Περί ψυχής.... (Διαβάστε για την αξία του πολυτιμότερου δώρου, του πολυεύσπλαχνου Τριαδικού Θεού, προς τον άνθρωπο)

Λέει ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός:

Εκείνοι που υπερηφανεύονται για τα καλά τους έργα και αγνοούν την πίστη στον Θεό μοιάζουν με λείψανα νεκρών, τα οποία είναι μεν ενδεδυμένα με ωραία ενδύματα, αλλά δεν έχουν αίσθηση των ωραίων ενδυμάτων.

Δηλαδή ποιό είναι το όφελος για τον άνθρωπο, όταν έχει ψυχή "ντυμένη" με αγαθά έργα, αλλά η ψυχή του είναι νεκρή; Τα έργα γίνονται με την ελπίδα αμοιβής και βραβείων. Άν λοιπόν αγνοείς Εκείνον, ο οποίος προκηρύσσει τα βραβεία, τότε για ποιόν αγωνίζεσαι;

Όπως δηλαδή οι άνθρωποι πρέπει να είναι ζωντανοί και μετά να τρώνε, έτσι πρέπει να προηγείται της ζωής μας, η ελπίδα στον Χριστό και μετά η ελπίδα αυτή να τρέφεται με αγαθά έργα, διότι εκείνος που τρώει είναι δυνατόν να ζήσει αρκετό διάστημα και χωρίς τροφή, ενώ εκείνος που δεν έχει ζωή, δεν είναι δυνατόν να φάει. Κι εκείνος ο οποίος κάνει μεν καλά έργα, αλλά χωρίς ελπίδα στον Θεό, δεν είναι δυνατόν να κερδίσει την αιώνιο ζωή.

Εκείνος ο οποίος έχει πραγματική πίστη στον Θεό, ακόμη κι άν δεν κάνει καλά έργα, είναι δυνατόν να αξιωθεί της αιωνίου ζωής και της Βασιλείας των Ουρανών.

Κανείς, χωρίς πίστη στον Χριστό, δεν κέρδισε, δεν κερδίζει και δεν θα κερδίσει την αιώνιο ζωή. Μόνο ο ληστής πίστεψε στον Χριστό και κέρδισε τον Παράδεισο.

Ο Κορνήλιος ήταν γνωστός για τις ελεημοσύνες και τις προσευχές του, αλλά δεν γνώριζε τον Χριστό. Όμως ο οφθαλμός της αλήθειας, ο μέγας Κριτής, είδε ότι καλά ήταν τα έργα του, αλλά χωρίς την πίστη προς τον Χριστό ήταν νεκρά, έστειλε τον άγγελό Του, ώστε να τον στεφανώσει και με την πίστη. Λέει λοιπόν πρός αυτόν ο άγγελος:

- Κορνήλιε,......οι προσευχές σου και οι ελεημοσύνες σου ανέβηκαν ως μνημόσυνο ενώπιον του Θεού κι έγιναν αιτία να σε θυμηθεί ο Θεός.
-Μα άγγελέ μου άν η προσευχή μου εισακούσθη από τον Θεό και οι ελεημοσύνες μου έγιναν δεκτές, τι μου λείπει ακόμη, ώστε να είμαι δίκαιος;
-Στείλε κάποιον στον Ιόππην και προσκάλεσε στο σπίτι σου τον Σίμωνα ο οποίος λέγεται Πέτρος κι ο οποίος όταν έρθει θα σε διδάξει εκείνα που πρέπει να γνωρίζεις για να σωθείς κι εσύ κι η οικογένειά σου.

Άν λοιπόν με εκείνα που δίδαξε ο Πέτρος τον Κορνήλιο σώζεται αυτός και η οικογένειά του, αυτό σημαίνει ότι δεν ήταν δυνατόν να σωθεί μόνο με τα καλά του έργα, άν την σωτηρία αυτή δεν την εξασφάλιζε η πίστη δια μέσου των έργων.

Λέγεται ότι κάποιος φιλόσοφος ειδωλολάτρης, ο οποίος μπήκε σε ένα πλουσιόσπιτο, που έλαμπε από το χρυσάφι και την ωραιότητα των μαρμάρων και των στύλων και το πάτωμα ήταν στρωμένο με πολυτελέστατους τάπητες, έφτυσε κατά πρόσωπο  τον οικοδεσπότη. Όταν τον ρώτησαν για ποιό λόγο το έκανε αυτό, απάντησε ότι δεν ήταν δυνατόν να φτύσει κάπου αλλού, για να μη λερώσει τον πλούσιο  στολισμό του σπιτιού.

Βλέπουμε λοιπόν πόσο καταγέλαστος είναι αυτός, που καλλωπίζει μόνο το εξωτερικό του και πόσο περιφρονείται από εκείνους, που είναι σκεπτόμενοι. Όταν καλλωπίζεις τοίχους και την ψυχή σου την αφήνεις να φοράει κουρέλια, όταν την αφήνεις φτωχή, πεινασμένη, γεμάτη πληγές πώς θα την παρουσιάσεις στον Χριστό;

Άν χάσεις χρήματα, μπορείς αργότερα να βγάλεις ξανά χρήματα, άν γκρεμιστεί το σπίτι σου, μπορείς να ξαναχτίσεις ένα άλλο. Άν χάσεις οποιοδήποτε υλικό αγαθό, θα μπορέσεις πάλι να το ξαναποκτήσεις. Άν όμως χάσεις την ψυχή σου, άλλη ψυχή δεν θα μπορέσεις  να αποκτήσεις. Ακόμη και άν όλος ο κόσμος είναι δικός σου, ακόμη κι αν είσαι πλανητάρχης και έχεις τα τρισεκατομμύρια όλης της γης δεν θα μπορέσεις ποτέ να αγοράσεις μία ψυχή.

Ακόμη, όσον αφορά το σώμα, και βασιλιάς όλης της γής να είσαι και να φοράς όλα τα βασιλικά στέματα και να κρατάς τα ολόχρυσα σκήπτρα στο κάθε βήμα σου, όταν έχεις αθεράπευτη ασθένεια κι ολόκληρο το βασίλειό σου να δώσεις δεν σώζεσαι και πεθαίνεις. Φαντάσου λοιπόν πόσο πιό χρήσιμη είναι η ψυχή, που θα πρέπει να παραδώσουμε στον μεγάλο Κριτή, τον Ιησού Χριστό.

Ο καλός Θεός μας τα έδωσε όλα διπλά, δύο μάτια, δύο αυτιά, δύο χέρια, δύο πόδια. Και το έκανε αυτό, ώστε εάν το ένα πάθει κάτι να μπορούμε να εξυπηρετήσουμε τις ανάγκες μας με το άλλο.

Ψυχή όμως μας έδωσε μόνο ΜΙΑ. Άν την χάσουμε....;;;;

Όταν μια ψυχή κυριευτεί από την φιλοχρηματία, την αχαριστία, την αδικία....., γίνεται δούλη του άλλου κυρίου, ο οποίος επιβάλλει σ' αυτή να κάνει πράγματα ακριβώς αντίθετα από τον Δημιουργό Θεό.

Η ψυχή η οποία θα απελπιστεί τελείως για την σωτηρία της δεν απέχει και πολύ από την παραφροσύνη, αλλά αφού παραδώσει τα χαλινάρια της σωτηρίας της στις παράλογες επιθυμίες, παρασύρεται παντού και γίνεται ανυπόφορος σε όλους όσους συναναστρέφεται και την αποφεύγουν μεν όλοι, κανείς όμως δεν τολμάει να την συγκρατήσει και τρέχει σε κάθε σημείο, όπου υπάρχει κακία, μέχρι να φτάσει στο βάραθρο της απώλειας, στο οποίο γκρεμίζει κυριολεκτικά την σωτηρία της.

Ψυχή η οποία η οποία έγινε άσπλαχνος και κάνει συμφωνία με την αμαρτία, προσθέτει ακόμη περισσότερο στην ασθένειά της. Όπως δηλαδή ο χοίρος όταν κυλιέται στην λάσπη ευχαριστιέται, έτσι και η ψυχή όταν κυριευτεί εξολοκλήρου από την κακή συνήθεια,  δεν αντιλαμβάνεται την δυσωδία των αμαρτιών της.

Κι όπως η γή όταν δεν ποτιστεί από την βροχή, όσο σπόρο κι άν ρίξει κανείς σ' αυτή δεν είναι δυνατόν να δώσει καρπούς, έτσι και η ψυχή άν δεν φωτιστεί προηγουμένως από τις άγιες Γραφές, δεν είναι δυνατόν να παρουσιάσει κάποιο καρπό αρετής, έστω κι άν χίλια λόγια σπείρει κανείς σ' αυτή. Κι όπως η γη άν δεν σπέρνεται και δεν φυτεύεται, απλά δίνει χόρτα, έτσι και η ψυχή όταν δεν έχει να κάνει  κάτι από τα αναγκαία, επειδή δεν μπορεί να μένει αργή, αλλά οπωσδήποτε θέλει να κάνει κάτι, παραδίνεται στην εκτέλεση πονηρών έργων.

Διότι όπως είναι η φλεγμονή για τα σώματα, το ίδο είναι η αλαζονεία για την ψυχή, και την αλαζονεία ακολουθεί συνήθως η επιθυμία διάπραξης εκείνων, τα οποία δεν πρέπει να κάνει η ψυχή. Και όπως όταν πρόκειται για το σώμα εκείνοι οι οποίοι αδιαφόρησαν για τις μικρές πληγές, έγιναν αιτία να επέλθει στο σώμα ο πυρετός, η γάγγραινα και ο θάνατος, έτσι όταν πρόκειται για τις ψυχές, εκείνοι οι οποίοι αδιαφορούν για τα μικρά αμαρτήματα, φέρουν κατόπιν τα μεγαλύτερα.

Γι' αυτό ο Θεός μας έδωσε σώμα βγαλμένο από την γη, για να ανεβάσουμε κι αυτό στον ουρανό και όχι εξαιτίας του σώματος να γκρεμίσουμε την ψυχή στη γη.

Τι παράξενο πράγμα αλήθεια! Όλοι παρακολουθούν με στόμα ανοιχτό τα ζητήματα της παρούσης ζωής, για τα μέλλοντα όμως ούτε σκέψη περνάει από το μυαλό τους. Και για μεν τα υλικά αγαθά όλοι βιάζονται συνεχώς να τα απολαύσουν, τις ψυχές τους όμως τις αφήνουν να λιώνουν από πνευματική πείνα.

Κι ενώ κάθε μέρα η ψυχή δέχεται χιλιάδες πληγές, οι άνθρωποι αδιαφορώντας γι' αυτήν, η οποία είναι αποξηραμένη και μολυσμένη και ενοχλείται από αμέτρητα κακά, φροντίζουν όσο περισσότερο μπορούν, για την περιποίηση του σώματος.

Και το χειρότερο όλων είναι  ότι ύστερα από τόσους κόπους και τόσους ιδρώτες ούτε το θνητό σώμα δεν κάνουν καλύτερο, διότι επέρχεται ο θάνατος, αλλά και την αθάνατο ψυχή, μαζί με το θνητό σώμα,  την καταδικάζουν στην αιώνια κόλαση.

Είναι ακατανόητο, όταν μεν πρόκειται για το σώμα, όταν αρρωσταίνουμε να καλούμε γιατρούς να δίνουμε χρήματα και να  κάνουμε τα πάντα για να διώξουμε την ασθένεια από πάνω μας, για δε την ψυχή η οποία καθημερινά τραυματίζεται, γκρεμίζεται στην αμαρτία, που με κάθε τρόπο οδηγείται στην απώλεια, να μή λέμε ούτε λέξη και να μη κάνουμε τίποτε για να την σώσουμε.

Δεν πρέπει δηλαδή να κλαίμε εκείνον ο οποίος πάσχει απλώς από γάγγραινα, αλλά εκείνον ο οποίος ενώ και πάσχει από γάγγραινα δεν έχει κανέναν να τον περιποιηθεί. Εκείνος όμως που έχει τον γιατρό του και τον περιποιείται και του αποκόπτει τις σαπισμένες σάρκες και καυτηριάζει τις πληγές για να ζήσει, μπορούμε να πούμε ότι βαδίζει προς την θεραπεία, διότι δεν βλέπουμε τον πόνο τον οποίο προξενεί η αποκοπή των μολυσμένων σαρκών, αλλά την βελτίωση της υγείας, η οποία θα ακολουθήσει μετά τον πόνο.

Την ίδια ασθένεια πρέπει να έχουμε και όταν πρόκειται για την ψυχή. Δεν πρέπει δηλαδή να λυπόμαστε αυτούς οι οποίοι τιμωρούνται, διότι σύρονται προς την ψυχική υγεία, αλλά να πενθούμε και να κλαίμε εκείνους οι οποίοι αμαρτάνουν χωρίς να τιμωρούνται. Διότι εκείνος ο οποίος τρέφει καλές ελπίδες κι έχει θάρρος για την κληρονομιά των μελλόντων αγαθών, αυτός και στον κόσμο τούτο ακόμη, γεύεται την Βασιλεία των Ουρανών, διότι έχει πάντα πίστη στον Ιησού Χριστό και την αγαθή ελπίδα για τα ουράνια αγαθά.

Εκείνοι οι οποίοι ξοδεύουν και φροντίζουν για τον καλλωπισμό των σπιτιών τους και των σωμάτων τους, εκείνοι οι οποίοι ενδιαφέρονται να αποκτήσουν υλικά αγαθά, παραμελούν τον εσωτερικό άνθρωπο και αδιαφορούν για την ψυχή τους, που είναι έρημος και ξηρή και γεμάτη από αράχνες.

