράτος. Όλα αυτά τα αμέτρητα εκατομμύρια και εκατομμύρια θα πρέπει να έχουν δικαίωμα ασύλου σε κάθε «πολιτισμένη» χώρα για λόγους «χριστιανικής συμπόνιας»;

Η μεροληπτική χρήση εκφράσεων όπως «καθήκον συμπόνιας» και «βοηθήστε τους καταπιεσμένους» και άλλα συνθηματάκια που απευθύνονται στο θυμικό των μαζανθρώπων και ενισχύουν τα σύνδρομα ενοχής τους (οι κυβερνώντες και η ελίτ, την ίδια ώρα μένει στο απυρόβλητο!) πρέπει να αμφισβητηθεί. Πρέπει να αντιληφθούμε το γεγονός ότι τα πολιτικά, οικονομικά και θρησκευτικά προβλήματα του κόσμου δεν μπορούν να λυθούν απλά με το να επιτραπεί σε έναν τεράστιο αριθμό ανθρώπων να πάνε και να εγκατασταθούν «όπου θέλουν».

Ο Θεός απευθύνεται στα έθνη ως έθνη και τα ξεχωριστά έθνη διευκολύνουν τον ευαγγελισμό

Όλες οι χώρες του κόσμου χρειάζονται το ευαγγέλιο του Χριστού. Αυτή είναι η μόνη πραγματική λύση για κοινωνική σταθερότητα και για να έρθουν «καιροί αναψυχής» (Πράξεις 3:19). Τα προβλήματα της φτώχειας και της οικονομικής υπανάπτυξης στα διάφορα έθνη δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με την μαζική μεταφορά πληθυσμών από το ένα μέρος του κόσμου στο άλλο. Αυτό δεν είναι μέθοδος που θέλει ο Θεός***. Είναι η επιστροφή στον Θεό και η υπακοή στις εντολές Του που φέρνουν ευλογία στον άνθρωπο και στο έθνος. «Και εάν υπακούης επιμελώς εις την φωνήν Κυρίου του Θεού σου….ο Κύριος θέλει εξαποστέλλει επί σε την ευλογίαν εις τας αποθήκας σου» (Δευτερονόμιο 28:1,8). «Η δικαιοσύνη υψώνει έθνος· η δε αμαρτία είναι όνειδος λαών» (Παροιμίες 14:34). Είναι ο Θεός της Πρόνοιας που κανονίζει τις υποθέσεις των εθνών και μόνο η δικαιοσύνη ενώπιον Αυτού μπορεί να φέρει στους ανθρώπους ευλογία.

Η Αγία Γραφή καθιστά απολύτως σαφές ότι ο Θεός ασχολείται με τα έθνη ως διακριτά έθνη. Για παράδειγμα, στον Ησαΐα κεφάλαια 13 έως 23 έχουμε ξεχωριστές προφητικές ανακοινώσεις σχετικά με το μέλλον δέκα διαφορετικών χωρών: Βαβυλώνα, Παλαιστίνη, Μωάβ, Συρία, Αιθιοπία, Αίγυπτος, Εδώμ, Αραβία, Ιούδας και Τύρος. Ώστε, ο Θεός δικάζει τα έθνη ως έθνη. Ως εκ τούτου, δεν είναι αμαρτωλό ή «μη-χριστιανικό» εκείνοι που ζουν σε ένα συγκεκριμένο έθνος να έχουν μια ευδιάκριτη εθνική ταυτότητα. Ένα έθνος παύει να είναι έθνος, αν τα σύνορά του δεν ελέγχονται.

Όταν ο απ. Παύλος κήρυττε το ευαγγέλιο στην Αθήνα, δήλωσε, «(ο Θεός) έκαμεν εξ ενός αίματος παν έθνος ανθρώπων, διά να κατοικώσιν εφ' όλου του προσώπου της γης, και διώρισε τους προδιατεταγμένους καιρούς και τα οροθέσια της κατοικίας αυτών, διά να ζητώσι τον Κύριον, ίσως δυνηθώσι να ψηλαφήσωσιν αυτόν και να εύρωσιν, αν και δεν είναι μακράν από ενός εκάστου ημών» (Πράξεις 17: 26-27). Το κείμενο αυτό μας δείχνει πώς η κοινή μας ανθρώπινη φύση δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως λόγος για να στιγματιστεί η ύπαρξη χωριστών λαών, όπως κάποιοι θεολογίζοντες υποστηρίζουν. Το γεγονός ότι σε όλους τους ανθρώπους ρέει το ίδιο αίμα στις φλέβες τους, δεν αποτελεί λόγο να ανατραπεί η ιδέα του έθνους, γιατί ο Παύλος, εμπνευσμένος από το Άγιο Πνεύμα, απλά ισχυρίζεται ότι τα εθνικά σύνορα είναι ιερός θεσμός του Θεού!

Ο απόστολος δηλώνει: είναι ο Θεός που διόρισε τα οροθέσια της κατοικίας των εθνών και μάλιστα για να «ζητώσι τον Κύριον». Ως εκ τούτου η ύπαρξη διακριτών εθνών διευκολύνει τον ευαγγελισμό. Ωστόσο, οι «μοντέρνες» εκκλησίες έχουν την τάση να διδάσκουν ακριβώς το αντίθετο, υποστηρίζοντας ότι το έθνος είναι ένα είδος «εμποδίου» για την πρόοδο της βασιλείας του Θεού!

Ο Θεός έχει καθορίσει τα διακριτά έθνη από τις απαρχές της ανθρώπινης ιστορίας

Ο θείος θεσμός του έθνους βρίσκεται πίσω στο κεφάλαιο 10 της Γένεσης, όπου διαβάζουμε για «τις γενεαλογίες των γιων του Νώε, Σημ, Χαμ και Ιάφεθ» που θα αποτελούν τη βάση των διαφόρων εθνών στο μέλλον της ιστορίας του κόσμου.

