Γνωρίστε τον άνθρωπο που κάθεται μπροστά στον καθρέπτη και λέει στον εαυτό του: -Φτούσου ερευνηταρά μου. Μόνο εσύ ξέρεις την αλήθεια για την Ορθοδοξία και την απάτη που γίνεται στην αφή του Αγίου Φωτός

Συγγνώμη ζητώ μπείτε εδω: http://e-enoria.blogspot.gr/2016/10/blog-post_27.html

Γνωρίστε τον άνθρωπο που κάθεται μπροστά στον καθρέπτη και λέει στον εαυτό του: -Φτούσου ερευνηταρά μου. Μόνο εσύ ξέρεις την αλήθεια για την Ορθοδοξία και την απάτη που γίνεται στην αφή του Αγίου Φωτός

Σχετικά με τον "ερευνηταρά" Καλόπουλο:

1) Ο κύριος αυτός, που εμφανίζεται ως “ερευνητής” (των πανηγυριών) και μάλιστα των “σκεπτικιστών Ελλάδος”, (εδώ δεν ξέρω να σας πω αν υπάρχει κάτι τέτοιο ή αν είναι μια βαρύγδουπη ταμπέλα που δημιούργησε αυτός μόνος του για να δίνει πρεστίζ στον ίδιο και ίσως σε κανα-δυο φίλους του) έχει ένα χαρακτηριστικό πρωτοφανές: “Ερευνά” εξ αποστάσεως! Προσωπικά, δεν ξέρω κανέναν ερευνητή που να ερευνά σοβαρά και υπεύθυνα το αντικείμενο της έρευνάς του μην έχοντας δει ποτέ τις εκδηλώσεις του από κοντά. Εσείς θα παίρναμε στα σοβαρά έναν ερευνητή που ερευνά την παλλίρροια του Ευρίπου από την… Αμερική, έχοντας δει κάποιες εκδηλώσεις της σε ταινία; Εγώ γιατί να πάρω στα σοβαρά αυτόν τον κύριο που αποφαίνεται - ή μάλλον δογματίζει… - για το τι είναι το Άγιο Φως χωρίς να έχει πάει ποτέ από κοντά να το δει, να φέρει πίσω ένα κεράκι του Παναγίου Τάφου βρε αδελφέ, να μας αποδείξει ότι είναι εμποτισμένο στη χημική ουσία την οποία αυτός ισχυρίζεται;

2) Ο συγκεκριμένος Καλόπουλος όσον αφορά την έρευνα επί του Αγίου Φωτός δεν στερείται μόνο την εμπειρία του αυτόπτη μάρτυρα, αλλά και την επιστημονική κατάρτιση που θα του επέτρεπε να μελετήσει διεξοδικά το θέμα. Μηχανολόγος έχει σπουδάσει ο άνθρωπος. Γι’ αυτό προφανώς κάθεται και γράφει βιβλία από μακριά, ενώ οι επιστήμονες που θέλουν να μελετήσουν “παράξενα φαινόμενα” και από κοντά πηγαίνουν και συγκεκριμένη μεθοδολογία ακολουθούν. ΚΑΙ ΟΜΩΣ, ο ίδιος υποστηρίζει τις “πολύτιμες κρίσεις των ειδικών σε κάθε επιστημονικό τομέα” και την “επιτόπια έρευνα σε τόπους «θαυμάτων»”, χωρίς ο ίδιος να πληροί καμιά από τις δυο αυτές ιδιότητες και χωρίς να προσπαθεί έστω, να πράξει ανάλογα. Δάσκαλε πού δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις δηλαδή. Πώς να τον πάρει στα σοβαρά ένα τέτοιον άνθρωπο κανείς;

3) Ο συγκεκριμένος Καλόπουλος δεν είναι αμερόληπτος. Έχει γράψει βιβλία που δήθεν “απομυθοποιούν” την Αγία Γραφή. Στα βιβλία αυτά κάνει διάφορα λογικά άλματα και κουτοπόνηρους ισχυρισμούς, αγνοώντας επειδεικτικά τη διεθνή βιβλιογραφία. Παράλληλα “συμμετέχει στο συλλογικό βιβλίο: Αναβίωση της Αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας (Εκδόσεις Αρχέτυπο Θεσσαλονίκη 2002)” μαζί με τους Ρ(αδάμανθυ) Αναστασάκη (που είναι και μασόνος αν δεν κάνω λάθος), Μ. Βερέττα, Π. Μαρίνη, Γ. Τσαγκρινό και άλλους νεοπαγανιστές.

Τι δουλειά έχει η αλεπού στο παζάρι, και ένας δήθεν “σκεπτικιστής” και “αμερόληπτος” με την… αναβίωση της αρχαίας ελληνικής θρησκείας και τους φανατικούς πιστούς της; Είναι φανερό ότι ο άνθρωπος είναι στρατευμένος στο να χτυπήσει την πίστη στον Χριστό, Κύριος οίδε για ποιους προσωπικούς του λόγους, και για το σκοπό αυτό δεν διστάζει να συνασπιστεί με ανθρώπους που μεροληπτούν υπέρ κάποιας θρησκείας κι εξακοντίζουν ανερυθρίαστα τους πιο αντιεπιστημονικούς ισχυρισμούς που υπάρχουν (πρόχειρο παράδειγμα, οι “άορνοι τόποι”), ανθρώπους με τους οποίους σύμφωνα με ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ κριτήρια, δεν θα έπρεπε να συνεργάζεται.

Σύμφωνα λοιπόν, με τα δικά του λεγόμενα, ότι δεν θα έπρεπε να εξετάζονται ως μάρτυρες για θαύματα πιστοί γιατί είναι προκατειλημμένοι υπέρ τους, μήπως θα έπρεπε να εξαιρεθεί και ο ίδιος ως άπιστος γιατί είναι προκατειλημμένος εναντίον τους; Πάντα σύμφωνα με τα δικά του λεγόμενα, μια και προσωπικά θεωρώ ότι υπάρχουν και πιστοί, και άπιστοι άνθρωποι που είναι αμερόληπτοι, απλά ο ίδιος δεν ανήκει σε αυτούς. Οπότε και οι “αποδείξεις” του κατά του θαύματος του Αγίου Φωτός, εντάσσονται μέσα στη γενική του ατζέντα να υποτιμήσει και ει δυνατόν, να εξευτελίσει την χριστιανική πίστη σε κάθε τομέα, και για να φτάσει σε αυτό το αποτέλεσμα εθελοτυφλεί σε όλα όσα του χαλάνε τη σούπα.