Άν όμως αδιαφορήσουν για τον εξωτερικό άνθρωπο και όλη τους την προθυμία την δαπανήσουν για τον εσωτερικό τους κόσμο, τον οποίο θα στολίσουν με κάθε αρετή, η ψυχή των ανθρώπων αυτών θα γίνει κατοικητήριο του Χριστού. Ποιός τότε μπορεί να είναι ευτυχέστερος και μακαριώτερος από εκείνον ο οποίος έχει τον Χριστό ένοικο της ψυχής του;

Εκείνοι οι οποίοι είναι κλεισμένοι στη φυλακή διαρκώς μεν είναι λυπημένοι και συνεχώς υποφέρουν, ιδιαιτέρως μάλιστα κατά την ημέρα εκείνη, που θα οδηγηθούν από τη φυλακή στο δικαστήριο. Εκεί όταν σταθούν μπροστά στο εδώλιο, όπου στέκονται οι κατηγορούμενοι και ακούσουν την αυστηρή φωνή του δικαστή παγώνουν από τον φόβο τους και μοιάζουν σαν νεκροί.

Έτσι συμβαίνει και με την ψυχή του ανθρώπου. όταν στον κόσμο αυτό κάνει αμαρτίες υποφέρει και στενοχωρείται, πολύ περισσότερο όμως πονάει και βασανίζεται, όταν αφού εγκαταλείψει τον κόσμο αυτό, πρόκειται να οδηγηθεί στο φοβερό, εκείνο Δικαστήριο, για να δώσει λόγο για τις πράξεις της. Γι' αυτό πολλές φορές τρέμει και αποσύρεται προς τα πίσω και φοβάται και φρίττει, όταν πρόκειται να αποχωριστεί από το σώμα, διότι τότε είτε είχε κλέψει, είτε είχε πλεονεκτήσει, είτε έγινε εχθρός κάποιου άδικα, είτε οτιδήποτε άλλο κακό έκανε, τότε ξαναγίνεται καινούργιο όλο το πλήθος των αμαρτημάτων και παρουσιάζεται μπρός στα μάτια του να στέκεται σκληρός κατήγορος της συνειδήσεώς του.

Γι' αυτό πλάστηκε από τον Θεό αθάνατη η ψυχή μας, αλλά και το σώμα θα γίνει αθάνατο, για να απολαύσουμε τα ατελεύτητα αγαθά της Ουράνιας Βασιλείας του Τριαδικού Θεού.

Άν όμως μένουμε αφοσιωμένοι στα γήϊνα υλικά αγαθά, ας σκεφθούμε πόσο μεγάλη προσβολή γίνεται σε Εκείνον, ο οποίος μας προσφέρει, ως δώρα τα ουράνια αγαθά, όταν Εκείνος μεν μας προτείνει τα ουράνια, εμείς δε χωρίς να δείχνουμε μεγάλο ενδιαφέρον γι' αυτά, προτιμάμε τα γήϊνα από τα ουράνια.

Άν θέλεις, αγαπητέ αναγνώστη/τρια αυτού του άρθρου, ένοικο της ψυχής σου τον Ιησού Χριστό, από την στιγμή αυτή που διαβάζεις αυτό το άρθρο ξεκίνα να γιατρεύεις τις πληγές της ψυχής σου με ειλικρινή μετάνοια, με εξομολόγηση, με Θεία Κοινωνία και με πίστη στον Μεγάλο Αληθινό Θεό, τον Ιησού Χριστό.

Εγώ εύχομαι να αξιωθούμε όλοι μας να απολαύσουμε τα ουράνια αγαθά, Χάριτι και Φιλανθρωπία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, Ώ η δόξα και το κράτος είς τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Καλοσύνη χωρίς όρια

Μιά φορά κι έναν καιρό, σε μιά πόλη ζούσε μιά φτωχή κοπέλα. Όλοι οι κάτοικοι της πόλης που γνώριζαν την κοπέλα μιλούσαν με υπερηφάνεια για εκείνη, και πως ποτέ δεν είχαν δει καλύτερο άνθρωπο απ’ εκείνη.

Όλοι έλεγαν, ακόμα, πως τόση ήταν η δύναμη της καλοσύνης της στα έργα και στα μάτια της, που και ο πιο κακός άνθρωπος όταν την συναντούσε, ήταν αδύνατο να μην αλλάξει, να μην γίνει ό,τι και πριν.

Έλεγε πάντα πώς όταν κι ένας μονάχα άνθρωπος δυστυχεί, πονά, αδικείται, τότε όλο το κορμί της ανθρωπότητας είναι άρρωστο και μπορεί να πεθάνει.

Η κοπέλα της ιστορίας μας πέθανε ξαφνικά και όπως ήταν φυσικό και δίκαιο, επειδή στη ζωή της ήταν τόσο καλή, πήγε στον Παράδεισο. Εκεί, κάποιος γεροντάκος άγιος, την υποδέχτηκε με μεγάλες τιμές, γιατί ακόμα και οι ψυχές, που είχαν μάθει βέβαια τα της ζωής της, την θαύμαζαν και την αγαπούσαν. Για να την τιμήσουν λοιπόν, σκέφτηκαν να της δείξουν τα μέρη του Παραδείσου, όπου οι ψυχές των καλών ανθρώπων απολάμβαναν την μακαριότητα της ανταμοιβής τους.

Η κοπέλα μας δέχτηκε την πρόταση του γεροντάκου με χαρά.
Έτσι άρχισε το μακρύ ταξίδι στα μέρη του Παραδείσου και η κοπέλα είδε πράγματα που ποτέ της δεν είχε φανταστεί. Ήταν πρωτόγνωρα συγκινημένη. Όταν όμως η περιήγηση πήγαινε προς το τέλος της, άρχισε να δείχνει σκεφτική και στεναχωρημένη.

Ο γεροντάκος – άγιος, το παρατήρησε κι ένιωσε άσχημα, γιατί η κοπέλα, που είχε υπάρξει στην κάτω ζωή της σαν τόσο καλός άνθρωπος, έπρεπε τώρα πια, εδώ στον Παράδεισο να είναι πάντα ευτυχισμένη.
«Ποια σκέψη συννέφιασε το πρόσωπό σου;» ρώτησε.
«Σκέφτομαι την κόλαση. Εκείνους που ζουν μέσα της. Άγιε, σε παρακαλώ ας πάμε ως εκεί».
«Μα…», είπε ο γεροντάκος. «Αυτό που ζητάς είναι δύσκολο. Και ασυνήθιστο. Χρειάζονται ένα σωρό διαδικασίες».

Η κοπέλα δεν μίλησε. Μόνο η θλίψη χαράκωσε το πρόσωπό της.
«Τέλος πάντων. Θα δω τι μπορεί να γίνει μ’ αυτή την παράξενη επιθυμία σου», είπε μην αντέχοντας να βλέπει έτσι την κοπέλα, ο γέροντας. «Αύριο. Ίσως αύριο μπορέσουμε να πάμε κατά κει».
Την άλλη μέρα η επιθυμία της κοπέλας εκπληρώθηκε.

Σαν έφτασαν στην κόλαση, τα μάτια της κοπέλας είδαν πράγματα φριχτά. Εκατομμύρια ψυχές κολασμένων υπέφεραν μαρτύρια που ξεπερνούσαν κάθε αντοχή. Κάθε σκοπιμότητα δικαιοσύνης.

Η ψυχή της κοπέλας έσφιξε από συμπόνια. Τα μάτια της άρχισαν να δακρύζουν.
«Και μέχρι πότε θα κρατήσει αυτό το μαρτύριο;» Ρώτησε με φωνή σβησμένη.
«Για πάντα», είπε ο Άγιος.
«Για πάντα;» ρώτησε κατάπληκτη, γεμάτη φρίκη εκείνη.
«Ναι, για πάντα».
«Δηλαδή δεν υπάρχει καμία ελπίδα, κανένας τρόπος να σταματήσει αυτό το μαρτύριο;»

«Όχι, δεν υπάρχει».
«Μα αυτό είναι ακατανόητο. Πως είναι δυνατόν η Δικαιοσύνη να είναι υπέρτερη αξία από την Αγάπη;» ψιθύρισε η κοπέλα.

Ο γεροντάκος βλέποντας τη θλίψη και την απορία της, είπε: «Δηλαδή υπάρχει ένας τρόπος, αλλά αυτός είναι μόνο θεωρητικά δυνατός».
«Ποιος;» ρώτησε η κοπέλα. «Ποιός;»
«Να πάρει κάποιος τη θέση τους».
«Την παίρνω εγώ», είπε η κοπέλα. Και τίναξε την κόλαση στον αέρα!

Λένε πως τότε, για πρώτη φορά, ο άνθρωπος είδε ένα μικρό μέρος της απεραντοσύνης του Θεού.

Πως πήρε μια λέξη από τη Σιωπή Του.

Κηδεία και Πένθος: Από το αρχικό σοκ έως την αποδοχή

Ο θάνατος και τη διαδικασία του πένθους σίγουρα δεν είναι ένα εύκολο θέμα προς ανάπτυξη, μιας και οι παράγοντες που επηρεάζουν αυτού του είδους τα βιώματα είναι πολλοί.

Το πρώτο δύσκολο έργο είναι η ανακοίνωση του θανάτου προς τους συγγενείς και την ετοιμότητά τους να τον δεχτούν.

Οι συνθήκες του θανάτου παίζουν σημαντικό ρόλο στην ετοιμότητα των συγγενών και των φίλων του αποθανόντα να δεχτούν το μοιραίο γεγονός. Ο πιο “ήπιος” θάνατος, από άποψη αντιστάσεων στην αποδοχή του- είναι ο φυσιολογικός θάνατος.

Ο θάνατος δηλαδή που προέρχεται από φυσιολογικά αίτια κυρίως λόγω γηρατειών (καρδιακή ανεπάρκεια, αναπνευστικά σύνδρομα κτλ). Η ηλικία του αποθανόντος είναι φυσικά εξίσου σημαντική με το αίτιο του θανάτου.

Ο χαμός ενός νέου ανθρώπου είναι πάντοτε δυσκολότερος από τον χαμό ενός ηλικιωμένου, μιας και στην περίπτωση του νέου τερματίζονται και όλες οι φιλοδοξίες και τα όνειρά μας γι' αυτόν. Όλα όσα θέλαμε να ζήσουμε μαζί του και δεν προλάβαμε θα παραμείνουν ανεκπλήρωτες επιθυμίες. Το πένθος σε αυτή την περίπτωση αναμένεται να είναι δυσκολότερο και πιο μακροχρόνιο.

Μια περίπτωση δύσκολη μεν, αλλά “διευκολυντική” όσον αφορά το πένθος, είναι όταν ο θάνατος επέρχεται ως αποτέλεσμα ανίατης ασθένειας, κυρίως ο καρκίνος ή AIDS (κυρίως το πρώτο, μιας και οι οροθετικοί έχουν πολύ μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής που μπορεί να φτάσει τις δεκαετίες). 

Με τον όρο “διευκολυντική” εννοούμε πως η διαδικασία του πένθος ουσιαστικά ξεκινάει από την στιγμή της διάγνωσης της μη αναστρέψιμης κατάστασης.

Από το πρώτο λεπτό οι συγγενείς και οι φίλοι αρχίζουν να αγγίζουν την ιδέα του θανάτου, παρά τον αμυντικό μηχανισμό της άρνησης που συνήθως αναπτύσσεται. 

Καθώς περνάει ο καιρός και ο ίδιος ο ασθενής, - περνώντας συνήθως από μια μακροχρόνια, επίπονη και πολύ δύσκολη διαδικασία - αποδέχεται τελικά τον ίδιο τον θάνατό του, ο κοινωνικός του περίγυρος εξοικειώνεται σταδιακά.

Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως όταν επέλθει το μοιραίο γεγονός δεν θα αναπτυχθεί πένθος! Απλά, αναμένεται πως αυτό θα εξελιχθεί ομαλά. Μια παρόμοια περίπτωση είναι και αυτή που ο φυσικός θάνατος επέρχεται μετά από διαγνωσθέν εγκεφαλικό θάνατο. 

Και πάλι -αναλόγως του διαστήματος κατά το οποίο ο ασθενής παραμένει εγκεφαλικά νεκρός- ο περίγυρός του αρχίσει και εξοικειώνεται με την ιδέα του θανάτου. Όταν αυτός επέλθει, το αρχικό σοκ θα είναι μικρότερο, αλλά ο πόνος του χαμού φυσικά θα είναι πάντοτε ο ίδιος.

Τέλος, ο πιο δύσκολος θάνατος, υπό όρους αποδοχής του πένθους, είναι ο αιφνίδιος. Τη μια στιγμή κάποιος μπορεί να είναι καλά, και την επομένη να χαθεί ως αποτέλεσμα ξαφνικής αρρώστιας ή άλλης μη προδιαγνωσθέντας πάθησης, ατυχήματος κτλ. Τέτοιες περιπτώσεις είναι για παράδειγμα τα αεροπορικά ατυχήματα, οι ξαφνικές λοιμώξεις, τα εργατικά ατυχήματα ή τα ατυχήματα στο σπίτι. Και πάλι η ηλικία παίζει σημαντικό ρόλο, αλλά σε γενικές γραμμές ο αιφνίδιος θάνατος προκαλεί πιο δύσκολο πέθνος, μιας και η διαδικασία αυτή ξεκινάει εντελώς απρόσμενα.