Αυτά τα έθνη, ωστόσο, δεν ζούσαν από την αρχή ως διακριτές εθνικές ομάδες, αλλά μάλλον επαναστάτησαν ενάντια στην εξουσία του Θεού. Ο Νεβρώδ ήταν ο ηγέτης αυτής της εξέγερσης.

«Και είπον, Έλθετε, ας οικοδομήσωμεν εις εαυτούς πόλιν και πύργον, του οποίου η κορυφή να φθάνη έως του ουρανού· και ας αποκτήσωμεν εις εαυτούς όνομα, μήπως διασπαρώμεν επί του προσώπου πάσης της γης» (Γένεση 11: 4 ). Ως εκ τούτου, ο Θεός συνέχεε τις γλώσσες τους, έτσι ώστε δεν είχαν άλλη επιλογή παρά να διασκορπιστούν σε ξεχωριστές ομάδες, με βάση τη γλώσσα τους.

Μετά διαβάζουμε στο Γένεση 30:25: «Και αφού η Ραχήλ εγέννησε τον Ιωσήφ, είπεν ο Ιακώβ προς τον Λάβαν, Εξαπόστειλόν με, διά να απέλθω εις τον τόπον μου, και εις την πατρίδα μου». Εδώ βλέπουμε τον Ιακώβ να επιθυμεί να επιστρέψει στη γη των πατέρων του. Εκείνος την αποκαλεί «το δικό μου τόπο». Ζει στη Μεσοποταμία για 14 χρόνια, αλλά η Χαναάν εξακολουθεί να είναι ο «δικός του τόπος». Βλέπουμε εδώ έναν άνθρωπο του Θεού, να μιλάει για την πραγματικότητα της εθνικής ταυτότητας.

Η Βίβλος δεν διδάσκει την εξάλειψη του έθνους ως βοήθημα για τον ευαγγελισμό

Η πλειοψηφία των Ευαγγελικών Χριστιανών θεωρεί την μαζική εισροή μεταναστών ως μια θαυμάσια ευκαιρία για ευαγγελισμό. «Μας τους φέρνει ο Θεός να τους μιλήσουμε», λένε.

Φυσικά, υπάρχει ανάγκη να κηρυχθεί το Ευαγγέλιο σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Ο Χριστός είπε προς τους αποστόλους «Υπάγετε εις όλον τον κόσμον και κηρύξατε το ευαγγέλιον εις όλην την κτίσιν» (Μάρκος 16:15). Δεν είπε, «Κάντε όλον τον κόσμο να έρθει σε σας»! Δεν υπάρχει διδασκαλία της Καινής Διαθήκης που απαιτεί την εξάλειψη του έθνους και της εθνικής ταυτότητας, προκειμένου να … διευκολυνθεί ο ευαγγελισμός.

Ο «ξένος» στα χριστιανικά κείμενα και το επιχείρημα του «εις εν Χριστώ Ιησού»

Υπάρχουν μια σειρά από αναφορές στην Αγία Γραφή σχετικά με τον Ισραήλ και τους «ξένους». Σε αυτές, σαφώς διδάσκεται ότι οι ξένοι ή αλλοδαποί, πρέπει να αντιμετωπίζονται καλά. Οι ξένοι θεωρούνται ευάλωτα άτομα, και για αυτό συχνά αναφέρονται μαζί με τα ορφανά και τις χήρες. Σε κάθε έθνος και σε κάθε εποχή, θα βρούμε πάντα έναν μικρό αριθμό ξένων ανθρώπων, σε καμία περίπτωση όμως αυτό δεν έχει σχέση με τα κύματα μεταναστών που συνεχώς κατακλύζουν τα ευρωπαϊκά κράτη σήμερα και αλλάζουν την δημογραφία σε περιοχές και χώρες! Υπάρχουν σχολεία που οι ξένοι μαθητές είναι πλέον η πλειοψηφία! Υπάρχουν περιοχές που δεν υπάρχει πλέον γηγενής πληθυσμός! Ποιος είναι τώρα ο «ευάλωτος»;

Οι παραπομπές συνεπώς, στα περί «ξένων» στην Αγ. Γραφή από τους διάφορους «αγαπολόγους», για να δημιουργηθούν αισθήματα ενοχής και να καμφθεί κάθε αντίσταση από τους γηγενείς χριστιανούς, είναι άκυρες!

Επίσης, δεν είναι θεμιτό να χρησιμοποιείται το επιχείρημα «εις εν Χριστώ Ιησού» όπως στο Γαλάτας 3:28, προκειμένου να δικαιολογηθεί η εξάλειψη της εθνικής ταυτότητας. Όταν ο Παύλος λέει, «Εν Χριστώ δεν υπάρχει ούτε Ιουδαίος ούτε Έλληνας», δεν σημαίνει ότι κάθε έθνος πρέπει να καταστραφεί. Είναι ξεκάθαρο ότι το κείμενο αυτό δεν έχει να κάνει με τη μετανάστευση.

Χριστιανισμός και εθνική υπόσταση πάνε μαζί

Ο απόστολος Παύλος, ο απόστολος των εθνών, μετά την μεταστροφή του στον Χριστιανισμό, δεν έχασε ποτέ την αίσθηση της ταυτότητας του και του ειδικού δεσμού που είχε με τον δικό του λαό, με το δικό του γένος (φυλή). Παρέμεινε Εβραίος. «Διότι ηυχόμην αυτός εγώ να είμαι ανάθεμα από του Χριστού υπέρ των αδελφών μου, των κατά σάρκα συγγενών μου, οίτινες είναι Ισραηλίται…», γράφει στους Ρωμαίους 9:14. Μεγάλη λύπη και «αδιάλειπτον οδύνην» στην καρδία του δεν φαίνεται να είχε ο απ. Παύλος για όλους, αλλά για τους συμπατριώτες του, τους οποίους αποκαλούσε «αδελφούς» και «συγγενείς». Δεν έλεγε «αδέλφια μου όλοι άνθρωποι», «πατρίδα μου όλη γη», «μια φυλή: η ανθρώπινη» και λοιπά.