Δια ταύτα, εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι και ο ίδιος και οι “έρευνές” του είναι αναξιόπιστες, κοινώς για τα πανηγύρια.

Γ΄ Σχετικά με τις “αστραπές”

Ώστε “η σκόνη φωσφόρου προκαλεί αστραπές”; Πού ακούσατε, πού είδατε γραμμένο ότι “η σκόνη φωσφόρου προκαλεί αστραπές”; Σας παρακαλώ να μου το υποδείξετε. Επίσης, να μου δείξετε με στοιχεία ποιοί είναι αυτοί που σκορπίζουν σκόνη φωσφόρου μέσα στον Πανάγιο Τάφο, πάνω από τα κεφάλια ανθρώπων που από τέτοιες ενέργειες κινδυνεύουν να καούν ζωντανοί. Υποθέτω, ότι όποιος γράφει κάτι τόσο σοβαρό που κανένας άλλος δεν το λέει, πρέπει να το έχει δει με τα μάτια του, ίσως και να το έχει καταγράψει σε κάποιο βίντεο ή έστω φωτογραφία. Οπότε όποιος τα έχει κάνει αυτά, ας μην αργεί να παρουσιάσει τις αποδείξεις. Θα μπορούσε και ο κ. Καλόπουλος να τις παρουσιάσει, καθώς έχει και πρόσβαση στα ΜΜΕ (εμφανίζεται στην τηλεόραση ανελλιπως με τις “αποκαλύψεις” του κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα).

Οι “αστραπές” στον Πανάγιο Τάφο έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά: πολλές φορές ξεκινούν από χαμηλά και ανεβαίνουν ψηλά, ενώ συχνά έχουν σχήμα σφαιρικό, σαν μπάλες φωτός, που περνούν ανάμεσα από τον κόσμο χωρίς να τον καίνε και ανάβουν τα κεριά του. Τέτοια φαινόμενα θυμίζουν αυτά που στην Φυσική ονομάζονται “σφαιρικοί κεραυνοί” και ακόμη εξετάζονται από την Επιστήμη, και απ’ όσο ξέρω δεν μπορούν να αναπαραχθούν τεχνητά με… σκόνες, ενώ κάποιοι που προσπάθησαν με άλλες μεθόδους να τα αναπαράγουν κεραυνοβολήθηκαν κιόλας. (Βλ.http://www.physics4u.gr/faq/lightningball.html) Γενικά, οι σφαιρικοί κεραυνοί δεν υπάρχει περίπτωση να μην βλάψουν όποιον βρεθεί κοντά τους, ενώ συνοδεύονται από αίσθηση θερμότητας και “χαρακτηριστική άσχημη μυρωδιά … σαν τη μυρωδιά του όζοντος, του καιγόμενου θείου ή του νιτρικού οξέος” που ποτέ δεν αναφέρεται από τους παριστάμενους στον Πανάγιο Τάφο.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι οι αστραπές είναι τα φλάς των φωτογραφικών μηχανών. Παρότι κάποιες λάμψεις μπορούν να εξηγηθούν έτσι, δεν μπορούν να εξηγηθούν με αυτό τον τρόπο οι σφαίρες που περνούν ανάμεσα στον κόσμο και πάνε ψηλά ή σκάνε σε κολώνες και ανάβουν κεριά, ή το λευκό φως που συγκεντρώνεται αισθητά σε κάποια σημεία αφήνοντας τα υπόλοιπα σκοτεινά (σε αντίθεση με τα φλας που θα έπρεπε να φωτίσουν ισομερώς όλο τον χώρο).

Οπότε, ούτε η εξήγηση του σφαιρικού κεραυνού, ούτε η εξήγηση των φωτογραφικών φλας, ούτε βέβαια και η εξήγηση της… σκόνης φωσφόρου ικανοποιούν όσον αφορά την ταυτότητα των αστραπών και φωτεινών σφαιρών μέσα στον Πανάγιο Τάφο. Για κάτι άλλο πρόκειται.

Ας δούμε τώρα, μέρες που είναι, και κάποια γεγονότα από την Παλαιά Διαθήκη.
Για πολλά από τα θαύματα που επιτέλεσε ο Μωυσής μπροστά στον Φαραώ, ώστε να αφήσει να φύγουν οι Ισραηλίτες από την Αίγυπτο, οι μάγοι του παλατιού του έκαναν παρόμοια στη συνέχεια. (Για παράδειγμα στο Έξοδος 7:19-21 Το ποτάμι μετατρέπεται σε αίμα, στο Έξοδος 8:5-6 η Αίγυπτος γεμίζει βατράχια κτλ.) Το ότι κάποιοι μπόρεσαν με κάποιους τρόπους να παράγουν παρόμοια αποτελέσματα, δεν σημαίνει ότι τα θαύματα του Μωυσή δεν ήταν γνήσια, δεν προέρχονταν δηλ. από τον αληθινό Θεό. Σημαίνει μόνο ότι αυτοί οι κάποιοι μπόρεσαν να παράγουν παρόμοια αποτελέσματα με κάποια από τα θαύματα - και όχι με όλα.»

Στη συνέχεια κάποιοι άλλοι κατέθεσαν τις δικές τους σκέψεις και συμπεράσματα. Έτσι άλλος επισκέπτης του μπλογκ μου γράφει:

«Στα κόλπα του Καλόπουλου περί αυτανάφλεξης, ασφαλώς απαντάνε οι μαρτυρίες των αυτοπτών μαρτύρων. Για να αναιρέσει κάποιος το γεγονός, θα πρέπει να αναπαράγει όχι μόνο τις αναφλέξεις των κεριών, αλλά να επαναλάβει τις λάμψεις, τις φωτεινές νεφέλες, τις μπάλες φωτιάς. Κακώς ο Καλόπουλος ασχολείται με το …τσακμάκι του Πατριάρχη. Έχει πολύ δουλειά ακόμη για να επαναλάβει όλα τα φαινόμενα, και ίσως επειδή το γνωρίζει, επιμένει στο μόνο που μπορεί στο περίπου να μας δείξει.