Είναι κατανοητό πως όταν μιλάμε για “εύκολο” και “δύκολο” πένθος ή για “διευκολυντικές” περιπτώσεις, δεν προσπαθούμε να μειώσουμε το ψυχολογικό κόστος του θανάτου κανενός. Σίγουρα κάθε άτομο είναι ξεχωριστό και ο θάνατος του καθενός είναι ένα τραγικό γεγονός που άλλοι μπορεί να το περάσουν ευκολότερα και άλλοι δυσκολότερα, ή να μην το ξεπεράσουν καθόλου. Οι παραπάνω περιγραφές αναφέρονται αποκλειστικά και μόνο στην ευκολία με την οποία κάποιος αναμένεται να βαδίσει στην διαδικασία του πένθους, ανάλογα με τα γεγονότα που πλαισιώνουν έναν θάνατο.

Τα στάδια του πένθους
Το πένθος είναι μια προσωπική υπόθεση και σίγουρα ο καθένας το βιώνει με διαφορετικό τρόπο, σε διαφορετικά χρονικά πλαίσια και με διαφορετική ένταση. Εννοείται πως ανάλογα με την ποιότητας της σχέσης που έχουμε με τον θανόντα (κοντινός ή μακρινός συγγενής, φίλος, γνωστός κ.α.) αλλάζει και ο τρόπος βίωσης του πένθους. Παρόλα αυτά, έχει παρατηρηθεί ότι η διαδικασία του πένθους αποτελείται κυρίως από πέντε διαδοχικά στάδια, κάθε ένα από τα οποία μας εφοδιάζει με σημαντικά συναισθήματα και γνωστικά στοιχεία που είναι απαραίτητα για να εκδηλωθεί και να βιωθεί ομαλά το πένθος. 

Τα στάδια που περνάει κάποιος πενθών είναι: άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη, αποδοχή. Φυσικά δεν περνάνε όλοι επιτυχώς από όλα τα στάδια. Μάλιστα μερικοί δεν φτάνουν ποτέ έως την αποδοχή, και μένουν σε προηγούμενα στάδια (κυρίως αυτό της κατάθλιψης και της άρνησης). 

Ο ρόλος του ψυχολόγου σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να στηρίξει και να βοηθήσει το άτομο να βιώσει όλα τα συναισθήματα, να το συνοδέψει καθώς οδεύει προς αποδοχή της κατάστασης (είτε αυτή είναι ασθένεια, είτε θάνατος) ή ακόμη και να το κατευθύνει προς τα εκεί. Ας δούμε λίγο πιο αναλυτικά αυτά τα στάδια, για να κατανοήσουμε καλύτερα το τι σημαίνει το κάθε ένα από αυτά. Έχετε στο νου σας πως παρόλο που η αναφορά γίνεται στη βίωση του πένθους, αυτά τα στάδια έχουν εφαρμογή και στην ανακοίνωση μιας ανίατης ασθένειας σε εμάς ή σε κοντινά μας πρόσωπα.

1. Άρνηση (Denial)
Η πρώτη αντίδραση μετά το άκουσμα των τραγικών ειδήσεων του χαμού του δικού μας ανθρώπου είναι η άρνηση. Ο όρος άρνηση περιγράφει την γνωστική εκείνη κατάσταση κατά την οποία αναπτύσσεται μια είδους αντίσταση απέναντι στον γεγονός του θανάτου, απορρίποντάς το ως μη αληθές. Με πιο απλά λόγια, κάποιος που βρίσκεται σε αυτό το στάδιο απλά δεν θα μπορεί να πιστέψει ότι το κοντινό του πρόσωπο έχει πεθάνει. Για να καταλάβουμε την άρνηση αρκεί να σκεφτούμε την παρακάτω χαρακτηριστική στιχομυθία μεταξύ του γιατρού και ενός συγγενή που μαθαίνει τα τραγικά νέα: 

-“Λυπάμαι, κάναμε ότι μπορούσαμε, αλλά δυστυχώς τα εσωτερικά τραύματα ήταν πολλά. Δυστυχώς τον χάσαμε”. 

-“Είστε σίγουρος γιατρέ πως μιλάμε για τον Γιώργο μας; Δυο μέτρα παληκάρι είναι ο Γιώργος μας! Δεν μπορεί, κάποιο λάθος θα έγινε!”.

Φυσικά η άρνηση τις περισσότερες φορές δεν είναι ουσιαστική. Δηλαδή ο συγγενής δεν χάνει την επαφή με την πραγματικότητα, νομίζοντας ότι ο αποθανών είναι ζωντανός. Αντίθετα, επειδή ακριβώς έρχεται σε επαφή με την σκληρή πραγματικότητα, ενεργοποιείται αυτόματα αυτός ο μηχανισμός άμυνας, ο οποίος συνήθως (για το πένθος) κρατάει από λίγα δευτερόλεπτα έως λίγα λεπτά και σκοπό έχει να προστατεύσει το άτομο από την συναισθηματική καταρράκωση.

Σε ορισμένες περιπτώσεις ισχυρού σοκ η άρνηση μπορεί να είναι βαθιά και ουσιαστική και το άτομο να χάσει την επαφή με την πραγματικότητα για μεγαλύτερο διάστημα. 

Για παράδειγμα κάποιος μπορεί να συνεχίσει να είναι ήρεμος, καθησυχάζοντας τον εαυτό του επαναλαμβάνοντας φράσεις όπως “Δεν συμβαίνει αυτό. Ο Γιώργος φυσικά και είναι ζωντανός. Είναι ζωντανός. Είναι ζωντανός.” Εχουν υπάρξει και ακραίες περιπτώσεις στις οποίες ολόκληρες οικογένειες συνέχισαν να ζουν κανονικά τη ζωή τους ακόμη και μετά το άκουσμα του θανάτου του δικού τους ανθρώπου έως ότου δουν το νεκρό του σώμα για να πειστούν (π.χ. οικογένειες στρατιωτών σε διεθνείς αποστολές).

2. Θυμός (Aggresion)
Μετά το πρώτο σοκ, ο πόνος του θανάτου μετατρέπεται σε θυμό και επιθετικότητα, στρεφόμενη κατά δικαίων και αδίκων. Σε αυτή τη φάση ο πενθών προσπαθεί να βρει κάποια υπαιτιότητα πίσω από τον θάνατο, κάτι για να ρίξει το βάρος της ευθύνης. Άλλωστε ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι έτσι κατασκευασμένος ώστε να ψάχνει δεσμούς αίτιου-αιτιατού πίσω από τα φαινόμενα με τα οποία έρχεται αντιμέτωπος. Το στάδιο αυτό είναι ιδιαίτερα συναισθηματικά φορτισμένο και οι συναισθηματικές εκρήξεις είναι κάτι περισσότερο από αναμενόμενες. 

Ο θυμός όμως μπορεί να μην στρέφεται αποκλειστικά εναντίον κάποιου φυσικού ή νομικού προσώπου (π.χ. τον οδηγό που έκανε το ατύχημα, το κράτος για την ανεπαρκή συντήρηση του οδοστρώματος, αυτόν που φόρτισε συναισθηματικά τον αποθανώντα με αποτέλεσμα την αυτοκτονία κτλ). Κάποια αόρατη ανώτερη δύναμη μπορεί να γίνει δέκτης όλου αυτού του θυμού. Είναι γνωστή η αγανάκτηση του Δαρβίνου με τον Θεό που “του πήρε” την κορούλα του, η οποία τον οδήγησε στην αθεϊα (ή τον αγνωστικισμό όπως ισχυρίζονται κάποιοι άλλοι) και έδωσε ώθηση στην θεωρία του περί εξέλιξης του ανθρώπινου είδους.

3. Διαπραγμάτευση (Bergaining)
Το τρίτο στάδιο είναι ένα μεταβατικό στάδιο μεταξύ του πρώτου σοκ και της αποδοχής του θανάτου. Σε αυτή τη φάση το άτομο αρχίζει να συνειδητοποιεί τον θάνατο, ο οποίος αυτός καθαυτός γίνεται αντικείμενο γνωστικής επεξεργασίας. Είναι σημαντικό να σημειώσουμε πως αυτό που διαχωρίζει αυτό το στάδιο από τα δύο προηγούμενα είναι πως η προσοχή του ατόμου στρέφεται στο γεγονός του θανάτου και όχι στα συναισθήματα που αυτός πυροδότησε. 

Κάποιος που διαπραγματεύεται την μη αντιστρεψιμότητα του θανάτου για πρώτη φορά αρχίζει να συνειδητοποιεί πως δεν υπάρχει κάτι που μπορεί να κάνει για να αλλάξει αυτή την κατάσταση και πως σε αυτή τη χρονική στιγμή δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να ψάχνει για το ποιος ευθύνεται. Αυτές οι δύσκολες στιγμές οδηγούν σταδιακά το άτομο στο προ-τελευταίο επίπεδο του πένθους, αυτό της κατάθλιψης.

4. Κατάθλιψη (Depression)
Έχοντας ξεσπάσει συναισθηματικά και αφού έχει συνειδητοποιήσει την σκληρή πραγματικότητα η οποία δεν αλλάζει, ο πενθών νιώθει αδύναμος να επέμβει στο οτιδήποτε. Όπως και σε κάθε στιγμή κατά την οποία δεν έχουμε τον έλεγχο, έτσι και τώρα το αίσθημα του αβοήθητου αρχίζει να κάνει την εμφάνισή του. Η φάση της κατάθλιψης μπορεί να διαρκέσει από λίγες ώρες/ημέρες, έως και μερικούς μήνες. Πρόκειται φυσικά για μια ψυχοφθόρα διαδικασία η οποία όμως είναι ιδιαίτερα σημαντική στη βίωση του πένθους. 

Για όσο χρονικό διάστημα κρατάει αυτό το στάδιο το άτομο βρίσκει το χρόνο να πενθήσει για το θάνατο του κοντινού του ανθρώπου και για όλα όσα δεν θα μπορέσει να μοιραστεί πλέον μαζί του.

Οι μορφές που μπορεί να πάρει η κατάθλιψη είναι πολλές, αλλά η πιο συνηθισμένη είναι η κατατονία, η απόσυρση από τις κοινωνικές εκδηλώσεις και το κλείσιμο στον εσωτερικό κόσμο για όσο καιρό χρειαστεί.

5. Αποδοχή (Acceptance)
Όπως στο τέλος κάθε αρχαιοελληνικής τραγωδίας υπάρχει η λύτρωση, έτσι και η διαδικασία του πένθους - όταν κινηθεί σε φυσιολογικά επίπεδα - καταλήγει στην αποδοχή του θανάτου. Φυσικά το ότι αποδέχομαι ότι κάποιος έχει φύγει από την ζωή σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι αυτόματα σβήνω κάθε συναίσθημα για τον θάνατό του ή ότι βάζω ένα μεγάλο Χ σε όλα όσα έχουμε ζήσει μαζί. Οι αναμνήσεις θα μείνουν για πάντα, όπως άλλωστε πρέπει. Απλά, σε αυτό το στάδιο ο θάνατός ως γεγονός έχει περάσει από επεξεργασία και έχει γίνει κτήμα μας. Μπορούμε να συνεχίσουμε να πενθούμε το αγαπημένο μας πρόσωπο, αλλά έχοντας αποδεχτεί τον θάνατό του και έχοντας ρίξει τα συναισθηματικά τείχη που μας εμπόδιζαν από το να βιώσουμε το γεγονός στην ολότητά του.

Κηδεία: ένα πολυφασματικό κοινωνικό φαινόμενο

Σε όλες τις κοινωνίες του κόσμου, από τις πιο “πρωτόγονες” έως τις πιο “ανεπτυγμένες”, ο θάνατος είναι ένα σημαντικό γεγονός στο οποίο καλείται να συμμετέχει ολόκληρο το κοινωνικό περιβάλλον της οικογένειας που έχασε τον άνθρωπό της. Ιδιαίτερα δε στις μη αστικές περιοχές, όπου οι σχέσεις μεταξύ των κατοίκων είναι πιο στενές εν συγκρίσει με αυτές των κατοίκων αστικών κέντρων, η κηδεία αποτελεί μια μεγάλη και ιδιαίτερης βαρύτητας είδηση. Όλοι σπεύδουν να σταθούν στο πλευρό της οικογένειας για συμπαράσταση, βοηθώντας έτσι στην συναισθηματική αποφόρτιση, που είναι απαραίτητη. Από την μία πλευρά, σαφώς και η οικογένεια βιώνει το δικό της πένθος και κανείς δεν μπορεί να το βιώσει με τον ίδιο τρόπο, αλλά η κοινωνική υποστήριξη είναι μείζουσας σημασίας, καθώς και μόνο το γεγονός ότι δεν είσαι μόνος σε αυτόν τον δύσκολο αγώνα, που έχεις να κάνεις, λειτουργεί ως κάποιο ηθικό στήριγμα.

Ένας από τους πιο δημοφιλείς τρόπους κοινωνικής συμμετοχής στις κηδείες ανά το παγκόσμιο είναι τα μοιρολόγια. Τα μοιρολόγια φυσικά δεν αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο, καθώς συναντάται σε πάρα πολλές περιοχές του πλανήτη, κυρίως στις ανατολικές και αφρικανικές κουλτούρες. Οι δυτικές κοινωνίες δεν έχουν τόσο έντονα τα στοιχεία συμμετοχικής συναισθηματικής εκτόνωσης στις κηδείες, κάτι το οποίο αποτελεί επέκταση του ατομικιστικού στοιχείου που έχει κυριαρχήσει τους τελευταίους αιώνες. Το μοιρολόι, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί στα ελληνικά δεδομένα, παίζει έναν διττό ρόλο: αυτόν της συναισθηματικής εκτόνωσης, αλλά και αυτόν της πνευματικής εμβάθυνσης. Για την ακρίβεια, θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι ένας συνδετικός κρίκος μεταξύ του θρησκευτικού και του λαϊκού στοιχείου των κοινωνιών. Η ομάδα πενθεί το μέλος που χάθηκε, προσφέρει υποστήριξη στην οικογένεια, προετοιμάζει το έδαφος για την κηδεία και θέτει τα υπαρξιακά ερωτήματα που θα ακολουθήσουν.