Ο προφήτης Ιερεμίας έκανε το ίδιο πράγμα. Φώναξε, «Είθε να ήτο η κεφαλή μου ύδατα και οι οφθαλμοί μου πηγή δακρύων, διά να κλαίω ημέραν και νύκτα τους πεφονευμένους της θυγατρός του λαού μου» (Ιερεμίας 9: 1). Στις ευρωπαϊκές χώρες σήμερα, οι Χριστιανοί στερούνται προσώπων με παρόμοιο πνεύμα, με βάρος για το έθνος τους.

Ο John Wesley (Αγγλικανός κληρικός και θεολόγος, ιδρυτής του Μεθοδιστικού κινήματος, 1703 - 1791), έγραψε κάποτε, «Αισθανόμαστε μέσα μας ένα ισχυρό ... είδος φυσικής αγάπης για τη χώρα μας, κάτι το οποίο ο Χριστιανισμός δεν σχεδιάστηκε ποτέ ούτε να ξεριζώσει, ούτε βλάψει».

Αρχή της Κτίσης και Κβαντική φυσική

Οι Παγανιστές (αρχαίοι και σύγχρονοι), δεν διανοούνται ένα σύμπαν με αρχή. Κατά την εσφαλμένη τους κοσμοαντίληψη είναι αιώνιο. Αντιθέτως η Χριστιανική πίστη δεν διανοείται ένα σύμπαν άναρχο. Τι μας αποκαλύπτει λοιπόν η σύγχρονη φυσική για την πρώτη αιτία της δημιουργίας;

Το σύμπαν έχει αρχή

Σε παλαιότερες εποχές, υπήρχαν θεωρίες για ένα «αιώνιο» και «άναρχο» σύμπαν, ή για ένα σύμπαν «παλλόμενο» που συρρικνώνεται και ξανα - εκτείνεται. Σχετικά πρόσφατα όμως, οι κοσμολόγοι ανακάλυψαν νέα στοιχεία για το Σύμπαν, που καταργούν τις δύο αυτές θεωρίες, και απομένει μόνο η Χριστιανική άποψη, που ανέκαθεν μιλούσε για σύμπαν με ΑΡΧΗ του χωροχρόνου.

Το 2002 ο δορυφόρος ΜΑΡ βοήθησε τη NASA να ανακαλύψει ένα σχηματισμό «θερμών σημείων», που σύμφωνα με την αμερικανική Υπηρεσία Διαστήματος, αποδεικνύει ότι το Σύμπαν επιταχύνεται. Αυτό σημαίνει ότι η «σκοτεινή ενέργεια» - η μοναδική δύναμη που θα μπορούσε να προκαλέσει αυτήν την επιτάχυνση - υπάρχει και ότι το Σύμπαν επεκτείνεται τόσο γρήγορα που δεν μπορεί να καταρρεύσει από τη δύναμη της βαρύτητας. Έτσι, αποκλείεται το ενδεχόμενο της «Μεγάλης Συντριβής», αποδεικνύοντας λάθος τόσο τις θεωρίες ενός άναρχου σύμπαντος, όσο και αυτές που μιλούσαν για ένα παλλόμενο σύμπαν. Το σύμπαν θα επεκτείνεται για πάντα.

Δώδεκα μήνες χρειάστηκε το σκάφος Microwave Anisotropy Probe (MAP) της NASA για να δημιουργήσει το πρώτο λεπτομερές «πορτραίτο» του σύμπαντος όπως ήταν μόλις 380.000 χρόνια μετά την Μεγάλη Έκρηξη Το MAP από απόσταση 1,5 εκ. χιλιομέτρων από την επιφάνεια της Γης, βρέθηκε σε προνομιακό σημείο συγκριτικά με τα επίγεια όργανα που είχαν χρησιμοποιηθεί μέχρι τώρα για την καταγραφή των διακυμάνσεων στην κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου. Με την βοήθεια των μετρήσεών του που είχαν 35 φορές μεγαλύτερη αναλυτικότητα σε σύγκριση με ό,τι είχε επιτευχθεί μέχρι τώρα, στις αρχές του 2003 οι επιστήμονες μπόρεσαν να προσδιορίσουν με μεγαλύτερη ακρίβεια την ηλικία του σύμπαντος. Είναι 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια, με περιθώριο λάθους μόλις 1%.

Τα παραπάνω στοιχεία, αποδεικνύουν ότι το σύμπαν ούτε αιώνιο είναι, ούτε παλλόμενο, αλλά έχει μια αρχή. Και γνωρίζουμε με ακρίβεια πλέον πότε ξεκίνησε. Και εννοούμε αρχή στον χρόνο. Ή για να είμαστε πιο ακριβείς, εννοούμε ότι και ο χωροχρόνος είχε μια αρχή. Γιατί σύμφωνα με την θεωρία της Σχετικότητας, ο ίδιος ο χωροχρόνος, «είναι κάτι». Δεν είναι αφηρημένη έννοια, αλλά μια σαφώς υπαρκτή «οντότητα», που ορίζεται και μεταβάλλεται από την ύλη που περικλείει.

Όταν μιλάμε για την θεωρία της Σχετικότητας, δεν μιλάμε για τα αναπόδεικτα σημεία της. Μιλάμε για το θέμα της διαστολής του χωροχρόνου, το οποίο σαφώς μετρήθηκε, και είναι υπαρκτό, τόσο από τις διαφοροποιήσεις των ρολογιών των δορυφόρων, όσο και από τη διαφοροποίηση της τροχιάς του πλανήτη Ερμή σε σχέση με τη Νευτώνεια θεωρία.

