Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

Μάνα είναι μόνο μία (Δεν θα μπορέσετε να συγκρατήσετε τα δάκρυά σας να κυλήσουν στα μάγουλά σας)

Η ιστορία αυτή έκανε χιλιάδες μάτια να δακρύσουν…Μια ιστορία αληθινή, αφιερωμένη στην αγάπη της μάνας προς τα παιδιά….

Η μητέρα του Γιάννη είχε μόνο ένα μάτι, ήταν μια γυναίκα ηλικιωμένη και καταπονημένη από την ζωή.

Ο Γιάννης ντρεπόταν γι’ αυτήν κι ώρες ώρες την μισούσε. Η δουλειά της ήταν μαγείρισσα στην φοιτητική λέσχη. Μαγείρευε για τους φοιτητές και τους καθηγητές για να βγάζει τα έξοδά τους.

Δεν ήθελε να του μιλάει για να μην μαθαίνουν ότι είναι παιδί μιας μητέρας καθαρίστριας με ένα μάτι. Οι φοιτήτριες έφευγαν γρήγορα, όποτε την έβλεπαν να βγαίνει για λίγο από την κουζίνα κι έλεγαν πως δεν άντεχαν το θέαμα και πως τους προκαλούσε μια ανυπόφορη ανατριχίλα.

Μα και ο μικρός είχε πρόβλημα με την εικόνα της μητέρας του.
Μια μέρα όταν ακόμη πήγαινε στο δημοτικό, πέρασε η μητέρα του στο διάλειμμα να του πει ένα γεια.
Ένοιωσε πολύ στενοχωρημένος. «Πως μπόρεσε να μου το κάνει αυτό»;… αναρωτιόταν… Την αγνόησε, της έριξε μόνο ένα μισητό βλέμμα κι έτρεμε. Την επόμενη μέρα ένας από τους συμμαθητές του φώναξε: «Εεεε, η μητέρα σου είναι σαν κύκλωπας έχει μόνο ένα μάτι!».
Ήθελε να πεθάνει , ήθελε να εξαφανιστεί. Όταν γύρισε σπίτι, της είπε: «αν είναι όλοι να γελάνε μαζί μου εξαιτίας σου τότε καλύτερα να πεθάνεις!».
Αυτή δεν του απάντησε.

Εκείνος μονολογούσε κι έλεγε:
«Θέλω να φύγω από εκείνο το σπίτι και να μην έχω καμία σχέση μαζί της. Έτσι θα διαβάζω πάρα πολύ σκληρά με σκοπό να φύγω μια μέρα μακριά. Μα είναι δυνατόν; τι ήλθε κι έπιασε αυτή τη δουλειά στη λέσχη;. Δεν μπορούσε να πάει κάπου αλλού;».

Αργότερα παντρεύτηκε. Αγόρασε ένα δικό του σπίτι. Έκανε δικά του παιδιά κι ήταν ευχαριστημένος με τη ζωή του, τα παιδιά του, την γυναίκα του και τη δουλειά του!

Μια μέρα μετά από χρόνια απουσίας, η μητέρα του πήγε να τον επισκεφτεί.
Δεν είχε δει ποτέ από κοντά τα εγγόνια της. Μόλις εμφανίστηκε στην πόρτα, τα παιδιά του άρχισαν να γελάνε, εκείνος θύμωσε μαζί της, επειδή είχε πάει χωρίς να του το ζητήσει και χωρίς να τον προειδοποιήσει και της φώναξε: «πως τολμάς να έρχεσαι ξαφνικά στο σπίτι μου και να τρομάζεις τα παιδιά μου; Βγες έξω! Φύγε!».
Η μητέρα του απάντησε γαλήνια: «Αα, πόσο λυπάμαι, κύριε! Μάλλον μου έδωσαν λάθος διεύθυνση» κι εξαφανίστηκε, χωρίς να καταλάβουν τα μικρά πως είναι γιαγιά τους.

Πέρασαν χρόνια και μια μέρα βρήκε στο γραμματοκιβώτιο του σπιτιού του μια επιστολή για τη σχολική συγκέντρωση της τάξης του από το δημοτικό σχολείο, που θα γινόταν στην πόλη πού γεννήθηκε. Είπε ψέματα στη γυναίκα του ότι θα έκανε ένα επαγγελματικό ταξίδι και πήγε.
Όταν τελείωσε η συγκέντρωση των συμμαθητών, πήγε στο σπίτι που μεγάλωσε, μόνο από περιέργεια. Οι γείτονες, του είπαν ότι η μητέρα του είχε πεθάνει πρόσφατα. Δεν έβγαλε ούτε ένα δάκρυ.
Του έδωσαν όμως ένα γράμμα που είχε αφήσει γι’ αυτόν:
“Αγαπημένε μου γιε, σε σκέφτομαι συνέχεια. Λυπάμαι που ήρθα στο σπίτι και φόβισα τα παιδιά σου. Έμαθα ότι έρχεσαι για την σχολική συγκέντρωση κι ένοιωσα πολύ χαρούμενη, αλλά φοβάμαι ότι μπορεί να μην είμαι σε θέση να σηκωθώ από το κρεβάτι για να έρθω να σε δω.
Έγραψα αυτό το γράμμα να στο δώσουν αν δεν βρεθούμε. Στεναχωριέμαι που σε έφερνα σε δύσκολη θέση και ντρεπόσουν για μένα όσο ήσουν μικρός.

Βλέπεις όταν ήσουν πολύ μικρός, είχες ένα σοβαρό ατύχημα κι έχασες το μάτι σου. Δεν θα μπορούσα να σε βλέπω να μεγαλώνεις με ένα μάτι. Έτσι σου έδωσα το δικό μου.
Ήμουν τόσο υπερήφανη που ο γιος μου θα έβλεπε τον κόσμο με τη δική μου βοήθεια, με το δικό μου μάτι.

Ακόμη ένα πράγμα, είχα κάνει και μια μικρή ασφάλεια ζωής σε περίπτωση που μου συνέβαινε κάτι να μπορέσεις να μεγαλώσεις με αξιοπρέπεια, και ευτυχώς δεν μου συνέβηκε κάτι. Στην ασφάλιση αυτή έχουν μαζευτεί κάποια λεφτά και σε παρακαλώ πάρτα για να σπουδάσουν τα εγγονάκια μου που αγαπώ όσο και εσένα..

Θα σε αγαπώ για πάντα…

Η μάνα σου ”

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2016

Έσχατοι καιροί; Ε! και λοιπόν; Πρέπει να φοβάσαι;

Οι άνθρωποι σήμερα αγχώνονται μήπως δεν θα μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα κουταλοπήρουνά του, γιατί δεν θα έχουν τι να φάνε.

Μαζεύουν τρόφιμα για τις δύσκολες ημέρες που έρχονται. Δεν έχουν ημερομηνία λήξεως; Με τι χαρά θα τα τρώνε και οι αδελφοί τους γύρω θα πεθάνουν της πείνας;

Ο Χριστός δεν δίδαξε το "Πάτερ ημών"; Δεν λέει εκεί "και δος ημίν σήμερον";

Δηλαδή και οι χριστιανοί ενδιαφέρονται για τον παρά και τη μάσα μόνο; Έχει μεγάλη σημασία να δούμε καλά πού διοχετεύεται η αγωνιστικότητα των χριστιανών μας. Μη δίνουμε αφορμές γέλιου στους καραδοκούντες αθεόφοβους είρωνες, που τελευταία έχουν αρκετά αυξηθεί.

Κρινόμαστε από τις επιλογές μας. Έχουμε ευθύνη για τις επιλογές μας. Χρειάζεται απαραίτητα μελέτη, γνώση, εμπειρία, φώτιση και συμβουλή. Ας το ξαναπώ. Χρειάζεται ειλικρινής μετάνοια όλων, υγιής μεταστροφή, αλλαγή νου, τρόπου ζωής, νέα νοοτροπία, άλλος προορισμός, διαφορετικός στόχος, υψηλός σκοπός, νοηματισμένος βίος. Η τιμιότητα, η δικαιοσύνη, η ειλικρίνεια μπορούν να επιστρέψουν σε αυτόν τον ταλαίπωρο τόπο.

Αν η πολυσυζητημένη κάρτα του πολίτη στερεί τις ελευθερίες μας, δεν θα πρέπει φυσικά να την πάρουμε, υπακούοντας στις αποφάσεις της Εκκλησίας. Δεν θα πρέπει όμως συνεχώς να ζούμε με καχυποψίες, φαντασίες, υπερβολές, φανατισμούς, ακρότητες και φατρίες. Δεν είναι ορθός τρόπος πνευματικής ζωής ο φόβος, ο τρόμος, ο πανικός και ο αντιδραστικός ξεσηκωμός κατά πάντων.

Είμαστε σε έσχατους καιρούς; Ήλθαν τα σημεία των καιρών; Ο αντίχριστος σφραγίζει; Ήλθε το τέλος του κόσμου; Το του Θεού θα γίνει. Ο αρχαίος άγιος Σιλουανός έλεγε: "Ο ουρανός και η γη να ενωθούν δεν φοβάμαι". Ο Χριστός χαρίζει στους πιστούς αφοβία, αταραξία, ελπίδα, αισιοδοξία και χαρά. Η ηττοπάθεια, η κατήφεια, η απαισιοδοξία και η ακαταστασία δεν ανήκει ποτέ στους χριστιανούς.

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

Μετενσάρκωση: Υπάρχει; Ποιά είναι η άποψη της Ορθοδοξίας;

Αν θελήσουμε να προσδιορίσουμε το θεμέλιο της μετενσάρκωσης, πρέπει να αναφερθούμε στο δόγμα, ότι κάθε άνθρωπος, κατά το εσώτατο είναι του, είναι αιώνιος και βρίσκεται κάτω από τον αιώνιο νόμο της αιτίας και του αποτελέσματος, που ονομάζεται κάρμα.

Αυτός ο νόμος σπρώχνει τον άνθρωπο σε διαδοχικές γεννήσεις ύστερα από κάθε θάνατο. Βασική αιτία, που αποτελεί τρόπον τινά τα "καύσιμα" για τη συνεχή κίνηση του τροχού των θανάτων και των γεννήσεων είναι οι προσκολλήσεις και οι επιθυμίες του ανθρώπου σε συνάρτηση με την εξωτερική πραγματικότητα.

Κάθε σκέψη, λόγος, πράξη, επιστρέφει και πάλι στον άνθρωπο κατά τη νέα σάρκωση. Η νέα ζωή του αποτελεί ζωντανή ταινία, και αυτός καλείται πλέον σαν τέλειος ηθοποιός να ξαναπαίξει αυτό το "δράμα" στη νέα οθόνη.