Αυτού του είδους τα ερωτήματα έρχεται να απαντήσει η συνήθης παρουσία των εκπροσώπων των θρησκειών σε αυτού του είδους τα σημαντικά γεγονότα. Η ανάδειξη του θρησκευτικού στοιχείου μπορεί να αποδειχτεί ιδιαίτερα καταπραϋντική για την ομάδα των πενθούντων, καθώς η θρησκεία δίνει μια πρώτη απάντηση στα ερωτήματα περί υπαιτιότητας, αναγκαιότητας και νοήματος του θανάτου, ερωτήματα που πάντα είναι αλληλένδετα με αυτά περί του νοήματος της ζωής. Η συνειδητοποίηση του κύκλου της ζωής και η αλληλένδετη σχέση της με τον κύκλο του θανάτου είναι μια πρώτη σημαντική διαπίστωση που κάνουν οι πενθούντες, στην οποία η θρησκεία αναμένεται να βοηθήσει ιδιαίτερα. Φυσικά, όλα τα παραπάνω ισχύουν αποκλειστικά και μόνο για τις θρήσκες ομάδες, καθώς διαφορετικά οι ετοιμοπαράδοτες απαντήσεις των θρησκειών στα υπαρξιακά ερωτήματα μπορεί είτε -στην καλύτερη περίπτωση- να μην έχουν κανένα αποτέλεσμα, είτε -στην χειρότερη των περιπτώσεων- να πληγώσουν συναισθηματικά και ηθικά τους πενθούντες.

Αυτό το οποίο πρέπει να κρατήσουμε από το τεράστιο κεφάλαιο που λέγεται κοινωνική συμμετοχή είναι πως η έκφραση των συναισθημάτων είναι σημαντική, όπως επίσης και ο υποστηρικτικός ρόλος των φίλων και συγγενών των πενθούντων.

Όταν πέσει η αυλαία

Τέλος, δεν πρέπει να παραλείψουμε μια πολύ σημαντική παράμετρο του πένθους: τι γίνεται όταν τελειώσουν οι επίσημες τελετές ταφής; 

Μπορεί τη μια στιγμή ολόκληρο το χωριό να είναι μαζεμένο στο σπίτι του εκλιπόντα, αλλά την επόμενη οι συγγενείς μένουν μόνοι τους.

Πόσο καλό και πόσο κακό μπορεί να τους κάνει αυτή η απομόνωση; 

Σίγουρα οι στιγμές μοναξιάς είναι απαραίτητες για να μπορέσει το άτομο να ορθοποδήσει και να φύγει από τον κύκλο του θρήνου. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να φτάσουμε στο άλλο άκρο, αυτό της κοινωνικής απομόνωσης των πενθούντων. Η υποστήριξη εκτός το ότι συνεχίζει να βοηθάει στην άμβλυνση του πόνου, εκλαμβάνεται και ως ένδειξη σεβασμού προς τον νεκρό.

Αυτό που πρέπει να προσέξουμε μετά από μια κηδεία είναι η πορεία του πένθους. Υπάρχουν περιπτώσεις χρόνιου πένθους, όπου το άτομο συνεχίζει να πενθεί με έναν σταθερό συναισθηματικό παλμό για μεγάλα διαστήματα.

Εάν προσέξουμε πως το πένθος κρατάει για περισσότερο από 6 μήνες, καλό θα ήταν να συζητήσουμε με το άτομο για το γεγονός αυτό και -εάν είναι απαραίτητο- να δει και κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας που θα τον βοηθήσει να εκφράσει τον πόνο του και να τον κάνει κτήμα του, ξεπερνώντας τον. 

Στο άλλο άκρο βρίσκεται το λεγόμενο καθυστερημένο πένθος. 

Κάποιος με καθυστερημένο πένθος μπορεί αρχικά να δείχνει ήπιες συναισθηματικές αντιδράσεις απέναντι στον θάνατο του ανθρώπου του, αλλά αργότερα -συνήθως μετά από ένα διάστημα της τάξεως των 6 μηνών έως 2 χρόνων- λαμβάνει χώρα η αναμενόμενη συναισθηματική έκρηξη του πένθους. Οι δύο παραπάνω λόγοι καθιστούν σχεδόν απαραίτητη την κοινωνική υποστήριξη των πενθούντων.

Είναι χρήσιμο να έχουμε το νου μας στις ημερομηνίες αυξημένης “επικινδυνότητας”, όταν το άτομο δηλαδή είναι πιο ευάλωτο και πιο πιθανό να έχει συναισθηματικά ξεσπάσματα. 

Αυτές οι ημερομηνίες περιλαμβάνουν όλες τις επετείους, όπως είναι τα 40ημερα, τα 3μηνα, ο χρόνος, και γενικά η ημερομηνία του θανάτου. Αυτές τις ημέρες οι πενθούντες χρειάζονται ακόμη περισσότερο την υποστήριξη και την κατανόησή μας.

Ο θάνατος είναι μία από τις πιο δύσκολες πραγματικότητες που έχουμε να αντιμετωπίσουμε στην ζωή μας. 

Δυστυχώς είναι -σχεδόν- αναπόφευκτο πως κάποια στιγμή θα βρεθούμε στην δύσκολη θέση του να χάσουμε έναν δικό μας άνθρωπο. 

Είναι καλό εκείνες τις στιγμές που δεν θα μπορούμε να σκεφτούμε νηφάλια, να έχουμε γύρω μας άτομα που είναι σε θέση να το κάνουν για εμάς. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως πως οι δύσκολες καταστάσεις μας κάνουν ακόμη δυνατότερους ως χαρακτήρες. Όλα τα δύσκολα έχουν διδάγματα που μπορούμε να πάρουμε, αρκεί να είμαστε ανοικτοί σε αυτά.

Είσαι έτοιμος για να κοινωνήσεις Σώμα και Αίμα Χριστού;

Όλοι οι ζώντες πιστοί και Ορθόδοξοι χριστιανοί είναι αναγκαίο, αν είναι έτοιμοι και άξιοι, να μεταλαμβάνουν συχνά το σώμα και το αίμα του Κυρίου μας. 

Από τη συχνή θεία μετάληψη, ωφελούνται πολύ οι ψυχές και τα σώματα.

Όσοι πηγαίνουν στην Εκκλησία και δεν στέκονται μέχρι το τέλος της θείας λειτουργίας και όσοι δεν μεταλαμβάνουν,  οι κανόνες της Εκκλησίας τονίζουν ότι πρέπει να αφορίζονται.

Με την θεία μετάληψη, δεν μπορεί κανείς να καταλάβει, τις δωρεές και τα χαρίσματα, που παίρνει.

Η δική μας μικρή και ασθενής γλώσσα, είναι αδύνατον να τα παρουσιάσει.

Εκείνοι που δεν μεταλαμβάνουν συχνά, δεν είναι σφραγισμένοι με το τίμιο αίμα του του Κυρίου μας.

Με την θεία μετάληψη  έχουμε συνεργό και βοηθό όχι μόνο  την Θεία Χάρη σε τούτη την πρόσκαιρη ζωή, αλλά  τους αγγέλους του Θεού και αυτόν τον Δεσπότη Χριστό. 

Αυτό το δεσποτικό αίμα, είναι η σωτηρία της ψυχής μας, μ’ αυτό χαίρεται,  καλλωπίζεται και θερμαίνεται η ψυχή μας.

Αυτό το αίμα κάνει το μυαλό μας φωτεινότερο και την ψυχή πιο ωραία.

Εκείνοι που μεταλαμβάνουν τούτο το σώμα και το αίμα του Κυρίου μας, είναι μαζί με τους αγγέλους και Αρχαγγέλους και τις άλλες ουράνιες δυνάμεις.

Είναι ντυμένοι με το Βασιλικό ένδυμα και έχουν μαζί τους πνευματικά όπλα.

Πρέπει να μεταλαμβάνουμε, εάν είναι δυνατό και κάθε μέρα.

Η θεία κοινωνία είναι το ξίφος, που κόβει τα δεσμά των παθών.

Χωρίς την θεία κοινωνία:

·         δεν μπορούμε να γλυτώσουμε από τον διάβολο και να πετάξουμε ελεύθερα σαν τα περιστέρια,

·         δεν μπορούμε να ελευθερωθούμε από τα πάθη και να ανεβούμε στο ύψος της απάθειας.

Για να συμμετάσχουμε στο γάμο της Θείας Λειτουργίας, όπου προσφέρεται το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας - χωρίς το οποίο δεν μπορούμε να έχουμε "ζωήν αιώνιον" Ιω. στ', 54 - χρειάζεται οπωσδήποτε προετοιμασία, χρειάζεται ένδυμα «γάμου». «Και ένδυμα ουκ έχω ίνα εισέλθω εν αυτώ», (Εξαποστειλάριο Μ. Εβδομάδας), διότι συνεχώς χάνουμε, προδίδουμε και κατασπιλώνουμε το λευκό ένδυμα της βαπτίσεώς μας.

 Γι' αυτό ο φιλάνθρωπος Κύριος μας έδωσε και δεύτερο βάπτισμα, συγκαταβαίνοντας στην αδυναμία μας, μας έδωσε το Μυστήριο της Μετάνοιας και Εξομολόγησης. Μ' αυτό αποκτούμε και πάλι τη δυνατότητα κοινωνίας με τον Κύριό μας, μετέχοντας στο «γάμο» και μεταλαμβάνοντας το Σώμα και το Αίμα Του.

Η συμμετοχή μας όμως στο Μυστήριο της Εξομολόγησης, χωρίς μετάνοια, η οποία είναι «εκ των ων ουκ άνευ», μετατρέπει το Μυστήριο σε δικανική πράξη και απομονώνει το χρόνο της προετοιμασίας για τη Θεία Κοινωνία από την υπόλοιπη ζωή μας. Επίσης μετατοπίζει το κέντρο βάρους του Μυστηρίου από τη μετάνοια, στην άφεση των αμαρτιών. 

Μοιάζει δηλαδή σαν να λαμβάνουμε το «εισιτήριο» για τη Θεία Μετάληψη με ένα τύπο «μισονομίμου αφέσεως» των αμαρτιών μας. Δε μας ενοχλεί η αμαρτωλότητά μας σε πολλά καθημερινά ζητήματα, που τα βρίσκουμε φυσικά και αναπόφευκτα, και μάλλον μας ωθεί στην Εξομολόγηση η ανάγκη να λάβουμε την «πολυπόθητη» άφεση! Την «απαιτούμε» όχι γιατί έχουμε πραγματική μετάνοια, αλλά γιατί μας δίδει το δικαίωμα της συμμετοχής μας στη Θεία Κοινωνία με «καθαρή» συνείδηση! 

Αυτό συμβαίνει λόγω της εκκοσμίκευσης που κατακλύζει το λαό μας σαν ισχυρό κύμα μοντερνισμού. Εκκοσμίκευση είναι ο χωρισμός της καθημερινής προσωπικής και εθνικής ζωής, της παιδείας, του πολιτισμού μας κ.λπ. από τον Χριστό και την Εκκλησία Του και η οργάνωση του κόσμου μας σαν να μην υπάρχει Χριστός. Έτσι ο εκκοσμικευμένoς άνθρωπος εορτάζει Χριστούγεννα χωρίς Χριστό και Πάσχα χωρίς τον Αναστάντα, διότι καλλιεργεί και δέχεται το πνεύμα του ηθικισμού, της αυτάρκειας, της παντοδυναμίας του άνθρωπου και της σωτηρίας του με την ηθική και τις καλές του πράξεις, χωρίς τη Χάρη του Θεού. 

Από αυτό το πνεύμα επηρεάζονται και πολλοί συνειδητοί (;) Χριστιανοί, με αποτέλεσμα να συμβιβάζονται με πολλά ζητήματα, που δεν αρμόζουν στον οπαδό του Χριστού, με την πρόχειρη δικαιολογία ότι δε βλάπτουν, δεν ενοχλούν κανένα, ή δεν προσβάλλουν την ουσία του Ευαγγελίου! 

Γι' αυτό θεωρούν φυσικές και αναπόφευκτες τις κοσμικές διασκεδάσεις, τη μόδα, το γυναικείο μακιγιάζ, τις πολυτέλειες στο σπίτι, στην ενδυμασία, την αποφυγή της πολυτεκνίας, τις παράνομες - ανώμαλες σχέσεις του ζεύγους κ.λπ.

Συνέπεια αυτής της διψυχίας, να τα έχουμε δηλαδή καλά και με τον Θεό και με το διάβολο, είναι η σχέση μας με την Εκκλησία να είναι στην ουσία χαλαρή, ή το συνηθέστερο, παρ' ότι αγωνιζόμαστε (κατά τη γνώμη μας σωστά, επειδή εκκλησιαζόμαστε, νηστεύουμε, εξομολογούμαστε και Κοινωνούμε), να μην προοδεύουμε πνευματικά. Αποτέλεσμα της τακτικής του εκκοσμικευμένου άνθρώπου είναι η εκτροπή συνήθως από την οδό του Ευαγγελίου, η αγωνία, το άγχος και η απελπισία κάθε φορά που παρουσιάζεται στη ζωή του κάποια δοκιμασία ή και η εμπλοκή σ' ανεπιθύμητες σχέσεις - αιρέσεις. Ζει την κόλασή του, δυστυχώς , από τη ζωή αυτή!