Όσο απομακρύνεται η ύλη του Σύμπαντος, τόσο ξεχειλώνει ο χωροχρόνος μας. Και αυτό σημαίνει ότι κάποτε ξεκίνησε από ένα μικρό σημείο, στην αρχή του σύμπαντος, πριν από 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια.

Ο Einstein, με την Γενική θεωρία της Σχετικότητας και με τις εξισώσεις πεδίου, συνέδεσε την μετρική του χωροχρόνου με το συνολικό ποσό ύλης-ενεργείας του Σύμπαντος, δηλαδή έδειξε ότι η γεωμετρία του χωροχρόνου επηρεάζεται από την ύλη-ενέργεια, αλλά και οι κινήσεις των υλικών σωμάτων καθορίζονται από την γεωμετρία αυτήν. Η λύση των εξισώσεων πεδίου, που πρότεινε ο Einstein, αντιστοιχούσε σε ένα στατικό Σύμπαν, άρα ένα Σύμπαν χωρίς ιστορία, σύμφωνα με το κλασικό ιδεώδες, που περιελάμβανε την αντιστρεπτότητα των διαδικασιών, άρα την συμμετρία ως προς τον χρόνο του παρελθόντος και του μέλλοντος. Αργότερα οι Friedmann και Lemaitre έδειξαν ότι ένα τέτοιο Σύμπαν είναι εξαιρετικά ασταθές και με την παραμικρή διαταραχή θα μπορούσε να καταστραφεί. Τελικώς έχουμε φθάσει στο αποδεκτό καθιερωμένο πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης, το οποίο υποστηρίζεται σταθερά από κρίσιμα πειραματικά δεδομένα, όπως η πειραματική επαλήθευση του νόμου του Hubble και της ακτινοβολίας υποβάθρου των 2.7 Κ.

Για το μοντέλο του πληθωριστικού σύμπαντος ο Prigogine τονίζει πως «Τα αποτελέσματα είναι πολύ ενδιαφέροντα. Δείχνουν την δυνατότητα μιας μη αντιστρεπτής διαδικασίας που μετασχηματίζει την βαρύτητα σε ύλη». Σε ένα άλλο σημείο του γράφει: «Το ουσιώδες σημείο εδώ είναι ότι η γέννηση του Σύμπαντός μας δεν συνδέεται πλέον με μία ανωμαλία, αλλά με μία αστάθεια, ανάλογη με μία αλλαγή φάσεως ή με μία διακλάδωση». Και τονίζοντας την αναλογία ανάμεσα στην γεωμετρία και την ύλη, από τη μια, και στην ισοδυναμία μηχανικού έργου και θερμότητας, από την άλλη, δράττεται της ευκαιρίας να τονίσει την σημασία του δεύτερου θερμοδυναμικού νόμου, ο οποίος "σπάει " αυτήν την έννοια της ισοδυναμίας: το μηχανικό έργο μπορεί πάντα να μετατρέπεται σε θερμότητα, όμως το αντίστροφο δεν ισχύει. Ετσι και στην περίπτωση του χωροχρόνου και της ύλης: Ο μετασχηματισμός του χωροχρόνου σε ύλη αντιστοιχεί σε μία μη αντιστρεπτή εκλυτογενή διαδικασία, η οποία παράγει εντροπία. Η αντίστροφη διαδικασία, η οποία θα μετασχημάτιζε την ύλη σε χωρόχρονο, αποκλείεται.»

Η γέννηση λοιπόν του Σύμπαντος οφείλεται στον μετασχηματισμό του χωρόχρονου σε ύλη και μεταφράζεται σε μία έκρηξη της εντροπίας.

Η μοναδικότητα του ακτίστου ως πρώτη αιτία

Η αιτία του σύμπαντος είναι το Big Bang, (ή το «πληθωρισμικό σύμπαν», ή οτιδήποτε άλλο προβλέπει η κάθε θεωρία). Και ποια είναι η αιτία του Big Bang; Ο Θεός. Και ποια είναι η αιτία του Θεού; Ο Θεός δεν έχει αιτία. Μα κάθε αποτέλεσμα έχει μια αιτία. Ο Θεός αποτελεί την εξαίρεση. Άρα, η θεωρία αιτίου - αιτιατού έχει ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΙΑ εξαίρεση. Και γιατί η εξαίρεση αυτή θα πρέπει να είναι ο Θεός; Γιατί να μην είναι το ίδιο το Big Bang η εξαίρεση, ή γιατί να μην υπάρχει κάτι άλλο ΠΡΙΝ από τον Θεό, το οποίο να είναι αυτό η εξαίρεση; Ή γιατί να μη δεχθούμε μια πιο πρώτη αιτία από τον ίδιο τον Θεό;

Κατ’ αρχήν, το να μιλήσουμε για μια προηγούμενη αιτία του Θεού, είναι άτοπο για δύο λόγους:

1. Επειδή οδηγεί σε απειρισμό αιτιών, και απλώς μεταθέτει το πρόβλημα χωρίς ποτέ να το λύνει. Και 2. Επειδή αφού ο Θεός είναι άκτιστος, δηλαδή ΕΚΤΟΣ ΧΡΟΝΟΥ, δεν τίθεται θέμα ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ αιτίας, γιατί έξω από τον Χωροχρόνο δεν υπάρχει η έννοια του «πριν».

Η ΠΡΩΤΗ ΑΙΤΙΑ, όποια κι αν είναι αυτή, πρέπει κατ’ ανάγκην να δεχθούμε ότι έχει τον λόγο ύπαρξής της ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ. Η διαφορά της άκτιστης πρώτης αιτίας από τις κτιστές που είναι στο σύμπαν, είναι η λύση. Δεν μπορούν να μπουν όλες οι αιτίες (κτιστές και άκτιστη) σε ένα τσουβάλι. Γιατί η πρώτη αιτία, ΜΟΝΟ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥ μπορεί να θεωρηθεί ως «πρώτη αιτία».