Κατά την αντίληψη αύτη, βασικός στόχος τίθεται το πέρασμα μέσα από όλες τις δοκιμασίες και τις εμπειρίες που αντιστοιχούν στο συσσωρευμένο κάρμα, και η προσπάθεια περιορισμού των δραστηριοτήτων και των προσκολλήσεων, ώστε να αποφευχθεί η συσσώρευση νέου κάρμα.

Τελικός σκοπός είναι η "απελευθέρωση" όχι μόνο από το θάνατο, αλλά και από τη ζωή.

Αντίθετα η "δυτική έκδοση" της μετενσάρκωσης βλέπει τη δοξασία αυτή ως δυνατότητα για καλύτερη, μελλοντική ζωή πάνω στη γη, ως πορεία που οδηγεί σε όλο και ανώτερες βαθμίδες εξέλιξης, μέχρι το επίπεδο του υπερανθρώπου.

Και οι δύο αντιλήψεις για τη μετενσάρκωση έχουν ως βάση τη ολιστική θεώρηση του κόσμου, που αποτελεί αντιχριστιανική κοσμοθεωρία.

Σύμφωνα με τη χριστιανική πίστη ο άνθρωπος δεν είναι άκτιστος και αιώνιος, αλλά κτίσμα. Όχι αποτέλεσμα της Ουσίας του Θεού, αλλά καρπός Θείας βούλησης και αγάπης. Στην Παλαιά Διαθήκη υπογραμμίζεται η διάκριση ανάμεσα στο Δημιουργό και στα δημιουργήματα, ανάμεσα στον άνθρωπο και στη λοιπή κτίση. Μόνο ο άνθρωπος είναι "κατ' εικόνα Θεού". Η θέση του ανάμεσα στον κόσμο του Θεού είναι θέση εξουσίας, που σύμφωνα με το σχέδιο του Θεού μεταφράζεται σε σχέση υπευθυνότητας και αγάπης από μέρους του ανθρώπου προς όλη τη δημιουργία του Θεού.

Δεν υπάρχει ενιαία "εξελικτική κλίμακα" ανάμεσα στον άνθρωπο και στα λοιπά όντα. Ο άνθρωπος ως "κατ' εικόνα" του προσωπικού Θεού, που είναι κοινωνία προσώπων, δηλαδή ελευθερία και αγάπη, δεν προσδιορίζεται με βάση κάποιους τυφλούς νόμους, αλλά συμμετέχει ο ίδιος στον προσδιορισμό της πορείας του. Ακολουθώντας το σχέδιο του Θεού και το δρόμο του Θεού αναφορικά με την ανθρώπινη ύπαρξη και το νόημα της ζωής του, παραμένει στην κοινωνία μετά του Θεού και γίνεται μέτοχος της δωρεάς του Θεού.

Ο άνθρωπος δημιουργήθηκε από την αρχή ως ψυχοσωματική ενότητα. Το σώμα του δεν αξιολογείται αρνητικά, αλλά αποτελεί ευλογία. Γι’ αυτό η ελπίδα του ανθρώπου δεν είναι η "απελευθέρωση" από το σώμα, αλλά η ανάσταση, η αφθαρσία και η αθανασία του σώματος.

Αν δεχθούμε την άποψη πως η ζωή μέσα στο σώμα αποτελεί πτώση και κατάσταση τιμωρίας, με σκοπό την παιδαγωγία της ψυχής, δημιουργούνται για τον πιστό, που δέχεται την αγία Γραφή ως θεία αποκάλυψη, ερμηνευτικά αδιέξοδα.

Η αγία Γραφή μας λέγει πως ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο ως ψυχοσωματική ενότητα και του έδωσε την ευλογία Του και την εντολή να αυξηθεί και να πληθυνθεί και να "πληρώσει" όλη τη γη. Αν η ζωή αυτή μέσα στο σώμα είναι "κατάρα", ο Θεός δε θα ευλογούσε τον άνθρωπο. Δεν θα ήταν θέλημα Θεού να αυξηθεί και να πληθυνθεί ο άνθρωπος και να γεμίσει ο κόσμος από "καταραμένα" όντα.

Αν πάλι υποθέσουμε πως ο Αδάμ, σε μια κατάσταση προΰπαρξης αμάρτησε, και γι' αυτό ενσαρκώθηκε, για να τιμωρηθεί και να παιδαγωγηθεί, τότε γιατί να γίνει το ίδιο και για τις άλλες ψυχές και πώς μπορούσαν οι πρωτόπλαστοι να "αυξηθούν" ως ψυχοσωματικές οντότητες, εκλαμβάνοντας μάλιστα την αύξηση αυτή ως ευλογία; Αν ο Αδάμ αμάρτησε, έπρεπε μόνο αυτός να ενσαρκωθεί και όχι όλοι οι άνθρωποι.

Αλλά η Γραφή αναφέρει πως ο Θεός έθεσε τον άνθρωπο στον παράδεισο και όχι σε κάποιο "κολαστήριο". Ο τόπος που ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο να κατοικήσει ήταν τόπος "τρυφής" και όχι τιμωρίας. Γι' αυτό ο άνθρωπος καλείται να διακονήσει τον παράδεισο του Θεού, να τον διατηρήσει και όχι να εξουδετερώσει τη σχέση του μ' αυτόν (Γέν. β' 15).

Η αγία Γραφή υπογραμμίζει πως τιμωρία για τον άνθρωπο δεν είναι η ζωή μέσα στο σώμα, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Ο Θεός προειδοποίησε τον άνθρωπο, ότι η βιολογική του ζωή θα τερματισθεί όταν αμαρτήσει και όχι όταν μείνει πιστός. Αν η ζωή αυτή ήταν αποτέλεσμα του "κάρμα" και αρνητικής στάσης του ανθρώπου στην κατάσταση του πνευματικού όντος, τότε έπρεπε οι αμαρτωλοί να ζουν και οι δίκαιοι να πεθαίνουν. Γιατί αυτή η ζωή θα ελογίζετο κατάρα και όχι η απαλλαγή από τη ζωή.

Το δόγμα του κάρμα και της μετενσάρκωσης ακυρώνει το μυστήριο της εν Χριστώ σωτηρίας.
Η σάρκωση του Υιού και Λόγου του Θεού αποτελεί το θεμέλιο της Εκκλησίας και ταυτίζεται με το μυστήριο της σωτηρίας του ανθρώπου (Ματθ. ιστ' 17-18. Α' Τιμ. γ' 16). Η "πρόσληψη" του όλου ανθρώπου, όχι μόνο της ψυχής, αλλά και του σώματος, αποτελεί φανέρωση της δόξας του Θεού (Ιω. α' 14. Εβρ. α' 1-3), δεν μπορεί να αξιολογηθεί αρνητικά. Όμως αυτό το θεμέλιο της σωτηρίας μας ακυρώνεται όταν δεχθούμε τις δοξασίες του κάρμα και της μετενσάρκωσης.

Ο Χριστός ενίκησε τον θάνατο, όχι με την απελευθέρωση από το σώμα, αλλά με την ανάσταση και την αφθαρσία του σώματος. Αυτή η αλλαγή στη ζωή του ανθρώπου δεν έρχεται με αλλεπάλληλες γεννήσεις και θανάτους, αλλά "σε μία στιγμή", κατά τη δευτέρα παρουσία του Χριστού. Για τον χριστιανό δεν υπάρχουν αλλεπάλληλες κρίσεις, που κάθε φορά προσδιορίζουν την "ποιότητα" μιας νέας ζωής, αλλά μία μόνη βιολογική ζωή και μία μόνη κρίση, που θα γίνει μπροστά στο βήμα του Κυρίου. Ενώπιον του αιώνιου Κριτού θα σταθεί ο άνθρωπος όχι μόνο ως ψυχή, αλλά και ως σώμα, για να δώσει λόγο για τις πράξεις του, που συντελέσθηκαν με όργανο αυτό το σώμα.

Αυτή την κατάσταση της "καινής κτίσεως", της αφθαρσίας, ζει ο χριστιανός ήδη από αυτή τη ζωή μέσα στη θεία ευχαριστία. Η διδαχή της μετενσάρκωσης, που αξιολογεί αρνητικά το σώμα, δεν ακυρώνει απλώς την εν Χριστώ ελπίδα του χριστιανού, αλλά και το νόημα της θείας λατρείας, το βασικό σκοπό της θείας ευχαριστίας.

Το δόγμα του κάρμα και της μετενσάρκωσης ερμηνεύει τις αρνητικές καταστάσεις της ζωής αυτής με πράξεις που πραγματοποιήθηκαν δήθεν σε προηγούμενη ζωή. Γι' αυτές τις πράξεις καλείται ο άνθρωπος να τιμωρηθεί, για να απαλείψει το "κάρμα" και τις προσκολλήσεις του, με στόχο την ολοκληρωτική "απελευθέρωση".

Όμως ο άνθρωπος δεν έχει συναίσθηση του γεγονότος αυτού. Δεν θυμάται τις πράξεις αυτές, οι οποίες υποτίθεται πως τον "έσπρωξαν" σε νέα μετενσάρκωση και σ' αυτές τις δυσχέρειες που υφίσταται τώρα. Δεν θυμάται να διέπραξε αυτές τις πράξεις, για τις οποίες δήθεν τιμωρείται.  

Όταν παραδεχθούμε πως ο άνθρωπος τιμωρείται για πράγματα που δεν είναι σε θέση να θυμηθεί, καταλύεται η έννοια της "παιδαγωγίας".

Όταν δεν υπάρχει η μνήμη, η τιμωρία δεν έχει παιδαγωγικό νόημα. Μπορεί να είναι αποτέλεσμα τυφλού νόμου, που όμως αποκλείει την ύπαρξη ενός Θεού, που κατευθύνει την πορεία της ιστορίας, που είναι κοινωνία προσώπων, δηλαδή ελευθερία και αγάπη.

Κατά την χριστιανική πίστη ο άνθρωπος δεν είναι αυτόνομος. Είναι από τη φύση του "κατ' εικόνα Θεού" και, επομένως, η κοινωνία και η αγάπη προσδιορίζει τη ζωή του ανθρώπου και ανταποκρίνεται στην πραγματική του φύση. Όμως ο άνθρωπος αυτονομήθηκε, ακολουθώντας τη συμβουλή του όφεως, δηλαδή "άλλο ευαγγέλιο".

Η διδαχή του κάρμα και της μετενσάρκωσης είναι μία άλλη έκφραση του ίδιου "ευαγγελίου", όχι του ευαγγελίου της εν Χριστώ ελευθερίας και αγάπης.