Σ' αυτές τις περιπτώσεις όχι μόνο δεν έρχεται η αναμενόμενη ωφέλεια - από τη συμμετοχή μας στη θεία Μετάληψη - αλλά, αντίθετα, είναι πολύ πιθανόν να «καταφλεγόμαστε», διότι "κρίμα και κατάκριμα εσθίουμε". 

Βλέπουμε το Μυστήριο με νομικούς όρους, ενώ πρωτίστως είναι θεραπευτικό Μυστήριο θεραπείας. Αυτό που πρέπει να αισθανόμαστε προσερχόμενοι στην Ιερά Εξομολόγηση και να ζητάμε, είναι κάτι περισσότερο από μια εξωτερική δικανική άφεση· πάνω απ' όλα πρέπει να ζητάμε τη θεραπεία των πνευματικών πληγών μας. (Η αμαρτία αφήνει τις ουλές της στις Ψυχές και στα σώματά μας, ακόμη και μετά τη μετάνοια και εξομολόγηση μας. Κάθε φορά λοιπόν που προσερχόμαστε στο Μυστήριο της Μετανοίας - Εξομολόγησης, πρέπει να ποθούμε να θεραπεύσουμε την αμαρτωλότητά μας (και τη λανθασμένη νοοτροπία μας) που βρίσκεται μέσα μας, (τη βαθιά φθορά μας, που δεν μπορεί να εκφραστεί πάντοτε με λόγια). 'Έτσι και τότε θα βλέπουμε αυτόματα η γη να καρποφορεί ... (Μάρ. δ', 28).

Τη λανθασμένη αυτή νοοτροπία μπορούμε να την ξεπεράσουμε με τη σωστή προετοιμασία (πριν από τη θεία Κοινωνία), η οποία διακρίνεται σε: 

• Προετοιμασία ζωής, λόγω της χριστιανικής μας ιδιότητας.

• Προετοιμασία την παραμονή, πριν από τη Θεία Μετάληψη.

• Πρωινή προετοιμασία. 

1. Προετοιμασία ζωής, λόγω της χριστιανικής μας ιδιότητας 

Ο Κύριος μας τόνισε με έμφαση : «Αμήν αμήν λέγω υμίν, εάν μη φάγητε την σάρκα του υιού του ανθρώπου και πίητε αυτού το αίμα, ουκ έχετε ζωήν εν εαυτοίς. Ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα έχει ζωήν αιώνιον» (Ιω. στ', 53.54). 

Επίσης στη Θεία Λειτουργία του Αγίου Ιωάννου διαβάζουμε την ευχή πριν από τη Θεία Κοινωνία: «Σοί παρακατατιθέμεθα την ζωήν ημών άπασαν και την ελπίδα, Δέσποτα φιλάνθρωπε... », ενώ στην του Αγίου Βασιλείου: «Ο Θεός ημών ... δίδαξον αγιωσύνην επιτελείν εν φόβω σου ίνα... ενωθώμεν τω αγίω σώματι και αίματι του Χριστού σου… και γενώμεθα ναός του Αγίου σου Πνεύματος» (Λειτουργικές ευχές). 

Με δεδομένα τ' ανωτέρω, θα έπρεπε κανονικά όλη η ζωή του χριστιανού να είναι μία διαρκής εγρήγορση - προετοιμασία για τη Θεία Κοινωνία και μία συνειδητή μεταμόρφωσή του σε ναό του Αγίου Πνεύματος. Σ' αυτή την περίπτωση ο χριστιανός ζει (πρέπει να ζει) μεταξύ της προηγούμενης Θείας Κοινωνίας και της επόμενης, δηλ. ζει μυστικά μεταξύ της ανάμνησης και της ελπίδας, που δημιουργείται από την προσμονή της Θείας Μεταλήψεως. Αυτή είναι η επιθυμητή χριστιανική πνευματικότητα και έτσι πρέπει να ζούμε και να δραστηριοποιούμαστε στον κόσμο και στην εποχή που ο Θεός μας έταξε να ζήσουμε, όπως οι πρώτοι χριστιανοί: μεταξύ της πρώτης «εν σαρκί» ελεύσεως του Χριστού και της δευτέρας της «εν δόξη» παρουσίας Του, όταν θα κρίνει «ζώντας και νεκρούς». 

Για να συμβεί αυτό απαιτείται επανατοποθέτηση στο θέμα της Θ. Κοινωνίας και συνειδητοποίηση της ιδιότητάς μας ως χριστιανών, αλλά κυρίως συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι χθες ή προχθές κοινωνήσαμε και ότι αύριο ή σε λίγες ημέρες θα κοινωνήσουμε πάλι το Σώμα και Αίμα του Σωτήρος μας! Έτσι τις μισές ημέρες στο μεσοδιάστημα των δύο Θείων Μεταλήψεων ζούμε με την ανάμνηση της Ευχαριστίας, (διαβάζοντας κάθε ημέρα με την ημερήσια προσευχή μας και μία ευχή από την ακολουθία της Ευχαριστίας μετά τη Θεία Μετάληψη) και τις υπόλοιπες, με την προσδοκία της νέας Θείας Μεταλήψεως, (διαβάζοντας κάθε ημέρα μία ευχή από την ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως). Μ' αυτό τον τρόπο διατηρούμε τη συναίσθηση του Μυστηρίου στην καθημερινή μας ζωή. 

Παράλληλα και σαν αποτέλεσμα των ανωτέρω θα ζούμε και θα δραστηριοποιούμαστε κάθε ημέρα όπως θέλει ο Χριστός, με τον Χριστό, εφ' όσον γινόμαστε «σύσσωμοι και σύναιμοι Χριστού».

Και όταν, λόγω της αδυναμίας μας, προδίδουμε και κατασπιλώνουμε το ένδυμα της βαπτίσεώς μας, διερευνώντας τη ζωή της ημέρας που πέρασε, μετανοούμε καθημερινά για τις παρεκτροπές - αμαρτίες μας και ζητούμε συγγνώμη από τους ανθρώπους (όταν εμπλέκονται σ' αυτές), από τον Θεό (διότι Τον προσβάλαμε και Τον λυπήσαμε) και από τον Πνευματικό μας (για συγχώρηση) τον οποίο επισκεπτόμαστε ανάλογα με τη σοβαρότητα του αμαρτήματός μας, είτε αμέσως είτε εν καιρώ. Έτσι καθημερινά ενεργούμε ταπεινά και επιτρέπουμε στον Θεό να μας επισκιάζει με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος. 

Γι' αυτό ο Απόστολος Παύλος μας ομιλεί για την αυτοεξέταση, δηλ. την εξέταση που πρέπει να κάνουμε στον εαυτό μας, για να συνειδητοποιήσουμε την αναξιότητα μας, προετοιμαζόμενοι πριν από κάθε Θεία Κοινωνία: «Δοκιμαζέτω δε άνθρωπος εαυτόν και ούτως εκ του άρτου εσθιέτω και εκ του ποτηρίου πινέτω » (Α Κορ. ια, 28), επειδή «ος αν εσθίη... αναξίως, ένοχος έσται...» (Α' Κορ. ια, 27). 

Και είναι πολύ φυσικό αυτό, αφού για να δεχθούμε επισκέψεις σε ονομαστική μας εορτή, ημέρες πολλές πριν καθαρίζουμε και προετοιμάζουμε το σπίτι μας, για να υποδεχτούμε όχι κάποιο Βασιλέα, αλλά φίλους και συγγενείς. Εάν κάνουμε τόση προετοιμασία γι' αυτούς, πόση προετοιμασία και αυτοεξέταση πρέπει να κάνουμε για να δεχτούμε μέσα μας τον Βασιλέα του παντός, τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν; 

Έτσι συνεχίζουμε να μετέχουμε τακτικά στο Μυστήριο της Θείας Μεταλήψεως, διατηρούμε «αδιάλειπτη την επικοινωνία μας με τον Θεό, και μετέχομεν Χάριτι εις την αιώνιον ζωήν» από αυτή τη ζωή! 

Ο μέσος Χριστιανός σήμερα αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να προσέρχεται στο Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας εν μετανοία και συγχωρημένος με τούς συνανθρώπους του. Εκείνο όμως που παραθεωρεί ή εκτελεί βιαστικά και πρόχειρα είναι η προετοιμασία του πριν προσέλθει στο Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως. Το γεγονός αυτό οδηγεί σ' επιπόλαιη γνώση τού εαυτού μας και κατ' επέκταση σε πλημμελή θεραπεία. 

Και ενώ ο Κύριος με έμφαση μας συμβουλεύει «Γνώσεσθε την αλήθειαν, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» (Ιω. η', 32), εμείς συνεχίζουμε την πλημμελή προετοιμασία μας, η οποία σαν πνευματική επιδημία προσβάλλει ιδίως τους από παλαιά εξομολογούμενους Χριστιανούς. Η διάγνωσή της διαπιστώνεται στα Εξομολογητήρια. Επειδή «η συνηθείας όταν πολυκαιρίσει αποκτά δύναμη φύσεως» (Μέγας Βασίλειος) και το κακό τείνει να γίνει «αθεράπευτο» εάν θέλουμε: 

- να γνωρίσουμε την αλήθεια για τον εαυτό μας και τις πραγματικές αδυναμίες μας.

- να δούμε όλες ή τις περισσότερες αμαρτίες μας.

- να αντιληφθούμε ότι πάντοτε είναι περισσότερες οι αδυναμίες μας και λιγότερες οι αρετές μας, απ' όσο εμείς νομίζουμε, είναι επιτακτική η ανάγκη, όσο το δυνατόν γρηγορότερα: 

      • Να δούμε σοβαρότερα το θέμα της προετοιμασίας μας πριν την εξομολόγηση.

      • Να διαθέσουμε ΧΡΟΝΟ γι' αυτήν.

      • Να συμβουλευόμαστε κάθε φορά κάποιο κατάλληλο βοήθημα σε κάθε εξομολόγησή μας. 

Διαφορετικά, θα κινδυνεύουμε να μεταμφιέζουμε σε αρετές κάποιες ψυχικές και πνευματικές μας ιδιότητες, που κατά βάθος είναι αδυναμίες - αμαρτίες μας και κατ' επέκταση να καταστούμε υποψήφιοι για ... εκπλήξεις στην άλλη ζωή! 

Προετοιμασία για το Μυστήριο

Άλλοι μετανοούν και δεν εξομολογούνται, ενώ άλλοι εξομολογούνται χωρίς να μετανοούν. Απαραίτητα είναι και τα δύο. 
Διαφορετικά μπορεί να θεωρηθεί εμπαιγμός του Μυστηρίου.

Μετανοώ σημαίνει ότι, ομολογώντας τα αμαρτήματά μου και επιζητώντας το έλεος του Θεού και τη θεραπεία μου, αλλάζω νου, (απόψεις, τρόπους ζωής και συμπεριφοράς) και αποφασίζω πλέον να ζω όπως θέλει ο Θεός. 

Καρπός της μετάνοιας είναι η συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μου, την οποία αισθάνομαι μέσα μου και την καταθέτω μπροστά στον Χριστό. Καταθέτω όχι απλώς κάποιες αμαρτίες, αλλά τη βαθιά φθορά, που δεν μπορεί να εκφραστεί πλήρως με λόγια και ζητώ τη θεραπεία μου. 

Η ανακάλυψη της αμαρτωλότητάς μου (όταν υπάρξει) με γεμίζει με τέτοια ταπείνωση και τέτοια υπακοή στο Νόμο τού Θεού, ώστε μόνο έτσι γίνομαι «άξιος» στα μάτια Του, για να κοινωνήσω το Σώμα και το Αίμα του Υιού Του. 

Η αλλαγή αυτή, θέλει φυσικά ανάλογο πόθο και πολλή ευλογία. Γι' αυτό τακτικά κοινωνώ, αλλά και τακτικά προσέρχομαι στο Μυστήριο της Μετανοίας - Εξομολογήσεως και λαμβάνω όχι μόνο την άφεση, αλλά και την καθοδήγηση - βοήθεια του έμπειρου και φωτισμένου Πνευματικού μου, για να συνηθίζω στο νέο τρόπο ζωής και να διευκολύνομαι στους ποικίλους καθημερινούς αγώνες μου.

Τα θαυμαστά αποτελέσματα του Μυστηρίου αυτού, που είναι, πραγματικά, ιδιαίτερη ευλογία και ευεργεσία του Θεού προς τον αδύναμο και συνεχώς αμαρτάνοντα άνθρωπο, φαίνονται στα εξομολογητήρια των Ορθόδοξων Ιερών Ναών, όπου συντελούνται καθημερινά θαύματα!

Πριν λοιπόν προσέλθω στην εξομολόγηση, πρέπει να ετοιμαστώ καλά. Εάν θέλω να βρω τα λάθη - αμαρτήματά μου που έκανα προς τον εαυτό μου, προς τον πλησίον μου και προς τον Θεό, εξετάζω προσεκτικά τον εαυτό μου για να δω πού αμάρτησα με λόγια, με έργα ή με τη διάνοιά μου. 

Αποφασιστικά, ειλικρινά, ταπεινά. Με ακρίβεια, χωρίς υπερβολές και με ανάληψη των ευθυνών μου. 