Κάτι τέτοιο, (η ιδιότητα «πρώτη αιτία»), δεν μπορεί να αποδοθεί σε «ενδοχωροχρονικές οντότητες», γιατί ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟ ΕΧΟΥΝ ΑΙΤΙΑ. Χωρίς καμία απολύτως εξαίρεση. Και ΜΟΝΟ ΑΝ Η ΠΡΩΤΗ ΑΙΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΞΩΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ μπορεί να μην έχει αρχή. Γιατί η αρχή προϋποθέτει χρόνο, και αντιθέτως, κάτι που δεν έχει χρόνο, δεν χρειάζεται αρχή. Για «κάτι» που δεν είναι στον χωροχρόνο, ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να ΜΗΝ έχει «αρχή», γιατί η αρχή είναι ιδιότητα τού χρόνου. Όπως ακριβώς επιβάλλεται για τις χωροχρονικές οντότητες να έχουν αρχή. Και ξεκάθαρα, αυτή είναι η βασική διαφορά κτιστού και ακτίστου.

Με δύο λόγια, το τέλος τής έρευνας, είναι «κάτι» που βρίσκεται «ΕΚΤΟΣ» χωροχρόνου. (Και το «εκτός» το βάζω σε εισαγωγικά, γιατί δεν έχει νόημα ως τοπικός προσδιορισμός, αλλά ως άρνηση τού χωροχρόνου).

Συνοψίζω για να μην αφήσω παρανοήσεις: Αναγκαία ιδιότητα τών χωροχρονικών όντων, είναι η ύπαρξη αρχής και αιτίας. Αντιθέτως, αναγκαία ιδιότητα τών εξωσυμπαντικών οντοτήτων, είναι Η ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ αρχής και αιτίας, ως «άχρονα». Δεν είναι θεωρία. Είναι αναγκαία λογίκευση.

Από τι ορίζονται τα κβάντα

Εδώ όμως πρέπει κατ ανάγκην να σταθούμε σε μία εσφαλμένη τοποθέτηση ορισμένων συζητητών του θέματος αυτού. Αυτοί λένε: «Η κβαντική φυσική, μας δίνει τη δυνατότητα να δεχθούμε ένα σύμπαν χωρίς πρώτη αιτία, καθώς μπορεί να έχει προκύψει από μια τυχαία κβαντική διακύμανση του κενού».

Με αυτά τα λόγια όμως, δεν καταλαβαίνουν ότι πάλι πρέπει να καταφύγουν σε προηγούμενη αιτία. Γιατί οι κβαντικές διακυμάνσεις, καθορίζονται από ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΩΝ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΩΝ. Από τη στιγμή λοιπόν που υπακούουν στους νόμους τών πιθανοτήτων, ο κβαντικός αιθέρας, που δημιουργεί τις αναταράξεις αυτές, είναι ΠΑΡΑΓΩΓΟ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΤΩΝ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΩΝ. Ο κβαντικός αιθέρας, ΟΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠ’ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΝΟΜΟ.

Ξεκάθαρα πράγματα. Και κάθε νόμος, έχει και νομοθέτη. Πρέπει λοιπόν να αναζητήσουμε την αιτία όχι τού «κβαντικού αιθέρα» πλέον, αλλά τού νόμου τών πιθανοτήτων. Αντιλαμβάνεστε ότι το θέμα ήδη έχει «αποϋλοποιηθεί» εντελώς.

Και εδώ θα κάνω μια ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Ο νόμος τών πιθανοτήτων, ερευνάται σήμερα, πόσο επηρεάζεται από τον ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ, δηλαδή από τη νόηση (!!!)

Η απάντησή λοιπόν στα παραπάνω, συνοψίζεται σε δύο σημεία:

1. Είναι σφάλμα να θεωρήσουμε μαζί χωροχρονικά και μη χωροχρονικά όντα με όρους χωροχρόνου (ως αιτίες), γιατί έχουν διαφορετικές ιδιότητες, και

2. Τα κβαντικά σωματίδια τού κενού, δεν εμφανίζονται αυθαίρετα, αλλά η εμφάνισή τους διέπεται από ΝΟΜΟΥΣ, που είναι σε τελευταία ανάλυση οι ακόμα πιο βασικές αιτίες ύπαρξης της κτίσης.

Αυτά τα δύο σημεία, απαντούν σε όλες τις θεωρήσεις που λένε ότι δεν χρειάζεται η πρώτη αιτία για τον κβαντικό αιθέρα και για τη δημιουργία τού σύμπαντος.

Και θα συνεχίσω με τις εξής σκέψεις.

Είπαμε στα προηγούμενα, ότι ένα ον αχωροχρονικό, το οποίο κατά φιλοσοφική ανάγκη  πρέπει να είναι νοήμον, δεν μπορεί να περιορίζεται ως αιτία ούτε στο χώρο, ούτε στο χρόνο, αλλά να τα διαποτίζει πλήρως. Και ένας τέτοιος Δημιουργός, δεν είναι μόνο «υποκινητής» τής μεγάλης έκρηξης, αλλά και ΣΥΝΤΗΡΗΤΗΣ τού σύμπαντος. Ότι ορίζει κάθε σωματίδιο στο σύμπαν.

Προσέξτε λοιπόν την εξής εκπληκτική επιβεβαίωση! ΠΑΝΤΟΥ, ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ, ο χωροχρόνος ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΥΠΟΣΤΑΣΗ από τον «αυτόματα» εμφανιζόμενο, (αλλά υποκείμενο στους ΝΟΜΟΥΣ τών πιθανοτήτων) κβαντικό αιθέρα (!!!)

Καταλήγουμε λοιπόν να αντιληφθούμε, αυτό που ανέκαθεν διδάσκει η Χριστιανική θεολογία, ότι ο Θεός δίνει συνεχώς ύπαρξη, (συγκρατεί) το σύμπαν ανά πάσα στιγμή. Ανά πάσα στιγμή συγκροτεί τον χωροχρόνο, ΜΕ ΣΑΦΩΣ ΟΡΙΣΜΕΝΟ τρόπο, από τους νόμους τών πιθανοτήτων.