Οι αλλαγές που συντελούνται στον άνθρωπο και οι "εξελίξεις", όπως εκλαμβάνονται από τους οπαδούς αυτού του δόγματος, πραγματοποιούνται χωρίς την επαφή με την απόλυτη ύπαρξη, χωρίς κοινωνία με ένα Θεό προσωπικό, που είναι αγάπη. Ο άνθρωπος αυτονομείται απόλυτα. Δεν έχει τη συναίσθηση της ύπαρξης ενός Θεού, που μπορεί να επέμβει στη ζωή του. Δεν αναζητά κάποιο θεό, έξω από τον εαυτό του. Όταν ευτυχεί, αποδίδει την ευτυχία του στον εαυτό του και αυτοεγκλωβίζεται σ' αυτόν. Όταν δυστυχεί, οδηγείται σε παθητικότητα· δεν αναζητά διέξοδο, ούτε αποβλέπει στη βοήθεια κανενός, έξω από τον εαυτό του.

Ο πιστός του κάρμα και της μετενσάρκωσης βυθίζεται στη δυστυχία του και δεν ελπίζει. Δεν αναζητάει κανένα Θεό, ούτε κάποιον από τους πλησίον του. Οφείλει να δεχθεί παθητικά την κατάσταση του χωρίς "προσκόλληση". Δεν μπορεί να έχει την εμπειρία της πίστης και της ευγνωμοσύνης για την παρουσία του Θεού στη ζωή του. Ακόμη και αν μιλάει για "νόμο της χάρης" αποβλέπει σε μηχανιστικά και αυτόματα αποτελέσματα ενός τυφλοϋ νόμου και γι’ αυτό καλείται να ενεργήσει χωρίς εσωτερική συμμετοχή, χωρίς "προσκόλληση", όπως λέγει. Όμως ο άνθρωπος είναι από τη φύση του κοινωνία προσώπων. Γι' αύτό και η απόλυτη μοναξιά στην οποία το δόγμα του κάρμα και της μετενσάρκωσης βυθίζει τον πιστό του, αποτελεί "παρά φύση" κατάσταση.

Αντίθετα ο χριστιανός πιστός δέχεται με ευγνωμοσύνη τις όποιες καταστάσεις στη ζωή και αναζητάει τη λύση έξω από τον εαυτό του. Αναζητάει το πρόσωπο του Θεού και την κοινωνία αγάπης με Αυτόν. Αυτό του δίνει βαθύτερο νόημα στη ζωή. Έχει τη συναίσθηση πως ο Θεός δεν τον εγκαταλείπει και βρίσκεται κοντά του, ακόμη κι αν αντιμετωπίζει αρνητικές καταστάσεις. Για τον πιστό οι θλίψεις και ο πόνος έχουν βαθύτερο νόημα. Δεν υπάρχουν γι' αυτόν αμετάβλητες καταστάσεις στη ζωή, αμετάβλητη "μοίρα", που προσδιορίζεται από κάποιο τυφλό νόμο. Η προαίρεση του ανθρώπου και η χάρη του Θεού μπορούν να μεταβάλλουν το φρόνημα και τη ζωή του ανθρώπου. Ο χριστιανός δεν αντιμετωπίζει τίποτε με παθητικότητα, αλλά με υπευθυνότηια και με τη συναίσθηση της παρουσίας του Θεού στη ζωή του. Ο χριστιανός εγκατέλειψε οριστικά το δρόμο της αποστασίας και της αυτονομίας και ακολουθεί το δρόμο της εν Χριστώ "καινής κτίσεως", δηλαδή το δρόμο της ευγνωμοσύνης, της αγάπης και της ελπίδος.

Το δόγμα της προΰπαρξης της ψυχής και της μετενσάρκωσης καταδικάσθηκε από την "Εκκλησία ως εξωχριστιανική πίστη. Όμως υπάρχουν γκουρουιστικές, νεογνωστικές, θεοσοφικές, αποκρυφιστικές ομάδες, που υποστηρίζουν πως το δόγμα του κάρμα και της μετενσάρκωσης ήταν αναπόσπαστο μέρος της διδαχής του Χριστού και της πρώτης Εκκλησίας.

Οι απόψεις αυτές στηρίζονται σε αποκρυφιστικές πηγές και είναι αποτέλεσμα παραψυχολογικών και πνευματιστικών πρακτικών και "πειραμάτων". Είναι δηλαδή καρπός θρησκευτικών πεποιθήσεων του εξωχριστιανικού χώρου.

Οι αποκρυφιστές προβάλλουν παραδείγματα "μνήμης" και χρησιμοποιούν τεχνικές "αναδρομών". Όμως εάν δεν πρόκειται για καταστάσεις που ερμηνεύονται κατ' άλλο τρόπο ή και για περιπτώσεις συνειδητής απάτης, βρισκόμαστε και πάλι μπροστά σε "φαινόμενα" και "μαρτυρίες" που δεν έχουν επιστημονική, αλλά μόνο θρησκευτική αξία. Για να γίνουν αποδεκτές, πρέπει κανείς να εγκαταλείψει τον πνευματικό χώρο της χριστιανικής πίστης και να μετακινηθεί στο χώρο της ....ασιατικής πνευματικότητας.

Ακόμη και άνθρωποι από το χώρο του ορθόδοξου Ινδουισμού, που πιστεύουν στη μετενσάρκωση, αναφερόμενοι στα φαινόμενα της λεγόμενης "αυθόρμητης ανάμνησης" υπογραμμίζουν πως πρόκειται για "δαιμονοκατάληψη", δηλαδή για καταστάσεις δαιμονικές.

Δεν υπάρχει συνέχεια στη ζωή της προσωπικότητας

Οι οπαδοί της μετενσάρκωσης υποστηρίζουν πως στην πορεία προς την "απελευθέρωση" υπάρχει ενδιάμεση κατάσταση στις "Κοσμικές σφαίρες" του πνευματικού κόσμου. Σ' αυτή την κατάσταση, η προσωπικότητα της προηγούμενης ζωής διαλύεται και εξαφανίζεται πριν η ψυχή ξαναγεννηθεί σε νέο σώμα. Εάν όμως η ψυχή απορρίπτει τελείως την προηγούμενη γήϊνη προσωπικότητά της, τότε, όταν ξαναέλθει στη ζωή με νέα μετενσάρκωση, δεν πρόκειται για το ίδιο ον, αλλά για κάποιο άλλο.

Με τη μετενσάρκωση λοιπόν, δεν υπάρχει συνέχεια μεταξύ των διαδοχικών ζωών. Η καταστροφή και διάλυση της προσωπικότητας κάθε ανθρώπου μετά το θάνατο δεν διαφέρει και πολύ από την αθεϊστική αντίληψη για την εξαφάνιση του ανθρώπου. Στην πραγματικότητα το μόνο πράγμα που μετενσαρκώνεται είναι το κάρμα που διασπάται από το σώμα. Η αντίληψη αυτή έχει σαν συνέπεια ότι το ον, που λαμβάνει ένα νέο σώμα, δεν έχει, ούτε μπορεί να έχει καμμία μνήμη προηγούμενης ύπαρξης, ώστε να μπορέσει να προβεί σε διόρθωση της ζωής του και στην τελειοποίηση κατά τις επόμενες ζωές.

Επομένως, μπορεί μεν "προς στιγμήν" η θεωρία της μετενσάρκωσης να ικανοποιεί μερικούς, προσφέροντας κάποια εξήγηση της αδικίας και της ανισότητας, αλλά δεν λύει ουσιαστικά το πρόβλημα, αφού η προσωπικότητα του ανθρώπου διαλύεται και το ον που ενσαρκώνεται δεν έχει την απαραίτητη μνήμη των εγκλημάτων για τα οποία καλείται να πληρώσει. Ο M.Albrecht φέρνει για παράδειγμα την περίπτωση του Ιωσήφ Στάλιν. Η μετενσάρκωση του δικτάτορα αυτού θα μπορούσε να υποφέρει για τα τρομερά εγκλήματα του Στάλιν, χωρίς να έχει καμία ανάμνηση, που να του δείχνει πως όντως είναι ο Ιωσήφ Στάλιν. Αλλωστε δεν φαίνεται πως είναι δυνατόν να εξασφαλιστεί η "εξέλιξη" της νέας μετενσάρκωσης του Στάλιν. Θα μπορούσε κάλλιστα να αυξήσει το "κακό κάρμα", αντί να ζήσει μία ζωή που θα τον οδηγούσε σε "εξέλιξη" σε μια νέα μετενσάρκωση.

Αλλά αφού η προσωπικότητα διαλύεται και δεν υπάρχει οντολογική σύνδεση ανάμεσα στα δύο όντα, η δυνατότητα της "άλλης ευκαιρίας" αποδεικνύεται ανεδαφική.

Κατά την άποψη της Θεοσοφικής Εταιρίας η πίστη στη Θεία Πρόνοια οδηγεί την Εκκλησία στην ερήμωση. Για να ξανακερδίσει το χαμένο έδαφος, η χριστιανική Εκκλησία, πρέπει να αντικαταστήσει αυτή την πίστη με τη δοξασία του κάρμα και της μετενσάρκωσης, που ικανοποιεί πλήρως την εξελιγμένη διάνοια του σύγχρονου ανθρώπου, υποστηρίζει ο Cooper.

Όμως η δοξασία αυτή αποτελεί θρησκευτική πεποίθηση, που "ξεπερνάει" κάθε δυνατότητα κατοχύρωσής της στην ανθρώπινη διάνοια. Αυτό γίνεται αποδεκτό στο χώρο των γκουρουιστικών - αποκρυφιστικών ομάδων που κηρύττουν την μετενσάρκωση ως "λύση-κλειδί" για τα υπαρξιακά προβλήματα του ανθρώπου και του κόσμου.

Ο Δάσκαλος της "Αρμονικής Ζωής", ακολουθώντας τα βήματα του γκουρού Σάι Μπάμπα, αναφερόμενος στη "δημιουργία του σύμπαντος" και στην "εμπλοκή" της ψυχής σε καρμικές σχέσεις και "τάσεις" γράφει:

«Πώς άρχισε αυτό το κοσμικό παιχνίδι; Πώς και γιατί άρχισε να αναπτύσσεται η πρώτη εντύπωση ή τάση;». «Η γένεση του σύμπαντος υπήρξε μία ερώτηση που παρέσυρε πάντα το νου του ανθρώπου σε συλλογισμούς, από τότε που υπάρχει πάνω σ' αυτόν τον πλανήτη» (Ρόμπερτ Νάτζεμυ, Οικουμενική φιλοσοφία, σ. 147. 94).