Αλλά λέω στο “ΠΕΡΙΠΟΥ”, γιατί τα αναπάντητα ερωτήματα είναι δεκάδες. Ένας “ταλαίπωρος” προσκυνητής, είδε κι απόειδε να λέει ότι ο Καλόπουλος έχει φτιάξει θεωρία-σουρωτήρι, και αποφάσισε να γράψει σε ένα βιβλίο μερικές σκέψεις του.

Σεβόμενος τον κόπο του, παραθέτω ελάχιστα από όσα γράφει στο βιβλίο του:

Κόκορης Θ. Δημήτριος, ‘Άγιο Φως’, Αθήναι 2008, σσ. 18-20:

———————
“Λένε, ότι άτομα μεμυημένα, τεχνηέντως αλοίφουν το φυτίλι των κεριών με φωσφορούχες ύλες οι οποίες κάποια στιγμή αυταναφλέγονται. Πράγματι ο φωσφόρος όταν εκτεθεί στον αέρα και ερχόμενος σε επαφή με το οξυγόνο αναφλέγεται.

Όμως γενώνται προβληματισμοί και ερωτήματα, όπως:

1) Πόσος χρόνος χρειάζεται για ν’ αναφλεγή ο φωσφόρος ερχόμενος σε επαφή με το οξυγόνο;

Είναι γνωστό ότι απαιτείται ελάχιστος χρόνος, ίσως μερικών λεπτών, όχι ωρών. Αλλά ας τους κάνουμε την χάρη να δεχθούμε χρόνο 1-2 ωρών.

Οι χριστιανοί αγοράζουν την δέσμη των 33 κεριών πολλές ώρες, μερικές φορές και αρκετές ήμερες πριν, από τους εμπόρους της αγοράς των Ιεροσολύμων. Παραμένουν μέσα στο Ναό της Αναστάσεως ή και έξω από αυτόν πολλές φορές από το βράδυ της Μ. Παρασκευής, και περιμένουν το Άγιο Φως το μεσημέρι του Μ.Σαββάτου. Αυτό σημαίνει ότι τα κεριά εμποτισμένα με φωσφόρο πρέπει να αυταναφλεγούν πριν την ώρα αφής του Αγίου Φωτός.

2) Πως η αυτανάφλεξη γίνεται μόνο μέσα στον ιερό χώρο και κατά την διάρκεια της τελετής και όχι πριν ή μετά; Τέτοιος συγχρονισμός; Αν επρόκειτο για προσχεδιασμένη ενέργεια, θα έπρεπε να είχαμε άκαιρες και πρόωρες η μεταχρονισμένες αναφλέξεις και μέσα στον ναό και έξω στον προαύλειο χώρο όπου συνωστίζονται πολλά τα πλήθη των χριστιανών, ορθοδόξων και ετεροδόξων, Αρμενίων, Κοπτών, Συριανών, άλλων θρησκευμάτων και τουριστών, και Εβραίων αστυνομικών.

3) Η προμήθεια των κεριών γίνεται είτε σε υπαίθριους χώρους, είτε σε καταστήματα, που έχουν το εμπόρευμα εκτεθιμένο στους αέρηδες, από έμπορους όχι χριστιανούς-συνωμότες, αλλά πολλές φορές Μουσουλμάνους Άραβες της Ιερουσαλήμ. Όλοι αυτοί θα έπρεπε να βρίσκονται σε συνεννόηση και σύμπραξη με τους διενεργούντες την απάτη.

Και πως ως τώρα δεν βρέθηκε κάποιος πωλητής να καταγγείλει την σκευωρία και απάτη;

Και πως και πότε και ποιος εμποτίζει τα κεριά με φωσφόρο; Αν αυτό το κάνει ο πωλητής, θα πρέπει να το κάνει αρκετό χρόνο πριν για να έχει τα κεριά έτοιμα ώστε πουλώντας τα να εξαπατήσει τους αγοραστάς και να μην αντιληφθούν την συμπαιγνία. Αν τα εμποτίζει πολύ χρόνο πριν και αυτά είναι εκτεθιμένα στον πάγκο του εμπόρου πως δεν αυταναφλέγονται;

4) Μήπως οι γριούλες οι ερχόμενες από την Ελλάδα, την Κύπρο, την Ρωσία, την Ρουμανία περιβρέχουν τα κεριά με φωσφόρο; Και ενώ είναι μάρτυρες του φαινομένου εξαπατούν και εξαπατώνται; Και πως ως τώρα όλες αυτές οι χιλιάδες των ηλικιωμένων προσκυνητριών κρατούν ζηλότυπα επτασφράγιστο το ένοχο μυστικό και δεν το έχουν αποκαλύψει έστω και από αφελή συμπεριφορά;”
Καλόπουλε βάλε αγιοπνευματικό κολλύριο διότι όσο συνεχίζεις να κοιτάς τον καθρέπτη και να επαινείσαι τόσο πιό πνευματικά τυφλός θα γίνεσαι.

Οι προετοιμασίες των Illuminati για τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο

Μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες στο χώρο της μασονίας, ο Άλμπερτ Πάικ το 1871, προβλέποντας με ακρίβεια τους δύο πρώτους παγκοσμίους πολέμους, είχε γράψει πως «ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος θα ξεκινήσει στη Μέση Ανατολή ανάμεσα στους μουσουλμάνους και τους Εβραίους και θα φέρει τον βιβλικό Αρμαγεδώνα…».