Εξομολογούμαι αμαρτίες, χωρίς να λέω ιστορίες λέω τις δικές μου αμαρτίες και όχι τις αμαρτίες των άλλων. Προπάντων, προσεύχομαι ο Θεός να με φωτίσει να θυμηθώ ΟΛΕΣ τις αμαρτίες μου, να αποκτήσω θάρρος, ώστε να ομολογήσω τις αμαρτίες μου («Πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιον Σου»), και να προσέλθω «εν μετανοίας» ενώπιον του Παντεπόπτου Θεού.

Αρχίζω λοιπόν και εξετάζω τον εαυτό μου ως έξης: 

 α. Αμαρτήματα προς τον Θεό

Η πρώτη εντολή του Θεού προς τον άνθρωπο , «αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της διανοίας σου και εξ όλης της Ισχύω; σου» (Μαρ. ιβ',30), με βρίσκει παραβάτη. Αντιλαμβάνομαι πλέον ότι πρωτίστως πρέπει να ομολογώ ότι δεν αγαπώ τον Θεό, όπως θέλει και μου το ζητά ο Ίδιος. Αυτός που αγαπά τον Θεό, Τον σκέπτεται και προσεύχεται τακτικά, διαθέτει δηλαδή περισσότερο χρόνο σ' Αυτόν. Δυστυχώς βλέπω ότι αγαπώ περισσότερο τον εαυτό μου, το δικό μου άνθρωπο, ο,τι «δικό μου».

Το δεύτερο μεγάλο αμάρτημά μου είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στην Πρόνοια του Θεού (Ματ. στ', 33). Ιδιαίτερα στο θέμα της τεκνογονίας. Δε δέχομαι εύκολα τις δοκιμασίες στη ζωή μου (ασθένειες, θανάτους και ποικίλες άλλες δοκιμασίες) ή αμφιβάλλω για την αγάπη Του. Ανησυχώ, διαμαρτύρομαι, γογγύζω και διακατέχομαι από άγχος, γεγονός που αποδεικνύει έλλειψη εμπιστοσύνης στον Θεό και ολιγοπιστία. Δυστυχώς έχω περισσότερη εμπιστοσύνη στον Υπουργό, στο Στρατηγό, στον εαυτό μου, στην περιουσία μου.

Και το τρίτο μεγάλο αμάρτημά μου είναι η αχαριστία μου προς τον Θεό (Β' Τιμ. γ', 2). Καθόλου δε νιώθω μα ούτε σκέπτομαι τις ευεργεσίες Του! Πώς λοιπόν θ' ανταποκριθώ σ' αυτές, ώστε να Τον ευχαριστώ; Αντίθετα, δυστυχώς, πολύ ευχαριστώ τους φίλους μου, τους δανειστές μου κ.λπ., παρά τον Θεό! 

β. Αμαρτήματα προς τον πλησίον (ανθρώπους, εργασία, κράτος).
 

Και εδώ η εντολή του Θεού, «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν» (Μαρ. ιβ, 31), με βρίσκει παραβάτη. Δεν αγαπώ, πράγματι, τον κάθε πλησίον μου, όπως αγαπώ τον εαυτό μου. Θέλω όλοι να με αγαπούν, αλλά το «αγαπάτε και  τους εχθρούς υμών» (Λουκ. στ', 27) συνήθως δεν το σκέπτομαι καθόλου! Αγαπώ με λόγια και όχι με έργα, με τη γλώσσα και όχι με την καρδιά. Συνήθως κρατώ κακία (βασανιζόμενος περισσότερο ο ίδιος) και ξεχνώ παντελώς ότι, στην ουσία, δεν αγαπώ ούτε τον Θεό, όταν δεν αγαπώ ή το χειρότερο, όταν μισώ τον πλησίον μου (Α Ιω. δ', 20). 

Το δεύτερο συνηθισμένο αμάρτημά μου προς τον πλησίον είναι ότι δεν συμπεριφέρομαι προς αυτόν, όπως θα ήθελα να συμπεριφέρεται αυτός προς εμένα (Ματ. ζ', 12). Από αυτόν απαιτώ άριστη συμπεριφορά, ενώ παραμελώ και δικαιολογώ τη δική μου, που πολλές φορές είναι ανεπίτρεπτη και αδικαιολόγητη! Έτσι, αντί να παρακολουθώ και να διορθώνω τον εαυτό μου, ασχολούμαι με τον άλλον, τον παρεξηγώ και τον κατακρίνω. 

Και το τρίτο σημαντικό αμάρτημά μου είναι ότι προσέχω πολύ τα δικαιώματά μου (λόγω της φιλαυτίας μου) και παραμελώ τις υποχρεώσεις μου προς τους συνανθρώπους μου ή την εργασία μου. 

Το ότι πρέπει να είμαι «πάντων διάκονος» (Μάρ . θ', 35) το παραβλέπω, με αποτέλεσμα να στερούμαι την ευλογία του Θεού, η οποία με βοήθα ή να λύνω τα ποικίλα προβλήματά μου, ή να τα ανέχομαι και να τα  υπομένω χωρίς γκρίνιες και άγχος!

γ. Αμαρτήματα προς τον εαυτό μου 

Τα τρία μεγάλα αμαρτήματα προς τον εαυτό μου είναι:

Πρώτον, η φιλαυτία μου. Αγαπώ πολύ τον εαυτό μου, μ' αρέσει να τον περιποιούμαι ιδιαιτέρως και να φορώ ό,τι ωραιότερο επιδεικνύοντάς τον! Κάθε ημέρα στέκομαι περισσότερη ώρα στον καθρέπτη παρά στο εικονοστάσι! Γι' αυτό έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου και ενοχλούμαι πολύ όταν μου υποδεικνύουν τα ελαττώματά μου. 

Δεύτερον, η αμετανοησία μου. Δεν παίρνω την απόφαση να μετανοήσω ειλικρινά για τις αμαρτίες μου. Προτιμώ τη διψυχία. Θέλω να τα έχω καλά με τον Θεό μόνο ορισμένες ώρες του 24ώρου ή της εβδομάδας. Τις υπόλοιπες ώρες  «συμμαχώ» με το διάβολο, εφ' όσον δεν απαρνούμαι και δεν καταδικάζω τις κακές μου έξεις (συνήθειες) και αμαρτίες. Δε δέχομαι ή δε δίνω πολλή σημασία στο «Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν... ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμωνά» (Ματ. στ', 24) και νομίζω ότι μπορώ να συμβιβάζομαι και με τους δύο τρόπους» ζωής. 

Τρίτον, η άγνοιά μου. Με διακατέχει μία χαρακτηριστική, πολλές φορές, αδιαφορία για ενημέρωση μου σε θέματα πίστεως και αληθείας. Έχω άγνοια σε σημαντικά θέματα πίστεως, που φαίνεται στις συζητήσεις μου ιδίως με «αιρετικούς» - πλανεμένους, αλλόθρησκους ή «ειδωλολάτρες» ( ... ). Δε διαβάζω, δεν ακούω και δε ρωτώ για να μάθω τα της πίστεώς μου) . 

Αναλυτικότερα εξετάζω τον εαυτόν μου με τη βοήθεια σχετικού κατάλογου που υπάρχει σε διάφορα βιβλία. 

2 . Προετοιμασία την παραμονή πριν από τη Θ . Μετάληψη

Ολόκληρη αύτη την ημέρα, κανονικά, πρέπει να σκεπτόμαστε το μέγα γεγονός της επόμενης ημέρας. Ιδιαίτερα όμως το απόγευμα - βράδυ. Οι σκέψεις, η συμπεριφορά, τα λόγια μας πρέπει να είναι προσεγμένα. 

Ο χρόνος πρέπει να διατίθεται στο «καθάρισμα» και την τακτοποίηση του «σπιτιού» μας, για να υποδεχτούμε το μεγάλο Επισκέπτη. 

Κλεινόμαστε λοιπόν στο «ταμιείον» μας και «εν περισυλλογή» εξετάζουμε τον εαυτό μας όχι για να διαπιστώσουμε ότι είναι «άξιος» της Θείας Κοινωνίας, αλλά για να συνειδητοποιήσουμε την αναξιότητά μας και έτσι να οδηγηθούμε στην πλήρη ή τέλεια μετάνοια. 

Συγκεκριμένα:

α. Αρχίζοντας την τελική προετοιμασία - αυτοεξέταση:

   (1) Διερωτώμαι τί προσφέρω ή τί θυσιάζω εγώ για τον Θεό, ανταποκρινόμενος στη θυσία του Υιού Του. Θεωρώ τον εαυτό μου ανάξιο της αγάπης Του και αναθεωρώ τη στάση και τη συμπεριφορά μου.

   (2) Συναισθάνομαι ότι, ουσιαστικά, ζω σε χώρα μακράν, εκτός της οικίας του Πατρός μου και νιώθω γι' αυτό λύπη.

   (3) Αποφασίζω ν' αποκαταστήσω τη σχέση μου και να επιστρέψω στον Θεό, επιθυμώντας τη Θεία Κοινωνία για την ίαση της ψυχής και του σώματός μου.

   (4) Προσπαθώ να παραδεχτώ και να νιώσω ότι δεν είμαι άξιος ούτε ικανός για να έλθει ο Κύριος και να κατοικήσει στην ψυχή μου, γιατί έχει πια ερημωθεί και καταστραφεί και δε θα μπορέσει να βρει μέρος κατάλληλο να μείνει. 

«Να γιατί μπροστά Σου πέφτω και θερμά παρακαλώ Σε: Όπως δέχτηκες μ' αγάπη του Ασώτου τη συγγνώμη και της Πόρνης τη μετάνοια έτσι δέξου με, Χριστέ μου, που ’μαι άσωτος και πόρνος τώρα που θα Σε πλησιάσω με ταπεινωμένη την ψυχή μου».

   (5) Καταλαβαίνω τέλος ότι το όλο πρόβλημα είναι θέμα αγάπης, την οποία πρέπει ν' αναπτύξω προς τον Σωτήρα και Λυτρωτή μας, δεδομένου ότι «Αυτός πρώτος ηγάπησεν ημάς...» (Α Ίω. δ', 19). Όποτε με τόλμη και χωρίς «κρίμα ή κατάκριμα» προσεγγίζω το Άγιο Ποτήριο και Μυστήριο, που η Αγάπη του Χριστού μας έχει δώσει.  

 β. Ζητώ συγγνώμη από τους οικείους μου ή από όσους έχω λυπήσει με τις παραλείψεις ή τις ιδιοτροπίες μου (Σχετ, Ματ. ε', 23,24). 

γ. Διαβάζω τη βραδυνή μου προσευχή το Απόδειπνο. 

δ. Διαβάζω με προσοχή την Ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως, όχι για να αισθανθώ ικανοποιημένος επειδή τυπικά την ανέγνωσα, αλλά για να νιώσω το βαθύτερο νόημά της, το ότι δηλ. δεν είμαι άξιος να κοινωνήσω, αλλά παρακαλώ  τον Θεό να δεχθεί τη μετάνοιά μου. 

ε. Τρώγω το βραδινό μου φαγητό ενωρίς, το οποίο είναι λιτό, αλάδωτο ή ξηροφαγία, για να έχω ελαφρό στομάχι και ευχάριστο ύπνο. 

στ. Δεν ασχολούμαι με καθημερινά προβλήματα, ιδίως με οικογενειακές τριβές και συγχύσεις, (τα αποφεύγω ή τα αναβάλλω). 

ζ. Δε βλέπω τηλεόραση ούτε ειδήσεις ή αθλητικά. 

η. Δε μετέχω με καμιά δικαιολογία σε νυκτερινή έξοδο ή διασκέδαση (διαφορετικά αναβάλλω τη Θεία Κοινωνία). 

θ. Εάν υπάρχει κι άλλος χρόνος μελετώ σχετικά βιβλία, προσεύχομαι, λέγοντας την Ευχή και κοιμάμαι. 

3. Πρωινή προετοιμασία (πώς κοινωνούμε) 

Σηκώνομαι εγκαίρως και με ηρεμία ετοιμάζομαι.

α. Αρχίζω με την Προοιμιακή Προσευχή.

β. Διαβάζω τις τελευταίες προσευχές της Θ. Μεταλήψεως (εφ' όσον την προηγούμενη ακολουθία τη διάβασα αποβραδίς).

γ. Μεταβαίνω στην Εκκλησία από την αρχή του Όρθρου.

δ. Παρακολουθώ με προσοχή και ευλάβεια και συγχρόνως προσεύχομαι ο Θεός να με αξιώσει να μεταλάβω το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας προς αγιασμό της ψυχής και του σώματός μου.

ε. Στο «Μετά φόβου….» πλησιάζω ήρεμα χωρίς βιασύνη και με πλήρη συναίσθηση του μεγάλου γεγονότος.

στ. Με τα δυο χέρια μου πιάνω το (κόκκινο) μάκτρο κάτω από το πηγούνι μου (για να μην πέσει κάτω η Θ. Κοινωνία), λέγω το όνομά μου και ανοίγω καλά το στόμα μου.

ζ. Μετά τη Θεία Μετάληψη δεν ομιλώ, για να μην τυχόν φύγει και πέσει από το στόμα μου κάποιος Μαργαρίτης.

η. Επιστρέφοντας στη θέση μου, παίρνω αντίδωρο και το τρώγω, ώστε αυτό να υποβοηθήσει στην κατάποση των υπολειμμάτων από τη Θ. Κοινωνία που τυχόν απέμειναν στο στόμα μου. (Ιδίως πρέπει να προσέχουν οι μητέρες με τα σάλια που βγάζουν μερικές φορές τα βρέφη τους ή με τη πιπίλα τους. Ένα χαρτομάντιλο, που μετά το καίνε, λύει καλύτερα το πρόβλημα) .