Ο Νάτζεμυ αναφέρεται στις διάφορες θρησκευτικές ομάδες, που η καθεμιά «προσφέρει τις δικές της ιστορίες για τη δημιουργία», οι οποίες όμως είναι «πέρα από την ικανότητα της περιορισμένης αντίληψης του νου του ανθρώπου» (Οικουμενική φιλοσοφία, σ.94). Ο Δάσκαλος της "Αρμονικής ζωής" προβάλλει ως δική του απάντηση τη δοξασία της μετενσάρκωσης:

«Η ιδέα είναι ότι το πνεύμα διαχωρίστηκε για κάποιο λόγο από την τέλεια και αιώνια κατάσταση ενότητας με τον Θεό και περνάει την εμπειρία της ζωής στον υλικό κόσμο». Η "προβολή" του πνεύματος στο πεδίο της γης, δηλαδή η «ενσωματωμένη ψυχή, χάνει τη συνειδητότητα αυτής της θεϊκής κατάστασης. Η ψυχή τότε αρχίζει να έχει εμπειρίες και να πειραματίζεται εισχωρώντας σε υλικούς φορείς. Στην αρχή η ψυχή μπορούσε να ενσωματωθεί μόνο σε πολύ απλοϊκούς φορείς, όπως είναι οι μονοκύτταροι οργανισμοί σαν την αμοιβάδα. Με τον καιρό καθώς η ψυχή είχε όλο και περισσότερο επαφή με τον υλικό κόσμο με την γέννηση και τον θάνατο αυτών των διαφόρων απλών μορφών ζωής, μεταχειρίζεται σταδιακά όλο και πιο εξελιγμένους υλικούς φορείς, όπως είναι τα φυτά, τα ψάρια, τα έντομα, τα ζώα, τα ανθρωποειδή και τελικά οι άνθρωποι». (Ρόμπερτ Νάτζεμυ, Ο μυστικός κύκλος της ζωής, σ. 171-172).

Πώς είναι δυνατόν η ψυχή, που αποτελεί "προβολή" ή "αντανάκλαση" του Απολύτου, να χάσει τη συνειδητότητα της θεϊκής της κατάστασης και να αρχίσει την περιπλάνηση στον υλικό κόσμο, για να αποκτήσει κάτι που προφανώς δεν είχε, την εμπειρία της ύλης;

Πώς ήταν δυνατόν να "παγιδευτεί" μέσα στην ύλη το τέλειο Πνεύμα;

Πώς και γιατί έπρεπε να ενσαρκωθεί πρώτα σε "κατώτερους φορείς", όπως είναι η αμοιβάδα, προκειμένου να αρχίσει στη συνέχεια την "εξελικτική πορεία" προς τα πάνω; Δεν θα ήταν πιο "φυσικό" να περάσει με αντίστροφη φορά προς τα κάτω, από εκδηλωμένο πνεύμα να ενσωματωθεί στον φορέα άνθρωπος και ύστερα να πέσει πιο κάτω, να γίνει ανθρωποειδές, ζώο, ψάρι, φυτό, αμοιβάδα, ορυκτό, μια και "θέλησε" να αποκτήσει την εμπειρία σ' όλα τα επίπεδα της ύλης;

Βλέπουμε πως η δοξασία της μετενσάρκωσης δεν ικανοποιεί καθόλου τον "εξελιγμένο νου του σύγχρονου ανθρώπου". Σ' αυτό συμφωνεί και ο Ρόμπερτ Νάτζεμυ. Γράφει:

«Επειδή η εννοιολογική μας ικανότητα και φρασεολογία είναι περιορισμένες από γενικές ιδέες που έχουμε για το χρόνο και το χώρο, δεν υπάρχει τρόπος να μπορέσουμε να καταλάβουμε την τελική αλήθεια, σχετικά με τη δημιουργία, με λέξεις ή με την κοινή λογική. Η απάντηση σ' αυτήν την ερώτηση βρίσκεται μέσα στον ανώτερο νου, που είναι ικανός να πάει πέρα από το χρόνο και το χώρο και να κατανοήσει την απάντηση μέσα από την άμεση εμπειρία της διαδικασίας της ίδιας της δημιουργίας. Αυτή η απάντηση είναι φυσικά μη μεταδόσιμη, καθώς η γλώσσα μας δεν προσφέρει την απαραίτητη ορολογία» (Ρ. Νάτζεμυ, Οικου¬μενική φιλοσοφία, σ. 95).

Ο "νους" ανήκει στον "κόσμο του δυαδισμού", λέγει ο Νάτζεμυ. Για να φθάσουμε λοιπόν στην "εμπειρική" απάντηση στο πρόβλημα της δημιουργίας, πρέπει να "υπερβούμε" τον κόσμο "του δυαδισμού". Αλλά κι αν έχει κανείς «την εμπειρία μιας τέτοιας απάντησης, δεν είναι δυνατόν να την μεταδώσει, γιατί είναι πέρα από τον κόσμο του δυαδισμού και επομένως πέρα από την αντίληψη του νου. Ας δεχθούμε λοιπόν πως άρχισε κατά κάποιον τρόπο....» (Ρ. Νάτζεμυ, Ο μυστικός κύκλος της ζωής, σ. 245).

Αυτό που η "Αρμονική Ζωή" προσφέρει ως απάντηση στο πρόβλημα του πώς αναπτύχθηκε η "πρώτη εντύπωση ή τάση" (κάρμα), και του πώς η ψυχή έχασε τη "συνειδητότητα της θεϊκής κατάστασης", αποτελεί θρησκευτική άποψη, που κινείται στο χώρο της ασιατικής αντίληψης, σε εξωχριστιανικό χώρο. Ιδού πώς διατυπώνεται αυτή η θρησκευτική άποψη:

«Η προσέγγιση της οικουμενικής φιλοσοφίας είναι πως η δημιουργία δεν είναι μια διαδικασία που έχει γίνει εκατομμύρια χρόνια πριν, αλλά μια διαδικασία που θα συμβαίνει αιώνια σε κάθε δευτερόλεπτο... Δηλώνει την ύπαρξη μιας κενότητας, μιας ατέλειωτης, μη υλικής, αμετάβλητης, ανεκδήλωτης Πραγματικότητας, απ' όπου η δημιουργία προβάλλεται διαρκώς σα μια εικόνα που αντανακλάται πάνω σε μια οθόνη από μια μηχανή προβολής» (Ρ. Νάτζεμυ, Οικουμενική φιλοσοφία, σ. 95).

Παρόμοια θρησκευτική προσέγγιση επιχειρεί και ο λεγόμενος "Εσωτερικός Χριστιανισμός".
Σύμφωνα με την "Εσωτερική Ορθοδοξία" του Μπόρις Μουράβιεφ «η ορθόδοξη παράδοση διδάσκει ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε με μια θυσία του Θεού.... Η θυσία είναι ο προορισμός του Εγώ με την εκδήλωση». «Η ζωή μέσα στο Σύμπαν δεν είναι παρά μια αιώνια διαδικασία δημιουργίας σε όλους τους τομείς, σε όλα τα επίπεδα και σε όλες τις βαθμίδες» (Μπόρις Μουράβιεφ, Γνώση, Α' κύκλος, Εξωτερικός, σ. 139. 146).

Ο Δ. Δώριζας του "Εσωτερικού Χριστιανισμού" το διατυπώνει αυτό αναφερόμενος στο σκοπό της ζωής του ανθρώπου: «Θα μπορείς να διαχέεσαι το ίδιο μέσα στις μορφές και μέσα στην Άμορφη και Ανεκδήλωτη Ουσία, που υπάρχει και διέπει τα Άπειρα Σύμπαντα. Σκοπός και προορισμός να καταστείς Εκπνοή, και εκπνοή είναι ο Λόγος. Και ο Λόγος είναι Ροή, που ανακυκλίζεται συνεχώς και αέναα παλμοδοτείται ταυτόχρονα με μία κίνηση και δονήσεις τόσο ταχύρρυθμες, που μοιάζει σαν να μην πάλλεται, σαν να μην δονείται. Όταν καταστείς Εκπνοή, ο Λόγος, η Άπειρη Ροή του Σύμπαντος, θα απορροφηθείς μέσα στο Άμορφο, ενοποιούμενος με το Άμορφο, χωρίς όμως να χάσεις τη δυνατότητα να εκδηλώνεσαι με τρόπους Άπειρους...» (Δ. Δώριζα, 2001, σ. 84)

Οι δοξασίες αυτές κινούνται έξω από το χώρο της χριστιανικής πίστης, είναι αντιχριστιανικές διδασκαλίες, που προβάλλουν τον απόλυτο μονισμό και την κυκλική θεώρηση της ιστορίας, δηλαδή ένα "κοσμικό παιχνίδι" χωρίς κανένα νόημα:

«Παρόλο που αυτή η υλική δημιουργία βρίσκεται σε μια συνεχή ρυθμική διαδικασία δημιουργίας και καταστροφής, η Απόλυτη Πραγματικότητα δεν μπορεί να δημιουργηθεί ούτε να καταστραφεί... Αλλά η δημιουργία εναλλάσσεται ανάμεσα στην διεύρυνση προς μια εκδήλωση και τη συστολή πίσω προς μια ανεκδήλωτη, σε προσωρινή αδράνεια, κατάσταση. Ακριβώς όπως έχουμε τους ρυθμικούς κύκλους μέρας και νύχτας, καλοκαιριού και χειμώνα, έχουμε τους κύκλους δημιουργίας και ξαναπορρόφησης του σύμπαντος πίσω στο Ανεκδήλωτο» (Ρ. Νάτζεμυ, Οικουμενική φιλοσοφία, σ. 95).

Αυτό το ατέλειωτο "κοσμικό παιχνίδι" της συνεχούς εναλλαγής ανάμεσα στη "διεύρυνση προς μια εκδήλωση" και στη "συστολή πίσω προς μια ανεκδήλωτη, σε προσωρινή κατάσταση αδράνειας", η συνεχής ανακύκληση των πάντων, δεν είναι δυνατόν να μας προσφέρει ικανοποιητική απάντηση στο ερώτημα για ένα βαθύτερο νόημα της ζωής. Είναι θρησκευτική άποψη που δεν προσφέρει λύσεις, άλλα οδηγεί σε αδιέξοδα. Βυθίζει τον άνθρωπο σε απέραντη μοναξιά.

Ο άνθρωπος, με βάση αυτή την αντίληψη, είναι πράγματι καταδικασμένος σε μοναξιά. Εγκαταλείπεται στο "πεπρωμένο" του αβοήθητος. Κανένας δεν μπορεί να αλλάξει τη μοίρα του, ουτε ο ίδιος, ουτε ένας άλλος άνθρωπος, ουτε και ο Θεός. Την Θεία αγάπη και την Θεία πρόνοια την αντικατέστησε με καρμικούς σχεδιασμούς, που προσδιορίζουν τα γεγονότα της ζωής του όπως τα επεισόδια μιας κινηματογραφικής ταινίας, που προβάλλεται από μία μηχανή πάνω σε μία οθόνη. Αυτό που είναι γραμμένο πάνω στην ταινία θα προβληθεί τελικά, ανεξάρτητα από το πόσο φιλάνθρωπες ή πόσο φρικιαστικές είναι οι σκηνές του "έργου" που παίζεται σε κάθε ζωή.