 

Εκατόν σαράντα (περίπου) χρόνια μετά, τα γραφόμενα του μασόνου ηγέτη αποδεικνύονται σχεδόν προφητικά(!), αφού η ραγδαία κλιμάκωση της έντασης που υπάρχει μεταξύ Ανατολής και Δύσης φαίνεται να οδηγεί σε μία ολική σύγκρουση, η οποία θα σημάνει το τέλος των παραδοσιακών θρησκειών και την τελική εγκαθίδρυση της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Στο βίντεο θα δείτε τις προετοιμασίες για τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο και πώς προτίθενται οι Illuminati να χρησιμοποιήσουν το Ισλάμ για να καταστρέψει τη Δύση.

Το «σωματίδιο του Θεού» και… ο ίδιος ο Θεός!

Άραγε πρόκειται για αφέλεια ή πονηριά; Ο τρόπος που παρουσιάζεται η προσπάθεια για την ανακάλυψη του πρώτου σωματιδίου του σύμπαντος από κάποιους, μοιάζει σκόπιμος: εμπλέκουν το Θεό κι έτσι προκαλούν την Εκκλησία να μιλήσει και να πει ότι «δεν πρόκειται για σωματίδιο του Θεού» και ότι η ανακάλυψή του δεν έχει κάτι να πει στο ζήτημα της ύπαρξης του Θεού, ώστε κατόπιν να μπορούν να πουν τα ΜΜΕ ότι «η Εκκλησία αντιδρά».

Το όνομα «σωματίδιο του Θεού» δόθηκε στο αναζητούμενο σωματίδιο με την έννοια ότι είναι το πρώτο που εμφανίζεται στο σύμπαν και η εμφάνισή του συμβάλλει αποφασιστικά στη Μεγάλη Έκρηξη, με την οποία δημιουργήθηκε το σύμπαν. Άρα, είναι το σωματίδιο που «χρησιμοποίησε ο Θεός» για τη Δημιουργία.

Πρόκειται για μια ονομασία καθαρά συμβολική. Στο πείραμα του CERN δεν… αναζητείται ο Θεός, ούτε πρόκειται να ανακαλυφθεί ο Θεός με τις μεθόδους της φυσικής, όπως δεν ανακαλύπτεται η ομορφιά ή η αγάπη, η δικαιοσύνη ή η ελπίδα με αυτές τις μεθόδους.

Για την ύπαρξη του Θεού, και για την ταυτότητά Του (ότι, δηλαδή, είναι ο χριστιανικός Θεός) δεν υπάρχει αμφιβολία. Η βεβαιότητα αυτή προκύπτει από το φαινόμενο της αγιότητας, που υπάρχει στον κόσμο μέχρι και σήμερα και φανερώνει πώς γίνεται κάποιος, όταν ενώνεται με το Θεό.

Η ύπαρξη, στην εποχή μας, ανθρώπων όπως οι μεγάλοι άγιοι γέροντες Παΐσιος, Πορφύριος, Ιάκωβος της Εύβοιας, Ευμένιος των Ρουστίκων, Γεννάδιος της Ακουμιανής Γιαλιάς και πολλών άλλων, δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας για την ύπαρξη και την ταυτότητα του Θεού, παρά μόνο σε εκείνους που δεν επιθυμούν να ερευνήσουν το ζήτημα και επιλέγουν το… «πίστευε (ότι δεν υπάρχει Θεός) και μη ερεύνα»!

Ας σημειώσουμε εδώ ότι:

Α) Οι ορθόδοξοι άγιοι δεν είναι παρανοϊκοί που φαντάζονται αγγέλους, αλλά σοφοί διδάσκαλοι χιλιάδων ανθρώπων (ακόμη και καθηγητών πανεπιστημίου, όπως οι βιογράφοι του γέροντα Πορφύριου Γ. Παπαζάχος και Γ. Κρουσταλάκης), που ενώθηκαν με το Θεό και απόχτησαν τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος ενώ ακόμη ζούσαν και όχι μετά θάνατον. Μια μελέτη των μαρτυριών γι’ αυτά τα χαρίσματα νομίζω πως θα δείξει πολλά στον ειλικρινή αναζητητή.

Β) Τα χαρίσματα των αγίων διαφέρουν πάρα πολύ από τις υπερφυσικές δυνατότητες ή τις μεταφυσικές εμπειρίες που παρουσιάζονται σε πιστούς ή διδασκάλους άλλων θρησκειών. Στις θρησκείες εκείνες παρατηρούμε είτε καταστάσεις που υποβοηθούνται με συγκεκριμένες τεχνικές (π.χ. γιόγκα) είτε λατρεία πνευματικών όντων διφορούμενης ηθικής ποιότητας. Η λατρεία ακόμη και ξεκάθαρα σκοτεινών θεοτήτων υπάρχει σε όλες τις πολυθεϊστικές παραδόσεις, από την αρχαία ελληνική θρησκεία μέχρι το σύγχρονο ινδουισμό και το μαχαγιάνα βουδισμό.

Θα ήταν χρήσιμη, στο θέμα αυτό, η μελέτη των εμπειριών ανθρώπων που μυήθηκαν στις ασιατικές θρησκείες και κατόπιν αποχώρησαν, διαπιστώνοντας… ό,τι διαπίστωσαν και το περιγράφουν στα βιβλία τους. Δύο συγγραφείς που κατέληξαν ορθόδοξοι χριστιανοί και αξιολογούν τις θρησκείες της Άπω Ανατολής (και τη γιόγκα και το διαλογισμό κάθε είδους) είναι π.χ. ο Κλάους Κένεθ και ο Διονύσιος Φαρασιώτης, τα βιβλία των οποίων αξίζει να αναζητήσετε. Αλλά και την «Ασκητική της Αγάπης», της αγίας γερόντισσας Γαβριηλίας, που έζησε ως φυσικοθεραπεύτρια στην Ινδία και ήρθε σε πολύ στενή επαφή με πολλούς δασκάλους του ινδουισμού (γκουρού).