θ. Μετά την απόλυση της Θ. Λ. προσέχω πολύ τα λόγια και τη συμπεριφορά μου ... Είναι αντιδεοντολογικό μετά το μέγα γεγονός της Θ. Μεταλήψεως να συμπεριφέρομαι με τρόπο που δείχνει ότι δεν ένοιωσα το μέγα γεγονός.

ι. Όταν επανέλθω στο σπίτι μου, διαβάζω αμέσως (ή μετά από λίγο), την Ευχαριστία μετά τη Θεία Μετάληψη. (Όταν αυτή διαβάζεται μέσα στον Ι. Ναό προσέχω την ανάγνωση και δεν ενοχλώ τους άλλους με συζητήσεις ή χαιρετισμούς). Η χαρά και η ευλογία που απολαμβάνω από το Γεγονός της ημέρας φαίνεται στο πρόσωπό μου... Ζω έτσι, ώστε να δοξάζεται ο Θεός!

    
 3. Η Προσευχή αυτή αναγράφεται στο Μέγα Ωρολόγιο και σ' ορισμένα Προσευχητάρια.

4. Οι γυναίκες δεν πρέπει να προσέρχονται με παντελόνια ή βαμμένες. Ο Χριστός ενδιαφέρεται για την ομορφιά του εσωτερικού μας κόσμου. Εάν εμείς γι' αυτή την ιερή στιγμή φροντίζουμε την εξωτερική μας εμφάνιση (χείλη, χέρια κ.λπ.), μοιάζει σαν να μην ξέρουμε τί κάνουμε και τί ζητάμε... Καλό είναι λοιπόν να έχουμε και μια ενδυμασία ιδιαίτερη για τον Χριστό και την Εκκλησία Του.

Νηστεία και Θεία Κοινωνία
 

Νηστεία: Όπλον κατά δαιμόνων και πειρασμών. «Τούτο το γένος εν ουδενί δύναται εξελθείν, ει μη εν προσευχή και νηστεία» (Μαρ. θ' ,29).

«Εάν θέλης να κάνης ισχυρό το πνεύμα σου, χαλιναγώγησε με νηστεία την σάρκα σου» (Μ. Βασίλειος). 

α. Γενικά

Η Νηστεία είναι η παλαιότερη εντολή του Θεού προς τον άνθρωπο δόθηκε στους Πρωτόπλαστους. Συναντάται σ' όλους τους λαούς της αρχαιότητας και σ' όλες τις θρησκείες. Είναι ένας θεσμός, με τον οποίο ο άνθρωπος δήλωνε την υποταγή της θελήσεώς του στο θείο θέλημα.

Στο Χριστιανισμό η νηστεία ήταν πάντοτε βίωμα των πιστών, επειδή εθεωρείτο και είναι θεσμός - διάταξη εκκλησιαστική, η οποία φέρει κανονικό χαρακτήρα, δηλαδή υποχρεωτικό (βάσει Τοπικών και Οικουμενικών Συνόδων).

Σε συνδυασμό με την προσευχή και την ελεημοσύνη αλλιώς, χάνει τη μεγάλη αξία της - καθίσταται μέσο πνευματικής προόδου και υπερβάσεως του σαρκικού φρονήματος, γεγονός που οδηγεί στη σταδιακή εσωτερική καθαρότητα. «Νηστεία είναι το θεμέλιο, ο υπερασπιστής και ο φύλαξ όλων των αρετών. Είναι η αρχή της οδού του Χριστιανισμού, η λαμπρότης της σωφροσύνης, η μητέρα της προσευχής, η πηγή της φρονήσεως και η οδηγός όλων των καλών
έργων» (Ασκητικά Αγίου Ισαάκ του Σύρου). 

«Αληθινή νηστεία δεν είναι μόνο η απόχη από τα φαγητά, αλλά και η απόχη από τα αμαρτήματα... Νηστεύεις; δείξε το από τα έργα σου. Εάν δείς πτωχόν, βοήθησέ τον. Εάν δείς εχθρόν σου, να συμφιλιωθείς  μ' αυτόν. Εάν δείς φίλον σου να ευδοκιμεί, μην τον φθονήσεις... Ας μη νηστεύει δηλαδή μόνο το στόμα σου, αλλά και τα μάτια σου και η ακοή σου και όλες οι αισθήσεις σου» (Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος).

Γι' αυτό τονίζεται ιδιαίτερα ότι η ορθόδοξη νηστεία είναι παθοκτόνος και όχι σωματοκτόνος. 

β. Οι διατεταγμένες νηστείες, που καθορίζει η Εκκλησία μας κατά τη διάρκεια του έτους είναι:

(1) της Μεγάλης Τεσσαρακοστής (του Πάσχα).

Από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι το Μεγάλο Σάββατο. Τρώμε αλάδωτα τη Δευτέρα έως Παρασκευή και λαδερά τα Σάββατα και τις Κυριακές (πλην του Μεγάλου Σαββάτου).

(2) της Τεσσαρακοστής των Χριστουγέννων.

Από 15 Νοεμβρίου μέχρι 24 Δεκεμβρίου. Τρώμε λαδερά όλη την περίοδο και αλάδωτα Τετάρτη και Παρασκευή. Ψάρια τρώμε μέχρι 17 Δεκεμβρίου πλην Τετάρτης και Παρασκευής, ή επί το ασκητικότερο, από 21 Νοεμβρίου μέχρι 12 Δεκεμβρίου, μόνο Σάββατο και Κυριακή.

(3) του Δεκαπενταύγουστου (της Παναγίας). Από 1 έως 14 Αυγούστου.

Τρώμε αλάδωτα Δευτέρα έως Παρασκευή, λαδερά Σάββατο και Κυριακή και ψάρια της Μεταμορφώσεως.

(4) των Αγίων Απόστολων Πέτρου και Παύλου (29 Ιουνίου).

Αρχίζει από τη Δευτέρα μετά των Αγίων Πάντων. Τρώμε λαδερά και ψάρια πλην Τετάρτης και Παρασκευής. Την Τετάρτη, διότι την ημέρα αυτή έγινε το συμβούλιο για την προδοσία του Κυρίου μας και την Παρασκευή, διότι την ημέρα αυτή σταυρώθηκε ο Χριστός για τη σωτηρία μας.

(5) της 14ης Σεπτεμβρίου, Ύψωση του Τιμίου Σταυρού.

 (6) της 24ης Δεκεμβρίου, παραμονή Χριστουγέννων.

(7) της 5ης Ιανουαρίου, παραμονή Θεοφανείων. Και στις τρεις αυτές εορτές τρώμε αλάδωτα.

(8) της 29ης Αυγούστου, Αποτομή της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου (αλάδωτα εάν οι μονοήμερες αυτές νηστείες συμπέσουν με Σάββατο ή Κυριακή, τρώμε λαδερά).

(9) Κάθε Τετάρτη και Παρασκευή, ολόκληρο το χρόνο τρώμε αλάδωτα εάν στις

ημέρες αυτές συμπέσει κάποια Δεσποτική, Θεομητορική ή εορτή μεγάλου Αγίου, τότε κάνουμε την προβλεπόμενη κατάλυση, οίνου και ελαίου, ή ιχθύος, ή εις πάντα. Ο Άγιος Νικόδημος σε σχόλιό του στο τέλος του ΠΗΔΑΛΙΟΥ προσθέτει ότι τις Τετάρτες και Παρασκευές της περιόδου του Πεντηκοσταρίου «καταλύεται οίνος και έλαιον». 

Με βάση τις προτροπές των Αγίων Πατέρων μας οφείλουμε να νηστεύουμε, άνδρες και γυναίκες, παιδιά και γέροντες, όπως καθορίζει τις εκάστοτε νηστείες η Εκκλησία μας, εφ' όσον δεν έχουμε προβλήματα υγείας. Διαφορετικά συμβουλευόμαστε τον Πνευματικό μας, διότι σ' αυτές τις περιπτώσεις (των ασθενών) η επίμονη για νηστεία είναι επικίνδυνη πνευματικά και σωματικά. 

γ. Νηστεία πριν από τη Θεία Κοινωνία 

Όσοι τηρούν τις νηστείες του έτους, όπως τις καθορίζει σήμερα η Εκκλησία, δεν είναι απαραίτητο να κάνουν άλλη νηστεία, πριν από τη Μετάληψη, αλλά μπορούν, εάν θέλουν, να κοινωνούν νηστεύοντας μόνο την παραμονή για καλύτερη ψυχική τους προετοιμασία. Δηλαδή να τηρούν την προφορική παράδοση της Εκκλησίας, που θέλει την παραμονή της θείας Μεταλήψεως να τρώμε αλάδωτα. 

Εάν η παραμονή συμπέσει με Σάββατο ή Κυριακή ή με μεγάλη εορτή που έχει κατάλυση, τότε το μεσημέρι μπορούν να τρώνε ό,τι προβλέπει η κατάλυση: λαδερά ή ψάρια ή πασχαλινά και το βράδυ κάτι ελαφρό, αλάδωτο (τσάι, ξηρούς καρπούς, φρούτα κ.λπ.). Όσοι κοινωνούν τακτικότατα, τηρούν όσα τους καθορίζει ο Πνευματικός τους. 

Ένας π .χ. που τηρεί τις νηστείες του έτους όπως τις καθορίζει η Εκκλησία και θέλει να κοινωνήσει στις 7 Ιανουαρίου, την παραμονή που είναι των Φώτων (κατάλυση στα πάντα), μπορεί εάν θέλει, να φάει το μεσημέρι και κρέας, το βράδυ αλάδωτο και να κοινωνήσει. Εάν όμως θέλει από ασκητική διάθεση να μη φάει κρέας, νομίζω ότι κάνει καλύτερα. Όταν κοινωνεί Κυριακή (ή Δευτέρα), το Σάββατο (ή Κυριακή) τρώει το μεσημέρι υποχρεωτικά λαδερά, το βράδυ αλάδωτα και κοινωνεί. Την Τετάρτη και Παρασκευή τρώει όλη την ημέρα αλάδωτα, τις άλλες ημέρες το μεσημέρι λαδερά και το βράδυ αλάδωτα. 

Όσοι δεν τηρούν τις νηστείες του έτους, για οποιονδήποτε λόγο, να συμβουλεύονται τον Πνευματικό τους, ο οποίος θα τους καθορίζει τις ημέρες νηστείας πριν τη Θεία Μετάληψη. 

Υπάρχουν ορισμένοι που υποστηρίζουν ότι το Σάββατο πριν από τη Θεία Κοινωνία μπορούμε να τρώμε και κρέας (!) και την Κυριακή πρωί να κοινωνούμε, στηριζόμενοι στον ΞΔ' Κανόνα των Αγίων Αποστόλων, ο οποίος καθορίζει ότι Σάββατα και Κυριακές απαγορεύεται να νηστεύουμε με ασιτία ή ξηροφαγία

Σ' αυτή την τοποθέτηση παρατηρούμε τα εξής: 

Πρώτον όταν ο Κανόνας καθορίζει την αποφυγή της ξηροφαγίας δε σημαίνει ότι παρέχει το δικαίωμα της κρεοφαγίας. Όταν υπάρχει και η δυνατότητα των λαδερών ή των ψαρικών.

Δεύτερον η θέση αυτή έρχεται σ' αντίθεση με την προφορική παράδοση της Εκκλησίας που θέλει την παραμονή της Θείας Μεταλήψεως να τρώμε αλάδωτα ή το Σάββατο λαδερά (ή ό,τι προβλέπει η κατάλυση της παραμονής).

Τρίτον η θέση αυτή έρχεται σ' αντίθεση και με τον ασκητικό χαρακτήρα της Εκκλησίας μας.

Τέταρτον όταν κανείς διογκώνει τη δυνατότητα του ΞΔ' Κανόνα και παραθεωρεί ή παραβλέπει την υποχρέωση του ΞΘ' Κανόνα, που επιβάλλει, σε Κληρικούς και Λαϊκούς, την ασιτία ή ξηροφαγία Τετάρτη και Παρασκευή ολόκληρο το χρόνο και τη Μεγ. Τεσσαρακοστή (είτε κοινωνούμε, είτε δεν κοινωνούμε ), έρχεται σε αντινομία. Διότι πώς μπορούν να επικαλούνται και να τηρούν κατά γράμμα τον ΞΔ' Κανόνα όσοι δεν τηρούν τον ΞΘ.

Όποιοι λοιπόν τρώνε ολόκληρο το χρόνο κάθε Τετάρτη και Παρασκευή ξηροφαγία, δηλ. μια φορά την ημέρα ψωμί και νερό στις 3 το απόγευμα (ΠΗΔΑΛΙΟΝ σελ. 83), (Σ.Σ. ή τουλάχιστον αλάδωτα) αυτοί, βάσει των Κανόνων, έχουν τη δυνατότητα, (όχι την υποχρέωση), να τρώνε και κρέας το Σάββατο και την Κυριακή να κοινωνούν. Διαφορετικά είναι ασυνεπείς και «χαρίζονται στη γαστέρα τους» (Άγιος Νικόδημος).

6. Το Σάββατο δε νηστεύουμε, διότι είναι ημέρα καταπαύσεως του Θεού από το έργο της Δημιουργίας και του Χριστού από το έργο της Θείας Οικονομίας (Εν τάφω, και την Κυριακή, διότι είναι ημέρα παγκοσμίου χαράς και Αναστάσεως του Κυρίου). 