Κατά την αντίληψη των δασκάλων της μετενσάρκωσης, δεν πρέπει ούτε καν να προσπαθήσει κανείς ν' αλλάξει το "σενάριο" της ζωής του. "Αλλά κι αν το προσπαθούσε, θα ήταν μάταιος κόπος, αφού η "ταινία" θα παιχθεί έτσι κι αλλιώς. Αυτό που καλείται κανείς να κάνει, είναι "να παίξει το ρόλο του", χωρίς "ταύτιση" και χωρίς "προσκόλληση". Δεν έχει σημασία ποιος είναι αυτός ο ρόλος, αν είναι ρόλος ληστού ή ληστευομένου, εγκληματία ή θύματος!

Η συμπεριφορά των άλλων απέναντί του είναι κι αυτή αποτέλεσμα "καρμικών προδιαγραφών". Το ίδιο και οι σχέσεις που δημιουργούνται με βάση τη συγγένεια, το σχολείο, το επάγγελμα. Οι "ρόλοι" αλλάζουν συνεχώς από ζωή σε ζωή. Στη μια ζωή είναι κανείς μητέρα, στην άλλη πατέρας, στην επόμενη σύζυγος, σε κάποια άλλη τον τυραννούν, τον βασανίζουν, τον αδικούν, τον ληστεύουν, τον οδηγούν στην εξαθλίωση και στο θάνατο. Σε καμμιά περίπτωση δεν υπάρχει το στοιχείο της ευθύνης για τον συνάνθρωπο ή η έννοια της αδικίας. Δεν υπάρχει Θεός-νομοθέτης, που θεσπίζει ηθικούς νόμους και καλεί τον άνθρωπο να ακολουθήσει το δρόμο του Θεού, που θα τον οδηγήσει στην εκπλήρωση του νοήματος της ζωής του ανθρώπου, σύμφωνα με την βούληση του Θεού. Ο άνθρωπος υπόκειται μόνο στον τυφλό νόμο του κάρμα και δεν θα δώσει λόγο σε κανένα για τις όποιες πράξεις του. Είναι βυθισμένος σε απόλυτη μοναξιά.

Αυτό που έχει σημασία δεν είναι τι κάνει κανείς, αλλά το αν το κάνει με "προσκόλληση" ή χωρίς να ταυτίζεται μ' αυτό που κάνει. Δεν έχει σημασία αν αυτό που κάνει θεωρείται καλό ή κακό, αλλά αν ο ίδιος θεωρεί πως τον βοηθά¬ει στην ευτυχία και στην "εξέλιξη". «Εκείνο που έχει σημασία είναι να διακρίνουμε τι είναι ωφέλιμο για την εξέλιξή μας και να μην μπλεκόμαστε με ιδέες όπως αμαρτία και ενοχή» (Νάτζεμυ, Οικουμενική φιλοσοφία, σ. 196). Για τους δασκάλους του απόλυτου μονισμού κάθε πράξη, ανεξάρτητα αν λογίζεται καλή ή κακή, «είναι εξίσου μια εκδήλωση της μιας οικουμενικής συνειδητότητας και άρα δικαιούται τον ίδιο σεβασμό και αγάπη, ανεξάρτητα από το τι κάνει ή δεν κάνει στα εξωτερικά επίπεδα» (Οικουμενική φιλοσοφία, σ. 74).

Αν κάποιος είναι δυνατός, και θεωρήσει "χρήσιμο" να καταδυναστεύσει κάποιον αδύνατο, μπορεί να το κάνει, "χωρίς προσκόλληση". Αν ένας άλλος είναι αδύνατος και καταδυναστεύεται, πρέπει και εκείνος να υπομείνει "χωρίς προσκόλληση" ή "ταύτιση". Και οι δυο δικαιούνται τον ίδιο σεβασμό και την ίδια αγάπη, ανεξάρτητα αν καταδυναστεύουν ή καταδυναστεύονται. Κανένας δεν αδικεί κανένα. Αυτοί που έχουν διαφορετική αντίληψη, κινούνται στο επίπεδο της "δυαδικότητας" και βρίσκονται σε χαμηλό εξελικτικό επίπεδο. Αυτό είναι το θεωρητικό θεμέλιο της ηθικής με βάση τη μετενσάρκωση.

Αδικία δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Εκείνοι που μας "αδικούν", όπως εμείς νομίζουμε, είναι μόνο οι φορείς των πράξεων που, σύμφωνα με το "σενάριο" της δικής μας ταινίας ζωής, πρέπει να συμβούν, για χάρη της δικής μας εξέλιξης! Αν τις υπομείνουμε χωρίς διαμαρτυρία, θα έχουμε μάθει το "μάθημά" μας και σε μια επόμενη ζωή θα προχωρήσουμε στην εξέλιξη! (αυτοεξέλιξη).

Γίνεται φανερό πως η δοξασία του κάρμα και της μετενσάρκωσης δεν οδηγεί στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του ανθρώπου, αλλά στην εξουδετέρωση της, δεν καλλιεργεί τις σχέσεις αμοιβαίας ευθύνης και αγάπης ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά τον ατέρμονα εγωκεντρισμό. Η πίστη αυτή δεν γνωρίζει έλεος και απειλεί τα θεμέλια ολόκληρης της κοινωνίας και του πολιτισμού μας.

Η δοξασία του κάρμα και της μετενσάρκωσης σημαίνει αντιστροφή στην αξιολόγηση της κοινωνίας μας. Κάθε μορφή κοινωνικότητας αξιολογείται αρνητικά, γιατί στόχος δεν είναι η ανάπτυξη της κοινωνίας σε όλες τις εκδηλώσεις της, αλλά η αποχή από κάθε ενεργό και ουσιαστική συμμετοχή στις κοινωνικές σχέσεις. Κάθε τέτοια συμμετοχή και σχέση, θεωρείται "ταύτιση" ή "προσκόλληση", που δημι¬ουργεί "κάρμα", και οδηγεί τον άνθρωπο στην πρόσδεση στον ατέλειωτο τροχό της Samsara, στον συνεχή "βασανι¬σμό" των αλλεπάλληλων γεννήσεων και θανάτων. Αυτό το "κοσμικό παιχνίδι", στο οποίο συμμετέχει και ο άνθρωπος δεν έχει απολύτως κανένα νόημα.

Κανείς δεν αμφισβητεί το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να κάνει τη θρησκευτική του επιλογή. Να κρατήσει την πίστη του στην ανάσταση και στην εν Χριστώ ελπίδα ή να γίνει οπαδός της μετενσάρκωσης. Όμως η επιλογή αυτή πρέπει να γίνει ελεύθερα. Γι’ αυτό πρέπει να γνωρίζει πως τα δύο αυτά είναι ασυμβίβαστα μεταξύ τους. Δεν μπορεί κανείς να πιστεύει στη μετενσάρκωση χωρίς να αρνηθεί την ελπίδα της αναστάσεως. Δεν μπορεί να πει, «προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος», και ταυτόχρονα να ομολογήσει πίστη στο κάρμα και στη με¬τενσάρκωση.

Το να κηρύττονται αυτές οι δοξασίες ως χριστιανικές, με χριστιανικούς όρους και με τη χρήση της αγίας Γραφής, είναι οικτρή πλάνη, αν βέβαια αυτό δεν γίνεται σκόπιμα, οπότε αποτελεί ανεντιμότητα. Σε κάθε, όμως, περίπτωση, αυτό φέρει σύγχυση και εμποδίζει ανύποπτους ανθρώπους στην ελεύθερη επιλογή τους.

Αν κανείς θέλει να επιλέξει την πίστη στη μετενσάρκω¬ση, πρέπει προηγουμένως να γνωρίζει πως εκτός από το ότι ο δρόμος αυτός είναι αντιχριστιανικός, δεν οδηγείται σε "καλύτερη ζωή" ή στην "ανάπτυξη των δυνατοτήτων του ανθρώπου". Γιατί τελικός σκοπός, σύμφωνα με τη δοξασία του κάρμα και της μετενσάρκωσης δεν είναι μια καλύτερη ζωή, αλλά η εξουδετέρωση της ζωής, η "απορρόφηση" σε μια απρόσωπη "Συμπαντική Πραγματικότητα".

Αντίθετα, η χριστιανική πίστη, σύμφωνα με την οποία ο Θεός, από αγάπη, εδημιούργησε τον κόσμο και έπλασε τον άνθρωπο "κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν", όχι ως αποτέλεσμα της Θείας Του ουσίας, αλλά της θεϊκής Του προαίρεσης και ελευθερίας, προσφέρει απάντηση στο ερώτημα της δημιουργίας και βαθύτερο νόημα στη ζωή του ανθρώπου. Το νόημα αυτό δεν "τελειώνει" με μια "απορρόφηση" του ανθρώπου στην "Συμπαντική Ουσία", αλλά με την μετοχή του στη ζωή του Θεού "εν Χριστώ Ιησού", με την αιώνια κοινωνία αγάπης μετά του Τριαδικού Θεού.

Η διδασκαλία της μετενσάρκωσης διαφέρει ριζικά από την Χριστιανική


Στην πατρίδα μας εμφανίζονται διάφορες ομάδες που συνδέονται με διάφορους γκουρού.
Σε αυτές τις ομάδες διδάσκεται ότι η λύτρωση του ανθρώπου και της ανθρωπότητας θα επιτευχθεί με την Γιόγκα, την επιλογή τροφών, τον διαλογισμό, την τυφλή υποταγή σε κάποιο θεϊκό διδάσκαλο, ο οποίος σε πολλές περιπτώσεις είναι ο θεός που ενσαρκώθηκε.
Μερικά ονόματα θεϊκών διδασκάλων ή θεών Μαχαρίσι, Παραμαχάνσα, Σαμαέλ Αούν Βεόρ, Μαχαράτζι, Σάϊ Μπάμπα, Βαβάζι και λοιπά.

Ενώ η διδασκαλία τους διαφέρει ριζικά από την Χριστιανική προσπαθούν να πείσουν ότι συγγενεύει.

Δεν διστάζουν να χρησιμοποιούν περικοπές από το Ευαγγέλιο και από έργα Πατέρων της Εκκλησίας.

Σε αυτές τις ομάδες γίνεται δεκτή η μετενσάρκωση, δηλαδή εγώ έχω ζήσει κατά το παρελθόν πολλές ζωές, είτε ως άνθρωπος, είτε ως ζώο και αυτό θα συνεχιστεί και μετά θάνατον.

Όταν σε προηγούμενες ζωές δεν έχουμε διαπράξει αμαρτήματα όταν κάνουμε το ίδιο στην τωρινή μας ζωή, όταν ασκούμε Γιόγκα και διαλογισμό και τα τοιαύτα, συντομεύουμε τον κύκλο των μετενσαρκώσεων, τέτοια διδάσκουν.