Όταν μιλάμε για Δημιουργό Θεό, δεν μπορούμε να μιλάμε μόνο για την «εκκίνηση», αλλά και για τη συνέχιση τού σύμπαντος να διατηρεί την υπόσταση τού χωροχρόνου του, «ΕΚ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ», με βάση τις ενέργειες τού Θεού, τις οποίες εμείς βιώνουμε ως «νόμους τών πιθανοτήτων» εξ’ αιτίας τής συνέπειας με την οποία Εκείνος ενεργεί στον κόσμο. Είναι έτσι εμφανές πόσο ταιριαστή είναι η Χριστιανική θεολογία με την παρατήρηση της επιστήμης.

Η «πρώτη αιτία» λοιπόν, που μόνο νοήμων μπορεί να θεωρηθεί, νοείται Δημιουργός όχι μόνο τής αρχής τού σύμπαντος, αλλά τής ύπαρξής του συνολικά.

Και εφόσον τα νοήμονα όντα (οι παρατηρητές) επηρεάζουν την πραγματικότητα, όπως έχει αποδείξει η Κβαντική φυσική, τότε έχουμε μια σαφέστατη απόδειξη για το ρόλο τής νόησης στη δημιουργία, και για το ρόλο τών νοημόνων όντων σε αυτή, αν επηρεάζουν το έργο τού Νομοθέτη με την παρατήρησή τους.

Και αν το καλοσκεφθούμε, θα δούμε ότι έτσι λύνεται και το μυστήριο τής «κβαντικής παρατήρησης», που θέλει τα σωματίδια να λειτουργούν ανάλογα με την παρατήρηση, σαν να είναι ζωντανά. Δεν είναι αυτά ζωντανά, αλλά επηρεάζονται από τη νόηση όχι μόνο του Κτίστη, αλλά και των νοημόνων κτισμάτων, των παρατηρητών.

Οι Επιστήμονες σχετικά με τον Σχεδιασμό του Σύμπαντος

Οι αθεϊστές προσπαθούν να παρουσιάσουν την πίστη στον Θεό σαν κάτι αντιεπιστημονικό, που μόνο αμαθείς και αντιεπιστημονικοί άνθρωποι την αποδέχονται. Όμως, τα γεγονότα είναι (όπως πάντα), αντίθετα από τις αθεϊστικές εμμονές και αερολογίες. Η παρακάτω συλλογή του Rich Deem, αποστομώνει όλους αυτούς τους αμαθείς αθεϊστές, και δίνει μια απάντηση από επιστημονικά χείλη στον αντιεπιστημονικό αθεϊστικό σκοταδισμό.

Μήπως η επιστήμη μας οδηγεί προς τον δρόμο που καταλήγει στην νατουραλιστική εξήγηση όλων όσων βλέπουμε; Πάντως, κατά τον 19οαιώνα, τα πράγματα έδειχναν πως η επιστήμη μάλλον πήγαινε προς μια τέτοια κατεύθυνση. Ο «Θεός των διάκενων» βρέθηκε να στριμώχνεται σε όλο και πιο στενές χαραμάδες. Όμως, η επιστήμη του 20ου αιώνα -και τώρα του 21ου- μας οδηγεί πάλι πίσω στο μονοπάτι του Σχεδιασμού, όχι λόγω έλλειψης επιστημονικών εξηγήσεων, αλλά λόγω έλλειψης επιστημονικών εξηγήσεων που απαιτούν μια προσέγγιση στα ακραίως απίθανα: κάτι που η επιστήμη δεν καταφέρνει να χειρίζεται καλά. Ως αποτέλεσμα των πρόσφατων αποδείξεων υπέρ του σχεδιασμού, πολλοί επιστήμονες τώρα πιστεύουν στον Θεό. Σύμφωνα με ένα πρόσφατο άρθρο:

«Μου ήρθε στο νου αυτό, όταν προ μηνών διάβασα μια έρευνα στο περιοδικό Nature. Αποκάλυπτε πως το 40% των Αμερικανών φυσικών, βιολόγων και μαθηματικών πιστεύουν στον Θεό — όχι σε κάποια μεταφυσική αφηρημάδα, αλλά σε μια ‘θεότητα’ η οποία επιδεικνύει ενεργό ενδιαφέρον στις υποθέσεις μας και εισακούει τις προσευχές μας: ο Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ.»

Ο βαθμός στον οποίο οι σταθερές της φυσικής πρέπει να ταιριάζουν σε συγκεκριμένα κριτήρια είναι τέτοιος, που ένας αριθμός αγνωστικιστών επιστημόνων έχουν βγάλει το συμπέρασμα πως υπάρχει κάποιο «υπερφυσικό σχέδιο» ή «Παράγοντας» στο παρασκήνιο.

Παραθέτουμε τα όσα ελέχθησαν:

Φρεντ Χόϋλ (Βρετανός αστροφυσικός): «Μια ερμηνεία των δεδομένων βάσει κοινής λογικής, υποδηλώνει πως κάποια υπέρ-διάνοια έχει παίξει με την φυσική, καθώς και την χημεία και την βιολογία, και πως δενυφίστανται τυφλές δυνάμεις στην φύση που να είναι αξιόλογες. Οι αριθμοί που προκύπτουν από τον υπολογισμό των δεδομένων, μου φαίνονται τόσο συγκλονιστικοί, ώστε να τοποθετούν αυτό το ενδεχόμενο σχεδόν εκτός έρευνας.»