Γ) Στη δική μας παράδοση ήδη από τον 4ο αιώνα μ.Χ. ο Μέγας Βασίλειος ξεκαθάρισε τη σχέση επιστήμης και θρησκείας. Ο άγιος αυτός, που ήταν και μαθηματικός, γιατρός, φιλόλογος, φιλόσοφος και νομικός (και που έκανε ένα τεράστιος φιλανθρωπικό έργο, αλλά και αντιστάθηκε στην αυτοκρατορική εξουσία και την πλουτοκρατία της εποχής του), ερμήνευσε επιστημονικά τη διήγηση της Παλ. Διαθήκης για τη δημιουργία του κόσμου στο έργο του «Ομιλίες εις την Εξαήμερον» (υπάρχει ολόκληρο στο Διαδίκτυο).

Εκεί θέτει τους άξονες για τη σωστή κατανόηση του θέματος. Γράφει, μεταξύ άλλων:

Ότι οι 6 ημέρες της Δημιουργίας δεν ήταν μέρες, αλλά τεράστιες χρονικές περίοδοι.

Ότι η Αγία Γραφή δεν περιγράφει επακριβώς τη δημιουργία του κόσμου, αλλά δίνει ελάχιστες πληροφορίες, προτρέποντας τον άνθρωπο να ερευνήσει και να βρει ο ίδιος πώς έγινε το σύμπαν.

Και ότι «δε χάνεται ο θαυμασμός μας για τα μεγαλεία της Δημιουργίας, όταν ανακαλύψουμε τον τρόπο, με τον οποίο έγινε κάποιο απ’ αυτά».

Δυστυχώς, στη δυτική Ευρώπη, το μεσαίωνα, η (αιρετική, αν μου επιτρέπεται να το πω) Καθολική Εκκλησία αγνόησε τους ορθόδοξους αγίους Πατέρες και βασίστηκε στους δικούς της θεολόγους και φιλοσόφους κι έτσι κατέληξε στη γνωστή διαμάχη επιστήμης και θρησκείας, που βασανίζει ακόμη και σήμερα εκείνους που δε γνωρίζουν το ζήτημα.

Πολλοί άγιοι υπήρξαν μεγάλοι επιστήμονες, από τους αγίους Αναργύρους και τον ίδιο το Μ. Βασίλειο, μέχρι τον άγιο Λουκά τον Ιατρό (Ουκρανία, 1961).

Καλή επιτυχία λοιπόν στους μεγάλους φυσικούς που αγωνίζονται για τη γνώση του τρόπου δημιουργίας του σύμπαντος. Αρκεί τις ανακαλύψεις τους να μην τις εκμεταλλευτούν προς όφελός τους οι κύκλοι οικονομικών συμφερόντων που εξουσιάζουν τον πλανήτη και εκμεταλλεύονται τα εκάστοτε πορίσματα των επιστημονικών ερευνών…

Ο επιτυχημένος χρηματιστής της Wall Street που αντάλλαξε το Μανχάταν για ένα μοναστήρι

"Η βασιλεία των ουρανών είναι σαν έναν άνθρωπο έμπορο, που αναζητάει καλά μαργαριτάρια· ο οποίος, βρίσκοντας ένα πολύτιμο μαργαριτάρι, πήγε και πούλησε όλα όσα είχε, και το αγόρασε" (Ματθαίος 13/ιγ: 45,46).

Ο Χρήστος Μίσκοβ, 

τώρα γνωστός ως Αδελφός Νικάνωρ, 

αγκαλιάζει την νέα ζωή του 

ως μοναχός στην Βουλγαρία.  

Φωτό: Reuters

Ένας πρώην χρηματιστής της Ουώλ Στρητ έχει ανταλλάξει το Μανχάταν για ένα μοναστήρι στην Βουλγαρία προκειμένου να γίνει Ορθόδοξος μοναχός.

Ο Χρήστος Μίσκοβ, 32 ετών, είχε μια επιτυχημένη σταδιοδρομία ως χρηματιστής στο Χρηματιστήριο NASDAQ της Νέας Υόρκης μέχρι την στιγμή που αποφάσισε να τα παρατήσει όλα για να επιστρέψει στην πατρίδα του την Βουλγαρία.

Ανταλλάσσοντας τα επί παραγγελία κουστούμια και πανάκριβα παπούτσια με ένα ράσο και σανδάλια, ο αδελφός Νικάνωρ - όπως τώρα τον ξέρουν – πιστεύει πως η Ουώλ Στρητ και η Πόλη απολαμβάνουν όλα όσα τους αξίζουν, καθώς οι πιστωτικές πιέσεις βαθαίνουν και το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα είναι υπό διάλυση.

«Είναι δίκαιο, να βλέπεις ανθρώπους που καταναλώνουν περισσότερα απ’ όσα αξίζουν να συντρίβονται από μια οικονομική κρίση από καιρού εις καιρόν - να υποφέρουν, προκειμένου να γίνουν πιο μετρημένοι» δήλωσε.

Η κατάρρευση τραπεζών και επενδυτικών εταιρειών ήταν μια απαραίτητη διόρθωση, επειδή είχαν γίνει άπληστοι, είπε.

Ο Αδελφός Νικάνωρ ξυπνάει με το χάραμα για να φροντίσει ένα κοπάδι βουβαλιών στην Μονή του Τσερνογκόρσκυ του 12^ου αιώνα, 50 χιλιόμετρα δυτικά της πρωτεύουσας, Σόφια.  Όμως δεν έχει γυρίσει εντελώς την πλάτη του στο παρελθόν του.  Όταν έγινε μοναχός πριν από 5 χρόνια, διατήρησε ένα είδος πολυτελείας – ένα κινητό τηλέφωνο – και το έχει χρησιμοποιήσει για να συγκεντρώσει εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια από πρώην συναδέλφους του προκειμένου να ξαναχτίσει το μοναστήρι.

Ο αυστηρός Προϊστάμενος (διδακτική ιστορία)

Κάποτε σε μια επιχείρηση, ήταν ένας αυστηρός προϊστάμενος. Όλα τα ήθελε να γίνονται στην εντέλεια, και ήταν ο ιδιοκτήτης της μεγάλης αυτής επιχείρησης, με το πολύ προσωπικό.