Αλλά για τον Χριστιανισμό δεν υπάρχουν πολλές ζωές, υπάρχει μια γέννηση, μια ζωή, ένας θάνατος και μια κρίση από τον Υιό του Θεού κατά την Β Παρουσία Του.

Ο απόστολος Παύλος που ήταν γεμάτος από πνεύμα Θεού, γνώριζε ότι θα εμφανιστούν άνθρωποι που θα ισχυρίζονται ότι οι μετενσαρκώσεις αποτελούν αλήθειες του Θεού και με μια ρητή και κατηγορηματική του φράση ξεκαθαρίζει το ζήτημα.

Στο ένατο κεφάλαιο της Προς Εβραίους Επιστολής εκεί που κάνει λόγο για την λυτρωτική σημασία της θυσίας του Γολγοθά και για την σωτηριολογική αξία του αίματος του Χριστού γράφει, ο Χριστός όχι πολλές φορές αλλά μια φορά προσέφερε τον εαυτό του θυσία για να καταργήσει την αμαρτία, μια φορά έπαθε, μια φορά πέθανε φορτωμένος με τις αμαρτίες του κόσμου, ένα θάνατο γνώρισε για να γίνει σωτήρας όλων των ανθρώπων και οι άνθρωποι μια φορά πεθαίνουν και κατόπιν μια φορά κρίνονται.

Οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν πολλές ζωές και πολλούς θανάτους ἀπόκειται τοῖς ἀνθρώποις ἅπαξ ἀποθανεῖν Εβραίους θ,27.

Για τους Χριστιανούς μια φορά ενσαρκώθηκε το Θείον, μια φορά θυσιάστηκε ο Χριστός παίρνοντας επάνω του τις αμαρτίες μας, μια φορά θα γίνει κρίση και ο άνθρωπος μια φορά πεθαίνει και ύστερα αντιμετωπίζει κρίση.

Οι οπαδοί των γκουρού δέχονται την Ινδουιστική θεολογία.
Όλα εκεί είναι πολλαπλά, πολλές ζωές, πολλοί θάνατοι, επίσης και πολλές ενσαρκώσεως του θείου, αβατάρ.
Κατά καιρούς ο Βισνού, μέλος της Ινδουιστικής τριάδος, ενσαρκώνεται είτε ως άνθρωπος, είτε ως ζώο, είτε ως χελώνα, ως χοίρος, ως άνθρωπος κατά το ήμισυ και λιοντάρι κατά το υπόλοιπο ήμισυ, ως φτερωτό άλογο και λοιπά.

Ο Βαμάνα λόγου χάριν αποτελεί την πέμπτη ενσάρκωση του Βισνού, ο Ράμα την εβδόμη, ο Κρίσνα την ενάτη, ως τελευταίος αβατάρ αναμένεται ο Κάλκι.

Βλέπουμε πολλές ενσαρκώσεις θεών, πολλές μετενσαρκώσεις των ανθρώπων, πολλές ζωές και πολλούς θανάτους.
Αυτό το δόγμα αφαιρεί από τον άνθρωπο την ευθύνη και τη συντονισμένη προσπάθεια.
Δεν βαριέσαι, αν δεν τα πάμε καλά σε αυτήν την ζωή θα στρώσουμε σε μια επόμενη.
Πάλι με το δόγμα του Κάρμα δημιουργείται ένα αίσθημα αδρανοποιήσεως, κάρμα σημαίνει ποσό ενοχής και αμαρτίας από προηγούμενες ζωές που πρέπει να εξοφληθεί με ταλαιπωρίες και δεινά σε αυτήν την ζωή.

Μη προσπαθείτε να βελτιώσετε την ζωή σας, έχετε κακό κάρμα.
Αυτό το δόγμα είναι ότι πρέπει για να προωθηθεί κάποιος παγκόσμιος δικτάτορας.
Οι υποτελείς του αν δεινοπαθούν θα σωπαίνουν διότι έτσι προδιαγράφηκε η ζωή τους από αμαρτίες που διέπραξαν σε προηγούμενες ζωές.

Ούτε καν να το διανοούμεθα.
Αυτά τα δόγματα, αβατάρ, μετενσάρκωση, κάρμα, ουδεμία σχέση έχουν με τον Χριστιανισμό.
Δεν τελειώνει εδώ το κακό.
Υπάρχουν και πολλές ομάδες που ασχολούνται με την ψυχολατρία διδάσκουν ότι μέσα μας στην ψυχή μας κρύβονται μεγάλες δυνάμεις θεϊκές δυνάμεις ο ίδιος ο θεός.

Και προτείνονται ασκήσεις, διαδικασίες, μυήσεις, αποκρυφιστικές τακτικές, ώστε να αναπτυχθούν αυτές οι θεϊκές δυνάμεις και να γίνει ο κάθε ένας θεός.

Αυτές οι κινήσεις διδάσκουν τα εντελώς αντίθετα από τον Χριστιανισμό.
Ο Χριστός λέει, χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα, Ιωάννης ιε 6.
Χωρίς την Θεϊκή βοήθεια, χωρίς την βοήθεια των Αγίων, των πνευματικών πατέρων, των Μυστηρίων της Εκκλησίας αδυνατούμε να νικήσουμε το κακό που υπάρχει μέσα μας τον παλαιό άνθρωπο που λέει ο απόστολος Παύλος, αυτοί λένε δεν χρειάζεται βοήθεια Θεού, εσύ είσαι ο θεός, μέσα σου είναι ο θεός, άκουσε την διδασκαλία μας και θα επιτύχεις την αυτοεξέλιξη και την αυτοπραγμάτωση.

Τέτοιες προτάσεις έκανε και το αρχαίο φίδι στον Αδάμ, άκουσε με και θα ανοιχτούν τα μάτια σου και θα γίνεις σαν τον Θεό. Ο πρωτόπλαστος το άκουσε και έγινε ότι έγινε, από χρυσό γένος κατέληξε σιδερένιο, για να θυμηθούμε τον Ησίοδο.

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

Γνωρίστε τον άνθρωπο που κάθεται μπροστά στον καθρέπτη και λέει στον εαυτό του: -Φτούσου ερευνηταρά μου. Μόνο εσύ ξέρεις την αλήθεια για την Ορθοδοξία και την απάτη που γίνεται στην αφή του Αγίου Φωτός

Συγγνώμη ζητώ μπείτε εδω: http://e-enoria.blogspot.gr/2016/10/blog-post_27.html

Γνωρίστε τον άνθρωπο που κάθεται μπροστά στον καθρέπτη και λέει στον εαυτό του: -Φτούσου ερευνηταρά μου. Μόνο εσύ ξέρεις την αλήθεια για την Ορθοδοξία και την απάτη που γίνεται στην αφή του Αγίου Φωτός

Σχετικά με τον "ερευνηταρά" Καλόπουλο:

1) Ο κύριος αυτός, που εμφανίζεται ως “ερευνητής” (των πανηγυριών) και μάλιστα των “σκεπτικιστών Ελλάδος”, (εδώ δεν ξέρω να σας πω αν υπάρχει κάτι τέτοιο ή αν είναι μια βαρύγδουπη ταμπέλα που δημιούργησε αυτός μόνος του για να δίνει πρεστίζ στον ίδιο και ίσως σε κανα-δυο φίλους του) έχει ένα χαρακτηριστικό πρωτοφανές: “Ερευνά” εξ αποστάσεως! Προσωπικά, δεν ξέρω κανέναν ερευνητή που να ερευνά σοβαρά και υπεύθυνα το αντικείμενο της έρευνάς του μην έχοντας δει ποτέ τις εκδηλώσεις του από κοντά. Εσείς θα παίρναμε στα σοβαρά έναν ερευνητή που ερευνά την παλλίρροια του Ευρίπου από την… Αμερική, έχοντας δει κάποιες εκδηλώσεις της σε ταινία; Εγώ γιατί να πάρω στα σοβαρά αυτόν τον κύριο που αποφαίνεται - ή μάλλον δογματίζει… - για το τι είναι το Άγιο Φως χωρίς να έχει πάει ποτέ από κοντά να το δει, να φέρει πίσω ένα κεράκι του Παναγίου Τάφου βρε αδελφέ, να μας αποδείξει ότι είναι εμποτισμένο στη χημική ουσία την οποία αυτός ισχυρίζεται;

2) Ο συγκεκριμένος Καλόπουλος όσον αφορά την έρευνα επί του Αγίου Φωτός δεν στερείται μόνο την εμπειρία του αυτόπτη μάρτυρα, αλλά και την επιστημονική κατάρτιση που θα του επέτρεπε να μελετήσει διεξοδικά το θέμα. Μηχανολόγος έχει σπουδάσει ο άνθρωπος. Γι’ αυτό προφανώς κάθεται και γράφει βιβλία από μακριά, ενώ οι επιστήμονες που θέλουν να μελετήσουν “παράξενα φαινόμενα” και από κοντά πηγαίνουν και συγκεκριμένη μεθοδολογία ακολουθούν. ΚΑΙ ΟΜΩΣ, ο ίδιος υποστηρίζει τις “πολύτιμες κρίσεις των ειδικών σε κάθε επιστημονικό τομέα” και την “επιτόπια έρευνα σε τόπους «θαυμάτων»”, χωρίς ο ίδιος να πληροί καμιά από τις δυο αυτές ιδιότητες και χωρίς να προσπαθεί έστω, να πράξει ανάλογα. Δάσκαλε πού δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις δηλαδή. Πώς να τον πάρει στα σοβαρά ένα τέτοιον άνθρωπο κανείς;

3) Ο συγκεκριμένος Καλόπουλος δεν είναι αμερόληπτος. Έχει γράψει βιβλία που δήθεν “απομυθοποιούν” την Αγία Γραφή. Στα βιβλία αυτά κάνει διάφορα λογικά άλματα και κουτοπόνηρους ισχυρισμούς, αγνοώντας επειδεικτικά τη διεθνή βιβλιογραφία. Παράλληλα “συμμετέχει στο συλλογικό βιβλίο: Αναβίωση της Αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας (Εκδόσεις Αρχέτυπο Θεσσαλονίκη 2002)” μαζί με τους Ρ(αδάμανθυ) Αναστασάκη (που είναι και μασόνος αν δεν κάνω λάθος), Μ. Βερέττα, Π. Μαρίνη, Γ. Τσαγκρινό και άλλους νεοπαγανιστές.

Τι δουλειά έχει η αλεπού στο παζάρι, και ένας δήθεν “σκεπτικιστής” και “αμερόληπτος” με την… αναβίωση της αρχαίας ελληνικής θρησκείας και τους φανατικούς πιστούς της; Είναι φανερό ότι ο άνθρωπος είναι στρατευμένος στο να χτυπήσει την πίστη στον Χριστό, Κύριος οίδε για ποιους προσωπικούς του λόγους, και για το σκοπό αυτό δεν διστάζει να συνασπιστεί με ανθρώπους που μεροληπτούν υπέρ κάποιας θρησκείας κι εξακοντίζουν ανερυθρίαστα τους πιο αντιεπιστημονικούς ισχυρισμούς που υπάρχουν (πρόχειρο παράδειγμα, οι “άορνοι τόποι”), ανθρώπους με τους οποίους σύμφωνα με ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ κριτήρια, δεν θα έπρεπε να συνεργάζεται.