Τζωρτζ Έλλις (Βρετανός αστροφυσικός): «Παρατηρούνται εκπληκτικοί μικρο-συντονισμοί στους νόμους, οι οποίοι κάνουν δυνατή αυτή την πολυπλοκότητα. Η συνειδητοποίηση της πολυπλοκότητας των όσων πραγματοποιούνται, καθιστούν αδύνατον να μην χρησιμοποιηθεί η λέξη «θαύμα», χωρίς να παίρνουμε κάποια θέση ως προς το οντολογικό κύρος της λέξεως αυτής.»

Πωλ Ντέϊβις (Βρετανός αστροφυσικός): «Για μένα, υπάρχουν ισχυρές αποδείξεις ότι κάτι συμβαίνει πίσω απ’ όλα αυτά… Μοιάζει σαν κάποιος να έχει ρυθμίσει λεπτομερώς τους αριθμούς της φύσης, προκειμένου να συνθέσει το Σύμπαν… Η εντύπωση (ύπαρξης) σχεδιασμού είναι συντριπτική.»

Πωλ Ντέϊβις «Οι νόμοι [της φυσικής] ... μοιάζουν να είναι προϊόν ενός εξαιρετικά ευφυούς σχεδίου... Το Σύμπαν πρέπει να έχει κάποιο σκοπό.»

Αλαν Σάντετζ (βραβείο αστρονομίας Crawford): «Το βρίσκω πολύ απίθανο μια τέτοια τάξη να προήλθε από το χάος. Πρέπει να υπάρχει κάποια οργανωτική αρχή. Για μένα, ο Θεός είναι μυστήριο, αλλά είναι και η εξήγηση του θαύματος τής ύπαρξης – τού γιατί υπάρχει κάτι αντί για τίποτε»

Τζων Οκήφ (αστρονόμος της NASA): «Με αστρονομικά μέτρα, είμαστε μια παραχαϊδεμένη, πολυαγαπημένη ομάδα πλασμάτων... Αν το Σύμπαν δεν είχε φτιαχτεί με μια απολύτως καθοριστική ακρίβεια, δεν επρόκειτο ποτέ να υπάρξουμε. Είναι η γνώμη μου, πως αυτές οι συγκυρίες δείχνουν πως το σύμπαν δημιουργήθηκε για να το κατοικεί ο άνθρωπος.»

Τζωρτζ Γρήνστάϊν (αστρονόμος): «Καθώς επιβλέπουμε όλες τις αποδείξεις, η σκέψη επίμονα εγείρεται, πως κάποιος υπερφυσικός παράγοντας – ή –μάλλον- Παράγοντας, πρέπει να εμπλέκεται. Είναι δυνατόν, έτσι ξαφνικά, άθελά μας, να σκοντάψαμε πάνω σε επιστημονικές αποδείξεις της ύπαρξης ενός Υπέρτατου Όντος; Μήπως ο Θεός ήταν αυτός που επενέβη και τόσο προνοητικά χειροτέχνησε τον Κόσμο προς όφελός μας;

Άρθουρος Έντιγκτον (αστροφυσικός): «Η ιδέα ενός συμπαντικού νοός ή Λόγου θα ήταν, νομίζω, ένα μάλλον εφικτό συμπέρασμα εν όψει της παρούσης καταστάσεως της επιστημονικής θεωρίας.»

Αρνώ Πενζίας (Βραβείο Νόμπελ Φυσικής): «Η Αστρονομία μας οδηγεί σε ένα μοναδικό συμβάν, ένα σύμπαν που δημιουργήθηκε εκ του μηδενός, που διαθέτει εκείνη την πολύ λεπτή ισορροπία που χρειάζεται για να παρέχονται οι ακριβείς συνθήκες που επιτρέπουν την ζωή, και που έχει ένα υποκείμενο (‘υπερφυσικό’, θα το έλεγε κανείς) σχέδιο.»

Ρότζερ Πένροουζ (μαθηματικός και συγγραφέας): «Εγώ θα έλεγα πως το σύμπαν έχει κάποιο σκοπό. Δεν βρίσκεται εκεί, έτσι, κάπως, κατά τύχη.»

Τόνυ Ρόθμαν (φυσικός): «Όταν είμαστε αντιμέτωποι με την τάξη και την ομορφιά του σύμπαντος και τις περίεργες συμπτώσεις της φύσης, είναι μεγάλος ο πειρασμός, να κάνουμε το άλμα της πίστεως από την επιστήμη στην θρησκεία. Είμαι σίγουρος πως πολλοί φυσικοί το επιθυμούν. Πόθος μου είναι, να το παραδέχονταν αυτό.»

Βέρα Κιστιακόφσκυ (φυσικός Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασσαχουσέτης) «Η αριστουργηματική τάξη που αναδεικνύεται από την επιστημονική μας κατανόηση του φυσικού κόσμου, προϋποθέτει το Θείο.»

Ρόμπερτ Τζάστροου (αυτοαποκαλούμενος αγνωστικιστής): «Για τον επιστήμονα που έχει ζήσει με την πίστη του στην δύναμη της λογικής, η ιστορία τελειώνει σαν ένα κακό όνειρο. Έχει σκαρφαλώσει τις οροσειρές της άγνοιας... πλησιάζει να κατακτήσει την ψηλότερη κορυφή... και,καθώς σέρνεται πάνω από τον τελευταίο βράχο, τον καλωσορίζει μια ομάδα θεολόγων, οι οποίοι είναι καθισμένοι εκεί πέρα επί αιώνες...»

Στήβεν Χώκινγκ (Βρετανός αστροφυσικός): «Τότε, θα... μπορέσουμε να συμμετάσχουμε στην συζήτηση σχετικά με το ερώτημα γιατί εμείς και το σύμπαν υπάρχουμε. Αν βρούμε την απάντηση στο ερώτημα αυτό, θα είναι ο υπέρτατος θρίαμβος της ανθρώπινης λογικής – γιατί τότε, θα γνωρίζουμε τον νου του Θεού.»