 

Περνούσε την ημέρα του στο γραφείο του, απ’ όπου κατηύθυνε τις δουλειές του, και σπανίως εμφανιζόταν στο προσωπικό του. Έτσι, ελάχιστοι τον γνώριζαν, μόνο όσοι εκτελούσαν άμεσα τις εντολές του. Για τους άλλους, και μόνο η ύπαρξή του, αποτελούσε ένα μυστήριο.

Αυτή η μυστικότητα, ενοχλούσε πολλούς. Και πολλά λέγονταν γι’ αυτόν μεταξύ των εργατών. Έλεγαν ότι είναι άνθρωπος σκληρός, κακός και απλησίαστος, ότι τους βλέπει σαν σκουλήκια, και γι’ αυτό δεν ασχολείται μαζί τους. Έλεγαν ακόμα ότι παρατηρεί κρυφά απ’ το γραφείο του με κάμερες τα πάντα εκεί μέσα, και δεν του ξεφεύγει τίποτα. Και ειδικά αυτό, ήταν αβάσταχτο για όσους επιθυμούσαν να λουφάρουν. Μάλιστα όσοι τον ήξεραν, έλεγαν ότι πράγματι βλέπει τα πάντα, και έχει μάλιστα κι ένα χοντρό βιβλίο, που καταγράφει τα πάντα, όλα όσα βλέπει να κάνουν οι εργάτες του.

Αυτό το τελευταίο μάλιστα, ήταν από μόνο του αρκετό, για να κάνει τους εργάτες του να τον μισήσουν, τουλάχιστον όλους όσους είχαν κάτι να κρύψουν. Κι έτσι τα κουτσομπολιά έδιναν κι έπαιρναν, και πολλοί είχαν κάτι να πουν γι’ αυτόν τον μυστηριώδη κακό προϊστάμενο.

Όταν κάτι κακό συνέβαινε στην επιχείρηση, πάντα έφταιγε αυτός, και οι κακές αποφάσεις που έπαιρνε. Και πάντα κάποιος ήξερε κάποιον καλύτερο τρόπο απ’ αυτόν να χειρισθεί τα πράγματα. Απλούστατα, αυτός ο προϊστάμενος, ήταν εντελώς ανίκανος, ή εντελώς αδιάφορος να σώσει την επιχείρηση από τα προβλήματα. Όμως οι κατήγοροί του, πάντα ήξεραν το σωστό τρόπο.

Βέβαια, δεν τον κατηγορούσαν όλοι. Οι περισσότεροι, είχαν ήδη αρκετά προβλήματα και δραστηριότητες να ασχοληθούν, από το να ασχολούνται με τον προϊστάμενο. Απλώς τον αγνοούσαν, όπως έδειχνε να τους αγνοεί και αυτός.

Όμως υπήρχαν και κάποιοι, που τον γνώριζαν προσωπικά. Αυτοί ήταν οι στενοί του συνεργάτες, αυτοί που μετέφεραν στους άλλους τις εντολές του και τις επιθυμίες του. Αυτοί τον αγαπούσαν πολύ, και έπιναν νερό στο όνομά του, και έλεγαν στους άλλους ότι κάνουν λάθος να τον κουτσομπολεύουν. Όμως ελάχιστοι τους έπαιρναν στα σοβαρά. Και οι πιο κακοήθεις, έλεγαν ότι στην πραγματικότητα, όλα αυτά τα λένε όχι από αγάπη, αλλά για «γλύψιμο», για να κερδίσουν κάποτε μια καλύτερη θέση στο μέλλον, ή για να μην «απολυθούν».

Και στην πραγματικότητα, αυτό ήταν αλήθεια για μερικούς. Πραγματικά πολλοί τον αγαπούσαν, ή έλεγαν ότι τον αγαπούν για το μισθό, ή για το φόβο της απόλυσης. Όμως δεν ήταν έτσι όλοι οι λιγοστοί του φίλοι.

Όταν λοιπόν κάποιος από τους φίλους του έκανε κάποια σφάλματα, ή όταν έδειχνε μια λάθος διαγωγή, όλοι κατηγορούσαν τον Προϊστάμενο, και έλεγαν: «Να, βλέπεις τι τους έβαλε να κάνουν; Βλέπεις τι κάθαρμα είναι;» ή έλεγαν: «Αν έχει τέτοιους φίλους, τι διεστραμμένος είναι άραγε κι αυτός!» Και έψαχναν στους φίλους του να βρουν ελάττωμα, για να κατηγορήσουν τον κακό τους εργοδότη.

Και ο καιρός περνούσε, με τη ρουτίνα και το μόχθο της δουλειάς…

Κάποτε, κάτι άρχισε να συζητιέται στην επιχείρηση. Οι στενοί του συνεργάτες, διέδιδαν ότι κάποια αλλαγή θα γίνει. Ότι θα γυρίσει ο γιος του αφεντικού από το εξωτερικό, και θα αναλάβει τη διοίκηση. Μα ο καιρός περνούσε, και το θέμα ξεχάστηκε. Το μόνο πια που συζητούσαν οι εχθροί του αφεντικού, ήτανε πως ο γιος του δεν ήταν δικός του γιος, αλλά νόθος, και πως είχαν μάλιστα ακούσει αποδείξεις γι’ αυτό.

Μα κάποια μέρα, ξαφνικά, η επιχείρηση αναστατώθηκε. Ο γιος του αφεντικού στεκόταν ξαφνικά ανάμεσά τους. Με τον αέρα του κληρονόμου ήρθε από το εξωτερικό να ελέγξει το έργο τους. Η πόρτα του Προϊσταμένου άνοιξε και για πρώτη φορά τον είδαν ανάμεσά τους.

Οι εχθροί του, κρύφτηκαν όπως μπορούσαν, και οι φίλοι του έτρεξαν κοντά του. Ο γιος του, έτρεξε στην αγκαλιά του, και ο πατέρας του άνοιξε με δάκρυα τη δική του αγκαλιά να υποδεχθεί το γιο του.