Σύμφωνα λοιπόν, με τα δικά του λεγόμενα, ότι δεν θα έπρεπε να εξετάζονται ως μάρτυρες για θαύματα πιστοί γιατί είναι προκατειλημμένοι υπέρ τους, μήπως θα έπρεπε να εξαιρεθεί και ο ίδιος ως άπιστος γιατί είναι προκατειλημμένος εναντίον τους; Πάντα σύμφωνα με τα δικά του λεγόμενα, μια και προσωπικά θεωρώ ότι υπάρχουν και πιστοί, και άπιστοι άνθρωποι που είναι αμερόληπτοι, απλά ο ίδιος δεν ανήκει σε αυτούς. Οπότε και οι “αποδείξεις” του κατά του θαύματος του Αγίου Φωτός, εντάσσονται μέσα στη γενική του ατζέντα να υποτιμήσει και ει δυνατόν, να εξευτελίσει την χριστιανική πίστη σε κάθε τομέα, και για να φτάσει σε αυτό το αποτέλεσμα εθελοτυφλεί σε όλα όσα του χαλάνε τη σούπα.

Δια ταύτα, εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι και ο ίδιος και οι “έρευνές” του είναι αναξιόπιστες, κοινώς για τα πανηγύρια.

Γ΄ Σχετικά με τις “αστραπές”

Ώστε “η σκόνη φωσφόρου προκαλεί αστραπές”; Πού ακούσατε, πού είδατε γραμμένο ότι “η σκόνη φωσφόρου προκαλεί αστραπές”; Σας παρακαλώ να μου το υποδείξετε. Επίσης, να μου δείξετε με στοιχεία ποιοί είναι αυτοί που σκορπίζουν σκόνη φωσφόρου μέσα στον Πανάγιο Τάφο, πάνω από τα κεφάλια ανθρώπων που από τέτοιες ενέργειες κινδυνεύουν να καούν ζωντανοί. Υποθέτω, ότι όποιος γράφει κάτι τόσο σοβαρό που κανένας άλλος δεν το λέει, πρέπει να το έχει δει με τα μάτια του, ίσως και να το έχει καταγράψει σε κάποιο βίντεο ή έστω φωτογραφία. Οπότε όποιος τα έχει κάνει αυτά, ας μην αργεί να παρουσιάσει τις αποδείξεις. Θα μπορούσε και ο κ. Καλόπουλος να τις παρουσιάσει, καθώς έχει και πρόσβαση στα ΜΜΕ (εμφανίζεται στην τηλεόραση ανελλιπως με τις “αποκαλύψεις” του κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα).

Οι “αστραπές” στον Πανάγιο Τάφο έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά: πολλές φορές ξεκινούν από χαμηλά και ανεβαίνουν ψηλά, ενώ συχνά έχουν σχήμα σφαιρικό, σαν μπάλες φωτός, που περνούν ανάμεσα από τον κόσμο χωρίς να τον καίνε και ανάβουν τα κεριά του. Τέτοια φαινόμενα θυμίζουν αυτά που στην Φυσική ονομάζονται “σφαιρικοί κεραυνοί” και ακόμη εξετάζονται από την Επιστήμη, και απ’ όσο ξέρω δεν μπορούν να αναπαραχθούν τεχνητά με… σκόνες, ενώ κάποιοι που προσπάθησαν με άλλες μεθόδους να τα αναπαράγουν κεραυνοβολήθηκαν κιόλας. (Βλ.http://www.physics4u.gr/faq/lightningball.html) Γενικά, οι σφαιρικοί κεραυνοί δεν υπάρχει περίπτωση να μην βλάψουν όποιον βρεθεί κοντά τους, ενώ συνοδεύονται από αίσθηση θερμότητας και “χαρακτηριστική άσχημη μυρωδιά … σαν τη μυρωδιά του όζοντος, του καιγόμενου θείου ή του νιτρικού οξέος” που ποτέ δεν αναφέρεται από τους παριστάμενους στον Πανάγιο Τάφο.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι οι αστραπές είναι τα φλάς των φωτογραφικών μηχανών. Παρότι κάποιες λάμψεις μπορούν να εξηγηθούν έτσι, δεν μπορούν να εξηγηθούν με αυτό τον τρόπο οι σφαίρες που περνούν ανάμεσα στον κόσμο και πάνε ψηλά ή σκάνε σε κολώνες και ανάβουν κεριά, ή το λευκό φως που συγκεντρώνεται αισθητά σε κάποια σημεία αφήνοντας τα υπόλοιπα σκοτεινά (σε αντίθεση με τα φλας που θα έπρεπε να φωτίσουν ισομερώς όλο τον χώρο).

Οπότε, ούτε η εξήγηση του σφαιρικού κεραυνού, ούτε η εξήγηση των φωτογραφικών φλας, ούτε βέβαια και η εξήγηση της… σκόνης φωσφόρου ικανοποιούν όσον αφορά την ταυτότητα των αστραπών και φωτεινών σφαιρών μέσα στον Πανάγιο Τάφο. Για κάτι άλλο πρόκειται.

Ας δούμε τώρα, μέρες που είναι, και κάποια γεγονότα από την Παλαιά Διαθήκη.
Για πολλά από τα θαύματα που επιτέλεσε ο Μωυσής μπροστά στον Φαραώ, ώστε να αφήσει να φύγουν οι Ισραηλίτες από την Αίγυπτο, οι μάγοι του παλατιού του έκαναν παρόμοια στη συνέχεια. (Για παράδειγμα στο Έξοδος 7:19-21 Το ποτάμι μετατρέπεται σε αίμα, στο Έξοδος 8:5-6 η Αίγυπτος γεμίζει βατράχια κτλ.) Το ότι κάποιοι μπόρεσαν με κάποιους τρόπους να παράγουν παρόμοια αποτελέσματα, δεν σημαίνει ότι τα θαύματα του Μωυσή δεν ήταν γνήσια, δεν προέρχονταν δηλ. από τον αληθινό Θεό. Σημαίνει μόνο ότι αυτοί οι κάποιοι μπόρεσαν να παράγουν παρόμοια αποτελέσματα με κάποια από τα θαύματα - και όχι με όλα.»

Στη συνέχεια κάποιοι άλλοι κατέθεσαν τις δικές τους σκέψεις και συμπεράσματα. Έτσι άλλος επισκέπτης του μπλογκ μου γράφει:

«Στα κόλπα του Καλόπουλου περί αυτανάφλεξης, ασφαλώς απαντάνε οι μαρτυρίες των αυτοπτών μαρτύρων. Για να αναιρέσει κάποιος το γεγονός, θα πρέπει να αναπαράγει όχι μόνο τις αναφλέξεις των κεριών, αλλά να επαναλάβει τις λάμψεις, τις φωτεινές νεφέλες, τις μπάλες φωτιάς. Κακώς ο Καλόπουλος ασχολείται με το …τσακμάκι του Πατριάρχη. Έχει πολύ δουλειά ακόμη για να επαναλάβει όλα τα φαινόμενα, και ίσως επειδή το γνωρίζει, επιμένει στο μόνο που μπορεί στο περίπου να μας δείξει.

Αλλά λέω στο “ΠΕΡΙΠΟΥ”, γιατί τα αναπάντητα ερωτήματα είναι δεκάδες. Ένας “ταλαίπωρος” προσκυνητής, είδε κι απόειδε να λέει ότι ο Καλόπουλος έχει φτιάξει θεωρία-σουρωτήρι, και αποφάσισε να γράψει σε ένα βιβλίο μερικές σκέψεις του.

Σεβόμενος τον κόπο του, παραθέτω ελάχιστα από όσα γράφει στο βιβλίο του:

Κόκορης Θ. Δημήτριος, ‘Άγιο Φως’, Αθήναι 2008, σσ. 18-20:

———————
“Λένε, ότι άτομα μεμυημένα, τεχνηέντως αλοίφουν το φυτίλι των κεριών με φωσφορούχες ύλες οι οποίες κάποια στιγμή αυταναφλέγονται. Πράγματι ο φωσφόρος όταν εκτεθεί στον αέρα και ερχόμενος σε επαφή με το οξυγόνο αναφλέγεται.

Όμως γενώνται προβληματισμοί και ερωτήματα, όπως:

1) Πόσος χρόνος χρειάζεται για ν’ αναφλεγή ο φωσφόρος ερχόμενος σε επαφή με το οξυγόνο;

Είναι γνωστό ότι απαιτείται ελάχιστος χρόνος, ίσως μερικών λεπτών, όχι ωρών. Αλλά ας τους κάνουμε την χάρη να δεχθούμε χρόνο 1-2 ωρών.

Οι χριστιανοί αγοράζουν την δέσμη των 33 κεριών πολλές ώρες, μερικές φορές και αρκετές ήμερες πριν, από τους εμπόρους της αγοράς των Ιεροσολύμων. Παραμένουν μέσα στο Ναό της Αναστάσεως ή και έξω από αυτόν πολλές φορές από το βράδυ της Μ. Παρασκευής, και περιμένουν το Άγιο Φως το μεσημέρι του Μ.Σαββάτου. Αυτό σημαίνει ότι τα κεριά εμποτισμένα με φωσφόρο πρέπει να αυταναφλεγούν πριν την ώρα αφής του Αγίου Φωτός.

2) Πως η αυτανάφλεξη γίνεται μόνο μέσα στον ιερό χώρο και κατά την διάρκεια της τελετής και όχι πριν ή μετά; Τέτοιος συγχρονισμός; Αν επρόκειτο για προσχεδιασμένη ενέργεια, θα έπρεπε να είχαμε άκαιρες και πρόωρες η μεταχρονισμένες αναφλέξεις και μέσα στον ναό και έξω στον προαύλειο χώρο όπου συνωστίζονται πολλά τα πλήθη των χριστιανών, ορθοδόξων και ετεροδόξων, Αρμενίων, Κοπτών, Συριανών, άλλων θρησκευμάτων και τουριστών, και Εβραίων αστυνομικών.

3) Η προμήθεια των κεριών γίνεται είτε σε υπαίθριους χώρους, είτε σε καταστήματα, που έχουν το εμπόρευμα εκτεθιμένο στους αέρηδες, από έμπορους όχι χριστιανούς-συνωμότες, αλλά πολλές φορές Μουσουλμάνους Άραβες της Ιερουσαλήμ. Όλοι αυτοί θα έπρεπε να βρίσκονται σε συνεννόηση και σύμπραξη με τους διενεργούντες την απάτη.