Αν δείξαμε μέχρι τώρα μεγάλη αμέλεια στην αγία κοινωνία, ας ξυπνήσουμε τώρα από τον βαρύ ύπνο της ραθυμίας κι ας τρέξουμε να αναζητήσουμε τον αγνοημένο θησαυρό.

Εντολή σατανόδουλων: Καταργήστε την Αγία Γραφή

Οι αμετΑνόητοι Σατανόδουλοι θεωρούν την Αγία Γραφή ως μία προπαγάνδα, ως ψευτοκείμενο χωρίς αντίκρυσμα, με εκατοντάδες αναφορές σε δολοφονίες και δολοπλοκίες, σε πορνείες και στην δουλοπρέπεια του ανθρώπου. Όλα εμπνευσμένα από τον Θεό με συνεχιστή τον Ιησού Χριστό.

Προσπαθούν να σταματήσουν την «ρητορική μίσους» και έχουν ξεκινήσει ήδη μία εκστρατεία συλλογής υπογραφών ....απαγόρευσης της Αγίας Γραφής!

Οι κακόμοιροι λόγω της πνευματικής τύφλωσής τους, δεν γνωρίζουν τι είναι η Αγία Γραφή.

Αγαπητοί χριστιανοί

Έρχεται το «Πνευματικό Ολοκαύτωμα»!!!

Άς διαβάζουμε-μελετάμε την «Σωσίβια» Αγία Γραφή, που θέλουν να καταργήσουν.

Ας μας πτοήσουν τα σημεία των καιρών, που είναι οι συχνοί και μεγάλοι σεισμοί, οι φυσικές ή βιολογικές ασθένειες, οι πλημμύρες, η επερχόμενη έλλειψη νερού, η πείνα τα τρομοκρατικά χτυπήματα και οι πόλεμοι με... στόχο την ειρήνη!

Ας διαβάσουμε την Αγία Γραφή, «ν’ ανοίξει το μυαλό μας» και ας «ρίξουμε μια ματιά» στα ευρήματα των αρχαιολόγων, που έχουν σχέση με την ιστορία του ανθρώπου, διότι ανακάλυψαν τα τελευταία χρόνια την ΚΙΒΩΤΟ ΤΟΥ ΝΩΕ, πάνω στο όρος Αραράτ, σε 5.500 μέτρα ύψος (βλέπετε η τρύπα του όζοντος, βοηθάει να λιώνουν τα χιόνια στο όρος Αραράτ κατά τους θερινούς μήνες και στην κορυφή του βουνού, φαίνεται το μπροστινό και το πισινό μέρος, ενός τεράστιου σκάφους, στα μέτρα περιγραφής της Θεόπνευστης Αγίας Γραφής, αποδεικνύοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, την ορθότητα των λεπτομερώς αναγραφομένων της, για την κιβωτό και για τον κατακλυσμό του Νώε).

Το 475 π.Χ., ο Χαλδαίος και ειδωλολάτρης ιερέας Βερόζα, διηγείται, ότι πολλοί σύγχρονοί του και προγενέστεροί του, αφού σκαρφάλωσαν στην κορυφή του Αραράτ, είδαν την Κιβωτό του Νώε και πήραν μαζί τους κομμάτια της Κιβωτού.
Στους χριστιανικούς χρόνους ο Νικόλαος της Δαμασκού, λέει τα ίδια.
Ο Εβραίος ιστορικός Ιώσηπος Φλάβιος, στο βιβλίο του «Ιουδαϊκή Αρχαιολογία», γράφει, ότι πολλοί είχαν φέρει κομμάτια της κιβωτού, από το Αραράτ.
Τα ίδια λέει και ο Άγιος Θεόφιλος Αντιοχείας.
Το 1800 ο Αμερικανός Κλαύδιος, δημοσίευσε την έκθεση του Αγά-Χουσεϊν, ο οποίος έλεγε, ότι είχε φθάσει στην κορυφή του Αραράτ κι είχε δει τα λείψανα της Κιβωτού.

Οι επιστημονικές αποστολές στο Αραράτ άρχισαν το 1829:
Το 1840, ένας δημοσιογράφος από την Κωνσταντινούπολη, ανακοίνωσε την ανακάλυψη της Κιβωτού. 

Την Κιβωτό ανακάλυψε και μία Τούρκικη αποστολή, που είδε τα πλευρά της να έχουν υποστεί βλάβη. Ένα μέλος της αποστολής ανέφερε, ότι οι πλευρές ήταν κατασκευασμένες από το ξύλο, που αναφέρεται στην Αγία Γραφή, το οποίο είναι γνωστό, προέρχεται από δένδρα, που φυτρώνουν στην κοιλάδα του ποταμού Ευφράτη. Όλοι κατέληξαν στο συμπέρασμα, ότι το σκάφος είχε κατασκευαστεί για τη μεταφορά ζωντανών, αφού το εσωτερικό του ήταν χωρισμένο σε διαμερίσματα, ύψους 4,5 μέτρων!!! 

Το 1893 ο αρχιδιάκονος της Νεστοριανής Εκκλησίας, ο Νουρή, ανακοίνωσε, ότι μόνο η πλώρη και η πρύμνη ήταν επισκέψιμες, ενώ το κεντρικό τμήμα ήταν καλυμμένο από πάγους. Αυτός, αφού μέτρησε την Κιβωτό, βρήκε ότι οι διστάσεις της συνέπιπταν ακριβώς, με τις διαστάσεις, που μας δίνει η Αγία Γραφή. Κι ενώ χρηματοδοτήθηκε η επιχείρηση μεταφοράς της Κιβωτού στο Σικάγο, η Τούρκικη κυβέρνηση αρνήθηκε να επιτρέψει την έξοδο της Κιβωτού από τη χώρα.
Τον Αύγουστο του 1916, ο Ρώσος Αξιωματικός της Αεροπορίας Βλαδίμηρος Ροσκοβίτσκυ, σε αναγνωριστική πτήση πάνω από τα Τουρκικά σύνορα, είδε έναν σκελετό ενός μεγάλου πλοίου.

Όταν πληροφόρησε τους προϊσταμένους του γι’ αυτή την ανακάλυψη, αυτοί ζήτησαν ακριβή επιβεβαίωση και αφού πείσθηκαν, έστειλαν μία έκθεση στη Μόσχα και στην Πετρούπολη. Ο αυτοκράτορας Νικόλαος ο Β΄ έδωσε διαταγή, να σταλεί αποστολή, η οποία έκανε καταμετρήσεις, φωτογράφισε την Κιβωτό κι έκοψε δείγματα, τα οποία στάλθηκαν στην Πετρούπολη. Δυστυχώς όμως, όλα αυτά τα πολύτιμα ντοκουμέντα, καταστράφηκαν κατά την κομμουνιστική επανάσταση. Η υπόθεση αυτή ήρθε στην επιφάνεια, μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, από το Διευθυντή των μυστικών υπηρεσιών Γιάσπερ Μάσκελιν, όταν έστειλε σοβιετικό πιλότο, για να πιστοποιήσει την υπόθεση «Ροσκοβίτσκυ», πράγμα που διαπιστώθηκε για άλλη μία φορά. 

Στις 6 Ιουλίου του 1955, ο αλπινιστής Φερνάν Ναβαρρά, μαζί με τον εντεκάχρονο γιο του Ραφαήλ, ανακάλυψε την Κιβωτό του Νώε, πήρε ένα κομμάτι ξύλο από την Κιβωτό, συνελήφθηκε από τους Τούρκους και τελικά, αφέθηκε ελεύθερος με όλες του τις φωτογραφίες και το κομμάτι του ξύλου (ο Ναβαρρά εξέδωσε εικονογραφημένο βιβλίο στα Γαλλικά). 

Το 1971 και το 1994, ξαναπροσπάθησαν να πάνε στο Αραράτ οι Αμερικανοί, αλλά δε μπόρεσαν να φθάσουν στην Κιβωτό.

Η αρχαιολογία μας βεβαιώνει, ότι η τεχνική που ακολούθησαν οι οικοδόμοι του Πύργου της Βαβέλ, είναι αυτή ακριβώς που αναφέρει η Αγία Γραφή. Η αρχαιολογία μάς έδειξε και μας βεβαίωσε, ότι η Εδέμ βρισκόταν στην περιοχή του Ευφράτη και του Τίγρη, στη Μεσοποταμία, δηλαδή στο σημερινό ΙΡΑΚ και στο μυχό του Περσικού Κόλπου. Η Αρχαιολογία, φωτίζει την Αγία Γραφή και δίνει ένα ΜΕΓΑΛΟ «χαστούκι» στην «αρνητική κριτική».

Τα ευρήματά της διαψεύδουν τους κατήγορους της Αγίας Γραφής κι επιβεβαιώνουν πανηγυρικά την ιστορικότητά της, διότι τα όσα ανασύρει από τα βάθη της γης - όπου ήταν θαμμένα επί αιώνες - είναι τόσο καταπληκτικά, ώστε ξαναζωντανεύουν μπροστά μας έθνη, λαούς και πολιτισμούς και κάνουν το θεόπνευστο λόγο λαμπρότερο στα μάτια των ευσεβών, οι οποίοι αναζητούν σ’ αυτόν το μήνυμα και την καθοδήγηση του Δημιουργού Θεού.

Η Αγία Γραφή βέβαια, είναι θεόπνευστο βιβλίο και δεν περιμένει από την Αρχαιολογία, ούτε και από οποιανδήποτε άλλη ανθρώπινη επιστήμη, να επαληθεύσει ή να επιβεβαιώσει την αλήθεια, την ιστορικότητα και την αυθεντικότητά της.

Ας διαβάσουμε λοιπόν όλοι τη θεόπνευστη και σωσίβια Αγία Γραφή, που γράφηκε από το Θεό με τα χέρια ανθρώπων, που κυκλοφορεί σε 1136 γλώσσες και σε 80 δισεκατομμύρια αντίτυπα!

Ας διαβάσουμε την Αγία Γραφή, που είναι:

• Το δροσερό νερό της ζωής. 
• Το Μεγάλο Ιατρείο. 
• Η τροφή της ψυχής στους πεινασμένους. 
• Η ζωή στους νεκρούς. 
• Το φως στους τυφλούς. 
• Ο τέλειος οδηγός στους οδοιπόρους. 
• Η παρηγοριά στους θλιμμένους. 
• Η ελπίδα στους απελπισμένους. 
• Η χαρά στους πονεμένους. 
• Το φάρμακο για κάθε αρρώστια. 
• Το βάλσαμο για κάθε πληγή. 
• Όχι μόνο το ασύγκριτο, μοναδικό, ζωντανό και αχώριστο βιβλίο, αλλά ολόκληρη βιβλιοθήκη!!! 
• Το καλύτερο δώρο του Θεού, προς τον άνθρωπο. 
• Ο Οδηγός ζωής. 
• Ο ασφαλής Χάρτης της επίγειας και της ουράνιας βασιλείας. 
• Η αλάνθαστη Πυξίδα. 
• Η Πνευματική τροφή τη ανθρώπινης ψυχής. 
• Η Βάση ζωής. 
• Η Πηγή καλλιτεχνικής δημιουργίας, με πλούτο ιδεών και ομορφιά εικόνων. 
• Ο Εμπνευστής αριστουργημάτων

Ας διαβάσουμε την Αγία Γραφή που:

• Περιέχει όλη τη συγκεντρωμένη σοφία. 
• Στεγνώνει δάκρυα. 
• Καλυτερεύει τις καρδιές των ανθρώπων. 
• Κάνει την αληθινή επιστήμη να υποκλίνεται μπροστά της. 
• Έχει εξημερωτική δύναμη. 
• Αναμορφώνει λαούς. 
• Διδάσκει το ορθό, την τιμιότητα, τη δικαιοσύνη, την ειλικρίνεια, την προθυμία και οτιδήποτε άλλο κάνει τον άνθρωπο ευτυχισμένο. 
• Έχει θέληση και πνοή. 
• Εισχωρεί στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής. 
• Είναι ανένδοτη στις απαιτήσεις της για κάθαρση, αλλαγή και ανακαίνιση.

Ας μην κρατάμε αδιάφορη, πολεμική ή περιφρονητική στάση απέναντί της. Κάθε σώφρων άνθρωπος βλέπει, ότι με τη διδασκαλία της, διαφεύγει από το σατανά και σώζεται.

Η Αγία Γραφή είναι αυτή, που:

• Μετέβαλε τη μορφή της κοινωνίας. 
• Ανέτρεψε τη δουλεία. 
• Κατέκαυσε την ειδωλολατρία. 
• Εξαφάνισε τις θηριομαχίες. 
• Πάταξε τον φυλετισμό και στα ερείπια της παλαιάς ανθρωπότητας. 
• Οικοδόμησε το νέο πνεύμα της πραγματικής ελευθερίας, της πραγματικής ισότητας και της πραγματικής αδελφότητας των ανθρώπων. 

Γι’ αυτό, πρέπει να γίνει ο αχώριστος σύντροφός μας, για όλη μας τη ζωή. 

Ας ξυπνήσουμε επιτέλους όλοι, διότι ο Θεός, μας λέει την αλήθεια και μας προτρέπει, να Τον γνωρίσουμε, μέσα από Τον Θεόπνευστο Λόγο Του, την Αγία Γραφή ενώ οι αμετΑΝΟΗΤΟΙ χαζαροσατανοσιωνιστομασόνοι προσπαθούν να την καταργήσουν.

Δείτε έναν ταπεινό και ευλογημένο ιερέα....

Έβγαλε την μητέρα του από την κόλαση