Οι εργαζόμενοι που δεν τον γνώριζαν, είδαν τότε για πρώτη φορά, κάτι από την προσωπικότητα του Προϊσταμένου τους, που ποτέ δεν φαντάστηκαν. Ότι ο άνθρωπος αυτός, ήταν ΠΑΤΕΡΑΣ! Ένας τρυφερός πατέρας, με ένα γλυκύτατο και άδολο χαμόγελο, όχι μόνο για τον γιο του, αλλά για όλους εκεί μέσα. Σίγουρα, αυτό ήταν κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που είχαν συνηθίσει να φαντάζονται γι’ αυτόν.

«Τέλος η δουλειά! Έχουμε γιορτή και ανάπαυση!» τους φώναξε ο Προϊστάμενος, και όλοι σηκώθηκαν. Τους κάλεσε στη διπλανή αίθουσα, όπου υπήρχε στρωμένο ένα πλουσιοπάροχο τραπέζι, και τους κάλεσε όλους. Και μπήκαν όλοι μέσα εκεί, φίλοι του και εχθροί του.

Όμως πίσω από τον Προϊστάμενο, ερχόταν κάποιος με εκείνο το χοντρό βιβλίο, που όλοι ήξεραν ότι κατέγραφε τα έργα τους.

Ο Προϊστάμενος ανέβηκε στο βάθρο, και άνοιξε το βιβλίο. Τότε όσοι λουφάριζαν και είχαν κάτι για να κρύψουν, κατατρόμαξαν. Εξαγριώθηκαν, γι’ αυτόν τον παλιάνθρωπο, που βρήκε την ώρα της χαράς του ερχομού του γιου του για να τους αποκαλύψει, για να τους εκθέσει μπροστά στους συναδέλφους τους, για να τους παραδώσει στην κρίση του καινούργιου αφεντικού, που θα τους αναλάμβανε από εδώ και πέρα. Και σίγουρα θα τους έπαιρνε με κακό μάτι.

Ο Προϊστάμενος άρχισε να διαβάζει. Μα τίποτα κακό δεν ξεστόμισε. Κανέναν δεν έλεγξε, αν και οι φταίχτες έγιναν φανεροί σε όλους από το φόβο και την ταραχή τους. Μα εκείνος τους αγνόησε. Και άρχισε να απονέμει δώρα και αυξήσεις, και μισθούς, σε όσους είχαν κάνει κάτι που άξιζε. Πράγματι, τίποτα δεν του είχε ξεφύγει. Καμία πράξη που άξιζε δεν άφησε χωρίς ανταμοιβή. Και κάλεσε μπροστά σε όλους, και τίμησε αυτούς που εργάσθηκαν σκληρά.

Μα εκείνοι που είχαν μάθει να τον μισούν τόσα χρόνια, δεν χάρηκαν καθόλου για την ανταμοιβή αυτή. «Αυτοί οι γλυψιματίες που τόσα χρόνια τον τριγύριζαν και τον κολάκευαν, τώρα έπαιρναν τα πάντα, κι εμείς δεν πήραμε τίποτα! Δεν ξέραμε κι εμείς να γλύφουμε; Δεν ξέραμε να κάνουμε όλα αυτά και ακόμα περισσότερα; Δεν είμαστε εμείς πιο άξιοι, από αυτούς τους ανίκανους που σήμερα τιμούνται;» έλεγαν ο ένας στον άλλον. Και ήταν τόση η ζήλια και το μίσος και η μανία τους, που ταραχή δημιουργήθηκε στο γλέντι. Άρχισαν να φωνάζουν, και να τρίζουνε τα δόντια, γιατί τη θέση που εκείνοι επιθυμούσαν, τώρα την πήραν άλλοι, εκείνοι οι άνθρωποι της σφαλιάρας, οι ανίκανοι, τα σκουλήκια της γης!

Ο Προϊστάμενος πικράθηκε. Με λύπη διέταξε να βγάλουν έξω τους ταραχοποιούς, θλιμμένος που δεν μπορούσαν να χαρούν με τη χαρά του, γιατί εκεί μόνο προβλήματα θα προκαλούσαν.

Κι εκείνοι έμειναν έξω από το φωτισμένο γλέντι, ντροπιασμένοι και θυμωμένοι, στην κόλαση του μίσους των ψυχών τους.

Θυμίσου, όταν...

Αναζητώντας "σπίθες" μετανοίας

Η ζωή μας δεν είναι σπαρμένη με "ρόδα". Είναι όμως σπαρμένη με "νάρκες". Με συχνά επώδυνες ευκαιρίες, που σε μια καλοπροαίρετη καρδιά, μπορούν να ανάψουν "σπίθες" μετανοίας, και να φουντώσουν τη φωτιά της "Όντως Ζωής", όσο αυτή η καρδιά χτυπάει ακόμα!

Όταν... νιώθεις τα πάντα να καταρρέουν γύρω σου, όταν νιώθεις να πνίγεσαι και δεν έχεις κάπου να κρατηθείς, όταν η απελπισία σε κυριεύει, και πουθενά δεν βλέπεις τη λύση...

... Θυμίσου τότε που κορόϊδευες κάποιους ανθρώπους ως "γραφικούς", επειδή νιώθουν ότι υπάρχει Κάποιος στον οποίο μπορούν να στραφούν στις δυσκολίες της ζωής, Κάποιος που απαντάει σε προσευχές. Αυτούς που ξεπερνούν προβλήματα σαν τα δικά σου, με χαμόγελο και ελπίδα!

Όταν... βλέπεις το παιδί σου να κατρακυλάει στα χαμηλά σκαλοπάτια της κοινωνίας, και οι συμβουλές σου πάνε στο βρόντο, όταν δεν βρίσκεις τον τρόπο να το συγκρατήσεις, και βλέπεις όλους σου τους κόπους να χάνονται μαζί του...

... Θυμίσου αν ποτέ το δίδαξες τις υψηλές αρχές της πίστης, την αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον. Θυμίσου πόσο χρόνο αφιέρωσες να του μιλήσεις για τη σοφία του Θεού που μας αποκαλύφθηκε απ' Αυτόν. Θυμίσου αν το δίδαξες να προσεύχεται, και τι παράδειγμα του έδωσες εσύ ο ίδιος γι' αυτό. Θυμίσου τότε που μπροστά του κορόιδευες όσους πιστεύουν "ακόμα" σε Θεό.