Και πως ως τώρα δεν βρέθηκε κάποιος πωλητής να καταγγείλει την σκευωρία και απάτη;

Και πως και πότε και ποιος εμποτίζει τα κεριά με φωσφόρο; Αν αυτό το κάνει ο πωλητής, θα πρέπει να το κάνει αρκετό χρόνο πριν για να έχει τα κεριά έτοιμα ώστε πουλώντας τα να εξαπατήσει τους αγοραστάς και να μην αντιληφθούν την συμπαιγνία. Αν τα εμποτίζει πολύ χρόνο πριν και αυτά είναι εκτεθιμένα στον πάγκο του εμπόρου πως δεν αυταναφλέγονται;

4) Μήπως οι γριούλες οι ερχόμενες από την Ελλάδα, την Κύπρο, την Ρωσία, την Ρουμανία περιβρέχουν τα κεριά με φωσφόρο; Και ενώ είναι μάρτυρες του φαινομένου εξαπατούν και εξαπατώνται; Και πως ως τώρα όλες αυτές οι χιλιάδες των ηλικιωμένων προσκυνητριών κρατούν ζηλότυπα επτασφράγιστο το ένοχο μυστικό και δεν το έχουν αποκαλύψει έστω και από αφελή συμπεριφορά;”

Καλόπουλε βάλε αγιοπνευματικό κολλύριο διότι όσο συνεχίζεις να κοιτάς τον καθρέπτη και να επαινείσαι τόσο πιό πνευματικά τυφλός θα γίνεσαι.

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2016

Οι προετοιμασίες των Illuminati για τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο



Μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες στο χώρο της μασονίας, ο Άλμπερτ Πάικ το 1871, προβλέποντας με ακρίβεια τους δύο πρώτους παγκοσμίους πολέμους, είχε γράψει πως «ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος θα ξεκινήσει στη Μέση Ανατολή ανάμεσα στους μουσουλμάνους και τους Εβραίους και θα φέρει τον βιβλικό Αρμαγεδώνα…».
 
Εκατόν σαράντα (περίπου) χρόνια μετά, τα γραφόμενα του μασόνου ηγέτη αποδεικνύονται σχεδόν προφητικά(!), αφού η ραγδαία κλιμάκωση της έντασης που υπάρχει μεταξύ Ανατολής και Δύσης φαίνεται να οδηγεί σε μία ολική σύγκρουση, η οποία θα σημάνει το τέλος των παραδοσιακών θρησκειών και την τελική εγκαθίδρυση της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Στο βίντεο θα δείτε τις προετοιμασίες για τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο και πώς προτίθενται οι Illuminati να χρησιμοποιήσουν το Ισλάμ για να καταστρέψει τη Δύση.

Το «σωματίδιο του Θεού» και… ο ίδιος ο Θεός!

Άραγε πρόκειται για αφέλεια ή πονηριά; Ο τρόπος που παρουσιάζεται η προσπάθεια για την ανακάλυψη του πρώτου σωματιδίου του σύμπαντος από κάποιους, μοιάζει σκόπιμος: εμπλέκουν το Θεό κι έτσι προκαλούν την Εκκλησία να μιλήσει και να πει ότι «δεν πρόκειται για σωματίδιο του Θεού» και ότι η ανακάλυψή του δεν έχει κάτι να πει στο ζήτημα της ύπαρξης του Θεού, ώστε κατόπιν να μπορούν να πουν τα ΜΜΕ ότι «η Εκκλησία αντιδρά».

Το όνομα «σωματίδιο του Θεού» δόθηκε στο αναζητούμενο σωματίδιο με την έννοια ότι είναι το πρώτο που εμφανίζεται στο σύμπαν και η εμφάνισή του συμβάλλει αποφασιστικά στη Μεγάλη Έκρηξη, με την οποία δημιουργήθηκε το σύμπαν. Άρα, είναι το σωματίδιο που «χρησιμοποίησε ο Θεός» για τη Δημιουργία.

Πρόκειται για μια ονομασία καθαρά συμβολική. Στο πείραμα του CERN δεν… αναζητείται ο Θεός, ούτε πρόκειται να ανακαλυφθεί ο Θεός με τις μεθόδους της φυσικής, όπως δεν ανακαλύπτεται η ομορφιά ή η αγάπη, η δικαιοσύνη ή η ελπίδα με αυτές τις μεθόδους.

Για την ύπαρξη του Θεού, και για την ταυτότητά Του (ότι, δηλαδή, είναι ο χριστιανικός Θεός) δεν υπάρχει αμφιβολία. Η βεβαιότητα αυτή προκύπτει από το φαινόμενο της αγιότητας, που υπάρχει στον κόσμο μέχρι και σήμερα και φανερώνει πώς γίνεται κάποιος, όταν ενώνεται με το Θεό.

Η ύπαρξη, στην εποχή μας, ανθρώπων όπως οι μεγάλοι άγιοι γέροντες Παΐσιος, Πορφύριος, Ιάκωβος της Εύβοιας, Ευμένιος των Ρουστίκων, Γεννάδιος της Ακουμιανής Γιαλιάς και πολλών άλλων, δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας για την ύπαρξη και την ταυτότητα του Θεού, παρά μόνο σε εκείνους που δεν επιθυμούν να ερευνήσουν το ζήτημα και επιλέγουν το… «πίστευε (ότι δεν υπάρχει Θεός) και μη ερεύνα»!

Ας σημειώσουμε εδώ ότι:

Α) Οι ορθόδοξοι άγιοι δεν είναι παρανοϊκοί που φαντάζονται αγγέλους, αλλά σοφοί διδάσκαλοι χιλιάδων ανθρώπων (ακόμη και καθηγητών πανεπιστημίου, όπως οι βιογράφοι του γέροντα Πορφύριου Γ. Παπαζάχος και Γ. Κρουσταλάκης), που ενώθηκαν με το Θεό και απόχτησαν τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος ενώ ακόμη ζούσαν και όχι μετά θάνατον. Μια μελέτη των μαρτυριών γι’ αυτά τα χαρίσματα νομίζω πως θα δείξει πολλά στον ειλικρινή αναζητητή.

Β) Τα χαρίσματα των αγίων διαφέρουν πάρα πολύ από τις υπερφυσικές δυνατότητες ή τις μεταφυσικές εμπειρίες που παρουσιάζονται σε πιστούς ή διδασκάλους άλλων θρησκειών. Στις θρησκείες εκείνες παρατηρούμε είτε καταστάσεις που υποβοηθούνται με συγκεκριμένες τεχνικές (π.χ. γιόγκα) είτε λατρεία πνευματικών όντων διφορούμενης ηθικής ποιότητας. Η λατρεία ακόμη και ξεκάθαρα σκοτεινών θεοτήτων υπάρχει σε όλες τις πολυθεϊστικές παραδόσεις, από την αρχαία ελληνική θρησκεία μέχρι το σύγχρονο ινδουισμό και το μαχαγιάνα βουδισμό.

Θα ήταν χρήσιμη, στο θέμα αυτό, η μελέτη των εμπειριών ανθρώπων που μυήθηκαν στις ασιατικές θρησκείες και κατόπιν αποχώρησαν, διαπιστώνοντας… ό,τι διαπίστωσαν και το περιγράφουν στα βιβλία τους. Δύο συγγραφείς που κατέληξαν ορθόδοξοι χριστιανοί και αξιολογούν τις θρησκείες της Άπω Ανατολής (και τη γιόγκα και το διαλογισμό κάθε είδους) είναι π.χ. ο Κλάους Κένεθ και ο Διονύσιος Φαρασιώτης, τα βιβλία των οποίων αξίζει να αναζητήσετε. Αλλά και την «Ασκητική της Αγάπης», της αγίας γερόντισσας Γαβριηλίας, που έζησε ως φυσικοθεραπεύτρια στην Ινδία και ήρθε σε πολύ στενή επαφή με πολλούς δασκάλους του ινδουισμού (γκουρού).

Γ) Στη δική μας παράδοση ήδη από τον 4ο αιώνα μ.Χ. ο Μέγας Βασίλειος ξεκαθάρισε τη σχέση επιστήμης και θρησκείας. Ο άγιος αυτός, που ήταν και μαθηματικός, γιατρός, φιλόλογος, φιλόσοφος και νομικός (και που έκανε ένα τεράστιος φιλανθρωπικό έργο, αλλά και αντιστάθηκε στην αυτοκρατορική εξουσία και την πλουτοκρατία της εποχής του), ερμήνευσε επιστημονικά τη διήγηση της Παλ. Διαθήκης για τη δημιουργία του κόσμου στο έργο του «Ομιλίες εις την Εξαήμερον» (υπάρχει ολόκληρο στο Διαδίκτυο).

Εκεί θέτει τους άξονες για τη σωστή κατανόηση του θέματος. Γράφει, μεταξύ άλλων:

Ότι οι 6 ημέρες της Δημιουργίας δεν ήταν μέρες, αλλά τεράστιες χρονικές περίοδοι.

Ότι η Αγία Γραφή δεν περιγράφει επακριβώς τη δημιουργία του κόσμου, αλλά δίνει ελάχιστες πληροφορίες, προτρέποντας τον άνθρωπο να ερευνήσει και να βρει ο ίδιος πώς έγινε το σύμπαν.

Και ότι «δε χάνεται ο θαυμασμός μας για τα μεγαλεία της Δημιουργίας, όταν ανακαλύψουμε τον τρόπο, με τον οποίο έγινε κάποιο απ’ αυτά».

Δυστυχώς, στη δυτική Ευρώπη, το μεσαίωνα, η (αιρετική, αν μου επιτρέπεται να το πω) Καθολική Εκκλησία αγνόησε τους ορθόδοξους αγίους Πατέρες και βασίστηκε στους δικούς της θεολόγους και φιλοσόφους κι έτσι κατέληξε στη γνωστή διαμάχη επιστήμης και θρησκείας, που βασανίζει ακόμη και σήμερα εκείνους που δε γνωρίζουν το ζήτημα.

Πολλοί άγιοι υπήρξαν μεγάλοι επιστήμονες, από τους αγίους Αναργύρους και τον ίδιο το Μ. Βασίλειο, μέχρι τον άγιο Λουκά τον Ιατρό (Ουκρανία, 1961).

Καλή επιτυχία λοιπόν στους μεγάλους φυσικούς που αγωνίζονται για τη γνώση του τρόπου δημιουργίας του σύμπαντος. Αρκεί τις ανακαλύψεις τους να μην τις εκμεταλλευτούν προς όφελός τους οι κύκλοι οικονομικών συμφερόντων που εξουσιάζουν τον πλανήτη και εκμεταλλεύονται τα εκάστοτε πορίσματα των επιστημονικών ερευνών…