Φρανκ Τίπλερ (Καθηγητής Μαθηματικής Φυσικής): «Όταν άρχισα την καριέρα του κοσμολόγου προ εικοσαετίας περίπου, ήμουν ένας πεπεισμένος αθεϊστής. Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα θα μπορούσα να είχα φανταστεί πως μια μέρα θα έγραφα βιβλίο που σκοπό είχε να αποδείξει πως οι κεντρικές πεποιθήσεις της Ιουδαιο-Χριστιανικής θεολογίας είναι πράγματι αλήθειες, πως οι πεποιθήσεις αυτές είναι καθαρά συμπεράσματα των νόμων της φυσικής όπως τους κατανοούμε σήμερα. Έχω αναγκασθεί να αποδεχθώ αυτά τα συμπεράσματα, από την αμείλικτη λογική του δικού μου, ειδικού κλάδου της φυσικής.»

Αλεξάντερ Πολυάκοφ (Σοβιετικός μαθηματικός): «Γνωρίζουμε πως η φύση περιγράφεται από τα πλέον άριστα μαθηματικά, επειδή ο Θεός την δημιούργησε.»

Εντ Χάρισον (κοσμολόγος): «Ορίστε η κοσμολογική απόδειξη πως υπάρχει Θεός – ο ισχυρισμός του Πέηλυ περί σχεδιασμού – ενημερωμένη και εμπλουτισμένη: Η λεπτεπίλεπτη ρύθμιση του σύμπαντος αποτελεί εκ πρώτης όψεως απόδειξη θεϊκού σχεδιασμού. Διαλέξτε: τυφλή τύχη που προϋποθέτει μυριάδες σύμπαντα, ή σχεδιασμός, που προϋποθέτει μόνο ένα σύμπαν.... πολλοί επιστήμονες, όταν παραδέχονται τις απόψεις τους, τείνουν προς την τελεολογική ή «σχεδιαστική» άποψη.»

Έντουαρντ Μίλν (Βρετανός κοσμολόγος): «Όσο για τα αίτια του Σύμπαντος, εν σχέσει με την διαστολή, το αφήνουμε στον αναγνώστη να το προτείνει. Πάντως, η εικόνα μας είναι ατελής, χωρίς Αυτόν (τον Θεό).»

Μπάρυ Πάρκερ (κοσμολόγος): «Και ποιος δημιούργησε αυτούς τους νόμους; Δεν χωράει συζήτηση, πως ένας Θεός πάντοτε θα είναι αναγκαίος.»

Δρ. Ζεχαβί και Δρ. Ντεκελ (κοσμολόγοι): «Τέτοιος τύπος σύμπαντος, όμως, φαίνεται να απαιτεί ως ένα βαθμό κάποιες λεπτές ρυθμίσεις των αρχικών συνθηκών, πράγμα που φαίνεται να αντιτίθεται στην ‘κοινή σοφία’.»

Άρθουρ Λ. Σάβλοφ (Καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, 1981 Βραβείο Νόμπελ Φυσικής): «Μου φαίνεται πως, όταν είμαστε αντιμέτωποι με τα θαύματα της ζωής και του σύμπαντος, πρέπει να αναρωτηθούμε ‘γιατί’ και όχι μόνο ‘πώς’. Οι μόνες δυνατές απαντήσεις είναι θρησκευτικές... Εντοπίζω μια ανάγκη για Θεό μέσα στο σύμπαν και μέσα στην ίδια την ζωή μου...»

Χένρυ «Φριτς» Σέφερ (Καθηγητής Χημείας στο Graham Perdue και διοικητής του Computational Quantum Chemistry στο ΠανεπιστήμιοGeorgia): «Η σημασία και η χαρά στην επιστήμη μου πηγάζει από εκείνες τις περιστασιακές στιγμές όταν ανακαλύπτω κάτι καινούργιο, και που λέω στον εαυτό μου: ‘ώστε έτσι το έκανε ο Θεός!’ Ο στόχος μου είναι να κατανοήσω μια μικρή γωνιά του μυαλού του Θεού.

Βέρνερ Φον Μπράουν (πρωτοπόρος μηχανικός πυραύλων) «Το βρίσκω το ίδιο δύσκολο να κατανοήσω τον επιστήμονα που δεν αναγνωρίζει την παρουσία μιας ανώτερης λογικής πίσω από την ύπαρξη του σύμπαντος, όσο να κατανοήσω τον θεολόγο που θα μπορούσε να αρνηθεί τις προόδους της επιστήμης.».

Καρλ Βέσε (μικροβιολόγος από το Πανεπιστήμιο του Illinois) «Η ζωή στο Σύμπαν: σπάνια ή μοναδική; Εγώ περπατώ και στις δύο μεριές του δρόμου αυτού. Την μια μέρα μπορώ να πω ότι, δεδομένων των 100 δις. των αστέρων στον γαλαξία μας και των 100 δις και πλέον άλλων γαλαξιών, σίγουρα πρέπει να υπάρχουν πλανήτες που να σχηματίστηκαν και να εξελίχθηκαν με τρόπους πάρα πολύ όμοιους με την Γη, και συνεπώς να περιέχει έστω μικροβιακές μορφές ζωής. Υπάρχουν άλλες μέρες, όπου λέω πως η ανθρωπική αρχή που κάνει το σύμπαν κάτι το ειδικό ανάμεσα σε ένα μεγάλο αριθμό συμπάντων, ίσως να μην άπτεται στη άποψη εκείνη της φύσης που περιγράφουμε στην φυσική, αλλά να επεκτείνεται στην χημεία και την βιολογία. Στην περίπτωση αυτή, η ζωή επί της Γης είναι απολύτως μοναδική.

Άντονυ Φλού (Καθηγητής Φιλοσοφίας, πρώην αθεϊστής, συγγραφέας και ομιλητής) «Έχω την εντύπωση πως τα ευρήματα ερευνών DNA των 50 και πλέον ετών μας έδωσαν υλικά για ένα νέο και πιο ισχυρό επιχείρημα υπέρ του σχεδιασμού.»