Όταν... αυτά για τα οποία κοπίασες γίνονται συντρίμια, και βλέπεις ότι όλη σου η ζωή χάθηκε γύρω από τα υλικά για τα οποία εργάσθηκες, αυτά που τώρα πλέον γκρεμίστηκαν, και άφησαν το κενό μιας εξ ίσου κενής και άδικης ζωής...

... Θυμίσου αν ποτέ οικοδόμησες στην αφθαρσία, για πράγματα που η φωτιά, το σκουλήκι και ο κλέφτης δεν τα φθείρουν, για πράγματα που μένουν απείραχτα από κάθε φθορά και καταστροφή, που ακολουθούν την ψυχή στην αιωνιότητα. Θυμίσου πόσο χρόνο αφιέρωσες γι' αυτά, και κλάψε για το χρόνο που έχασες!

Όταν... ανησυχείς για τη βία γύρω σου και φοβάσαι να κοιμηθείς αν δεν ελέγξεις την κλειδαριά...

... Θυμίσου ότι ΕΣΥ ήσουν αυτός που υποτιμούσες (ή πολεμούσες) όσους έχουν ακόμα ιδανικά και ζουν με συνείδηση ακέραια, και βαδίζουν "με το σταυρό στο χέρι". Εσύ ήσουν αυτός που ζητούσες την "απελευθέρωση" του ανθρώπου από την πίστη στον Θεό. Και τώρα που τόσοι σε ακολούθησαν σε μια ζωή χωρίς συνείδηση, τι παραπονιέσαι;

Όταν... παρατηρείς την οργή της φύσης γύρω σου, και ανησυχείς για τον κόσμο που θα παραδώσεις στα παιδιά σου, ακόμα και για τον κόσμο που θα ζήσεις εσύ ο ίδιος τα επόμενα χρόνια...

... Θυμίσου αν σεβάστηκες ποτέ αυτή την κτίση. Αν την έβλεπες ως δώρο του  Θεού, ή ως αντικείμενο εκμετάλλευσης. Θυμίσου ότι εσύ ήσουν αυτός που πίστευες στην παντοδυναμία του ανθρώπου πάνω στη φύση και στην αυτοδιαχείρησή του, μακριά από τον Θεό.

Όταν... αγανακτείς για την ανθρώπινη ανοησία και μυωπισμό, και μοιάζουν όλοι γύρω σου παράλογοι...

... Θυμίσου ότι έζησες μια ζωή στη ματαιότητα, χωρίς σκοπό που να διαμένει. Θυμίσου ότι όλοι οι στόχοι που έθεσες τριγύρω σου, δεν καρποφόρησαν για πάντα, και ούτε μοιάζει να καρποφορήσουν στο μέλλον... Για όσο μέλλον σου μένει ακόμα...

Όταν... οι άνθρωποι που αγαπάς σε προδίδουν και σε απογοητεύουν με την υποκρισία και την αχαριστία τους...

... Θυμίσου, με ποιο κριτήριο επέλεξες τη συντροφιά τους; Θυμίσου αν ποτέ κι εσύ ευχαρίστησες Εκείνον που σου χάρισε όλα όσα έχεις.

Όταν... βυθίζεσαι στα προβλήματα και στις ασθένειες που σου δημιούργησε μια "ανέμελη" και ηδονοθηρική ζωή...

... Θυμίσου τότε που θεωρούσες τον εαυτό σου "απελευθερωμένο", και γελούσες με όσους ζούσαν τη ζωή τους στην εγκράτεια και στον αγώνα της πίστης. Τώρα ποιος είναι πιο ελεύθερος;

Όταν... νιώθεις τον θάνατο να έρχεται, και πανικόβλητος ακούς την ανάσα του να σε πλησιάζει, όταν η ζωή σου, (όσο καλή ή κακή, μεγάλη ή σύντομη κι αν ήταν), φθάνει στο τέλος της, όταν απ' όσα έζησες και χάρηκες (ή δεν χάρηκες), τίποτα πια δεν απομένει ως μέλλον ή ελπίδα για σένα,  όταν νιώθεις να σε κυριεύει ΤΟ ΤΕΛΟΣ, (αυτό που για όλους μας φθάνει κάποτε μοιραία), και αντιλαμβάνεσαι ότι ΟΥΤΕ ΕΣΥ θα ξεφύγεις από τη μοίρα κάθε ανθρώπου, τότε...

... Θυμίσου τη ζωή που έζησες μακριά απ' Αυτόν ΤΟΝ ΜΟΝΟ που μπορεί να σε λυτρώσει. Αυτόν που σ' έπλασε, και που σε άφησε να ζήσεις τόσο καιρό στη μεγάλη και υπέροχη περιπέτεια της ζωής. Ίσως να την έζησες μακριά Του, μα τώρα ο χρόνος σου τελειώνει. Φοβάσαι, και ίσως ντρέπεσαι να Του ζητήσεις βοήθεια. Ίσως νιώθεις την αχαριστία σου και το κενό μιας ζωής χωρίς νόημα, χωρίς Θεό, μα πλέον είναι για σένα αργά!

...Θυμίσου τη στιγμή εκείνη τα λόγια μου. Γιατί όσο ακόμα η καρδιά σου χτυπάει, κι όσο μπορείς ακόμα να σκεφθείς, όπως κι αν έζησες, και όσο κι αν ντρέπεσαι, (θυμίσου τον ληστή), Εκείνος που σε κάλεσε σε ύπαρξη, σε ξέρει, και σ' ακούει, και σε περιμένει! Ξέχνα τις προκαταλήψεις μιας ζωής, ξέχνα τη ντροπή και τον εγωισμό σου, και ζήτα του βοήθεια! Επικαλέσου τον! Πού ξέρεις; Ίσως δεν χάθηκαν ακόμα όλα! Ίσως μια σπίθα αληθινής μετάνοιας να είναι αρκετή, για να ξαναφουντώσει η ελπίδα και η Ζωή. Όσο ακόμα χτυπάει η καρδιά σου!

Μην το αμελήσεις!